Niebożęta

Są książki, które trudno opisać, bowiem to o czym opowiada fabuła zależy od czytelnika, jego doświadczeń i wrażliwości. Urszula Stokłosa przedstawia historie czterech przyjaciół, których łączy jedno - dzieciństwo, które tak wiele determinuje i od którego wszystko się zaczyna. Każdy bohater radzi sobie z własnymi brakami i traumami na swój sposób, kompensuje lęki i uśpione pragnienia. łączy ich wiele, tajemnice również.

Niespieszna, bardzo refleksyjna książka, podzielona na przeszłość i teraźniejszość, jest zatem dobrze nam znany klimat lat dziewięćdziesiątych, jak i współczesność. Bardzo realna, w której każdy z nas może odnaleźć kawałek siebie. Autorka oszczędnym językiem przeprowadza nas przez tę książkę, pozostawiając z głową pełną refleksji i zadumy. Jak łatwo nasze dziecięce marzenia niweczy proza dorosłego życia, przeżycia i przykre doświadczenia? Minimalizm języka powieści silnie oddziałuje na emocje związane z lekturą, podkreślając również ogólny wydźwięk tej historii.

Dawno zapomniany świat znany z dzieciństwa zastępują nowe realia współczesności, tak jak zmowa milczenia burzy konstrukcję powstających filarów dorosłego życia.

Książki nie da o sobie zapomnieć, pozostanie z Wami na dłużej. Zachęcam do przeczytania i wyciągnięcia własnych wniosków.

Książka zamiast kwiatka

Dawno nie czytałam tak oryginalnej książki!

Trudno jest mi o niej pisać, bo wszystko, co chciałabym o niej powiedzieć, wydaje się zbyt błahe i proste, by uwydatnić wszystkie emocje, które czułam gdy poznawałam tajemnice z dzieciństwa czwórki przyjaciół i zaczynałam rozumieć, dlaczego ich dorosłe życie wygląda w ten, a nie inny sposób. Jest to jedna z tych książek, które niesamowicie trudno jest zamknąć w sztywnych ramach i jednoznacznie ocenić. Nawet w kilka dni po skończeniu lektury czuje się totalny mętlik w głowie i nadal nie wie się jak ubrać w słowa te emocje, które ciągle czuję i refleksje, które nie chcą opuścić mych myśli.

"Niebożęta" to przepełniona emocjami gęsta od skrywanych prawd, opowieść o traumie, marzeniach, przyjaźni na dobre i złe i poszukaniu nadziei. Jest to historia o zagubieniu, trudnościach w życiu mających swoje źródło w dzieciństwie, o trudnościach w nawiązywaniu relacji.

To opowieść o tym co najważniejsze i najcenniejsze w naszym życiu, a zarazem wskazówka jak bardzo ważne jest słuchanie siebie i mówienie o tym co jest złe, o tym co boli.

Pani Stokłosa w niezwykły sposób podaje nam prawdę o życiu i ludziach. Pokazuje, jak bardzo potrafimy zagrać rolę, którą napisało dla nas życie, rzucając nam pod nogi kłody. Jak potrafimy się dostosować do panujących warunków i potrafimy wyprzeć z głowy to, co złe, poradzić sobie w nowej dla nas sytuacji.

Autorka zaserwowała czytelnikowi cały wachlarz emocji i jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Dawno nie byłam tak poruszona...

Atmosfera tej powieści otula czytelnika tajemnicą, która z każdą kolejną stroną odkrywa się coraz bardziej i niestety, ale coraz bardziej boli, mimo to wciąga, i nie sposób się od niej oderwać. Genialnie poprowadzona fabuła, przeskoki czasowe idealnie obrazują proces dojrzewania, któremu zostali poddani bohaterowie i wpływie jednej osoby na całe ich późniejsze życie.

Bohaterowie są niezwykle realistyczni, pod względem psychologicznym dopracowani w najdrobniejszych szczegółach. Wyzwalają całą gamę uczuć, od sympatii poprzez złość i niedowierzanie, po współczucie a momentami nawet litość.

Akcja może nie dzieje się szybko, ale jej zwroty zaskakują w najmniej spodziewanych momentach- niejednokrotnie moje serce pękało na tysiące kawałków.

"Niebożęta" to jedna z tych powieści, która pomimo bólu i nieprzepracowanej traumy wypływającej z każdej kolejnej strony, niesie także nadzieję, ale pokazuje również, jak ważne jest pogodzenie z przeszłością i wybaczenie... nie tylko oprawcy, ale i samemu sobie.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Napisana przepięknym stylem, niezwykle liryczna opowieść, o której powinno zrobić się naprawdę głośno. To powieść, która zmusi Was do refleksji, pokaże, co jest w życiu ważne. Ja jestem szczerze zachwycona. Dla mnie to zdecydowanie jedna z lepszych powieści, które przeczytałam w tym roku!