Książka nominowana do Międzynardowej Nagrody Bookera 2022
Konsultant IT nie stawia się na umówione spotkanie w Kopenhadze i wplątuje się w handel instrumentami pochodnymi, młody chłopak pracujący w klubie plażowym w Cancún walczy o przetrwanie, trójkąt miłosny w londyńskim półświatku rozpada się, a pogrążony w żałobie mężczyzna próbuje połączyć się z nieziemską maszyną na pustyni w Nevadzie. Jonas Eika eksploruje zglobalizowany świat definiowany przez kapitalizm i przesycony pożądaniem. Kosmos Eiki to krajobraz ze snu, w którym wszystko może się wydarzyć.
Zderzając zaskakujące piękno z groteską, hiperrealizm z niesamowitą wyobraźnią, Jonas Eika szuka nowych sposobów opowiadania historii w czasach, w których stare się wyczerpały.
Opinie o książce
Niebywale porywająca. Orgia nieprzewidywalnego.
New York Times Book Review
Genialne opowieści o ludziach z problemami. Te historie są mitami, mają siłę poruszania świata, natomiast autor to mędrzec. Jest tu wizyjność i rozpacz; jest poezja, ale przede wszystkim wspaniała proza. Naćpany słońcem Jonas Eika przychodzi do nas z przyszłości i opowiada proste, ale niezwykle celne historie o naszej niepokojącej, niemożliwej do okiełznania współczesności. Słońce sprawia, że świat się odrealnia i rozpuszcza: rozmazane kontury mieszają się ze sobą, krem, spalona skóra i piasek tworzą koktajl. Pod spodem buzują znaczenia, ciała ludzkie i niebieskie, wibrujące ruchem pustynie. A to wszystko podane w sposób klarowny i elegancki, z domieszką liryzmu. W ten sposób, że przechodzą nas dreszcze; jak po dniu na upalnej plaży, bez czapki. Po słońcu.
Łukasz Barys
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Czy "Po słońcu" to jednolita powieść czy zbiór opowiadań?
Książka "Po słońcu" jest zbiorem pięciu niezależnych opowiadań, które łączą motywy globalnego kapitalizmu i ludzkich pragnień. Autor prowadzi czytelnika przez różnorodne lokalizacje, od Kopenhagi po pustynię w Nevadzie, budując odrębne, lecz spójne tematycznie światy. Każda historia oferuje unikalną perspektywę na współczesność, wykorzystując elementy realizmu i niesamowitości. Taka forma pozwala na lekturę poszczególnych fragmentów w dowolnej kolejności, bez straty dla zrozumienia całości przekazu.
Jakiego stylu literackiego należy spodziewać się po prozie Jonasa Eiki?
Twórczość autora charakteryzuje się połączeniem surowego hiperrealizmu z poetycką, oniryczną wizyjnością. Jonas Eika posługuje się klarownym i eleganckim językiem, aby opisać sytuacje balansujące na granicy snu i groteski. Czytelnik odnajdzie tu precyzyjne opisy rzeczywistości zderzone z elementami surrealistycznymi, które nadają fabule metafizyczny wymiar. To proza nowoczesna, która eksperymentuje z formą opowiadania historii, odchodząc od klasycznych schematów narracyjnych.
Jakie główne problemy współczesności porusza ta książka?
Teksty skupiają się na funkcjonowaniu człowieka w zglobalizowanym świecie zdominowanym przez mechanizmy kapitalistyczne. Autor analizuje relacje międzyludzkie przez pryzmat pożądania, alienacji oraz walki o przetrwanie w różnych warstwach społecznych. Historie dotykają tematów takich jak handel instrumentami pochodnymi, żałoba czy skomplikowane układy miłosne w wielkomiejskim półświatku. Eika ukazuje, jak globalne systemy ekonomiczne wpływają na najbardziej intymne sfery życia jednostki.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja nie będzie odpowiednim wyborem?
Zbiór ten nie jest polecany osobom poszukującym lekkiej lektury o tradycyjnej, liniowej strukturze fabularnej. Ze względu na obecność elementów groteski oraz odważne opisy cielesności, treść może być wymagająca dla odbiorców wrażliwych na kontrowersyjne obrazy. Historie często pozostawiają pole do interpretacji, co zniechęci czytelników oczekujących jednoznacznych zakończeń i prostych odpowiedzi. Nie jest to również pozycja dla osób stroniących od literatury eksperymentalnej i onirycznej.
Jaki nastrój towarzyszy lekturze utworów zawartych w tym zbiorze?
W książce dominuje atmosfera niepokoju, odrealnienia oraz intensywnej, niemal fizycznej zmysłowości. Opisywana rzeczywistość przypomina krajobraz ze snu, w którym granice między tym, co realne, a tym, co wyobrażone, ulegają całkowitemu rozmyciu. Czytelnik odczuwa napięcie wynikające z zestawienia piękna języka z brutalnością i dziwnością przedstawianych sytuacji. Całość wywołuje dreszcze i poczucie obcowania z wizją przyszłości, która dzieje się na naszych oczach.
