Niebezpieczne związki

„Niebezpieczne związki” to książka, którą już od jakiegoś czasu chciałam przeczytać. Jednak cały czas się wahałam, czy po nią sięgnąć. Bałam się, że książka napisana w osiemnastym wieku będzie dla mnie niezrozumiała, a same czytanie tej pozycji będzie męczące. Postanowiłam, że jednak ją przeczytam, ale nadal miałam wątpliwości. Jak więc było?

„Niebezpieczne związki” to zdecydowanie książka, którą nie czyta się łatwo. Jestem przyzwyczajona do współczesnego języka, więc podczas czytania tej pozycji musiałam się bardziej skupić. Momentami mnie to męczyło, więc musiałam ją odłożyć na bok. Jednak po przerwie bez problemu do niej wracałam. Nie czułam żadnej niechęci, a nawet z ciekawością poznawałam historię. Moją największą obawą dotyczącą tej książki było to, że nie będę rozumieć o czym czytam. Tak nie było. Mimo że nie jest to najłatwiejsza książka do czytania to nie miałam żadnego problemu ze zrozumieniem treści.

Cieszę się, że poznałam książkę „Niebezpieczne związki”. W końcu wiem o czym opowiada ta historia i podejrzewam, dlaczego jej wydaniu towarzyszył taki skandal. Autor skupił się na relacjach między ludźmi, którzy z chęcią korzystają z podstępów i manipulacji. I w jednej kwestii zgodzę się z autorem, związki bywają niebezpieczne.

Z jedyną książką Pierre'a Choderlos de Laclos, czyli „Niebezpiecznymi związkami” mam nie lada problem. Tam, gdzie odczuwam minus, jednocześnie czuję i plus.

Książka była dla mnie trudniejsza w odbiorze. Szczególnie porównując ostatnie klasyki, które miałam okazję poznać na przestrzeni tego roku. To czy mi się podobały czy nie, raczej wypływało z samej fabuły, a nie stylu pisania. Tutaj dostajemy całą historię w formie listów, czyli książka jest pozbawiona dialogów. Jest to męczące, bo braknie w tym dynamiki do jakiej jestem przyzwyczajona i z początku przez brak zarysowania postaci, musiałam przeczytać kilkanaście listów, by zorientować się kto jest kim dla kogo.

Jednocześnie ta listowa forma jest czymś ciekawym, bo widzimy wszystkie wydarzenia z różnej perspektywy w zależności kto jest nadawcą. Też sama koncepcja fabularna nie została pozbawiona chronologii. Listy są ułożone tak, że po wgłębieniu się w ich treść zaczynam rozumieć do czego zmierza najważniejszy punkt historii, ale oprócz teraźniejszych wydarzeń jest też okazja do poznania historii bohaterów, bo są listy krótkie, ale i zdarzają się takie na kilka stron, gdy dana postać ma ochotę podzielić się swoją przeszłością. Dzięki temu jest tutaj dużo takiej psychologii postaci, bo ta forma listów właśnie takie uzewnętrznienie powoduje.

Książka obfituje w międzyludzkie intrygi, a w szczególności te natury miłosnej co świetnie oddaje jej tytuł. Uczucia w tej książce mają w sobie więcej cynizmu i interesowności, niż czystości. Co do zakończenia to mam wrażenie, że książki z XVIII i XIX wieku w większości tak się kończą albo ja trafiam ostatnio na takie. Niemniej jest to w pełni uzasadnione i pokazuje jak chcielibyśmy, by skończyło się igranie z ludzkimi uczuciami.

To była wymagająca lektura i nie jest powieścią klasyczną, którą mogę polecić każdemu, ale po skończeniu czuję satysfakcję z jej przeczytania. Polecam też jej audiobook, który wspierał moje czytanie, bo jest z podziałami na role głosowe, co na pewno było ułatwieniem w przypasowaniu danego głosu do bohaterki/bohatera.