Nie zabijaj

Kolejny raz dzięki Bartkowi w moje ręce trafiła fenomenalna książka, taka którą ciężko odłożyć. Nie ważne, że zaczęłam od drugiego tomu, po prostu przepadłam i mimo tego, że pierwszy tom na pewno przeczytam, to można czytać drugą część bez jego znajomości.

Zoja i Kardas, duet dwójki śledczych, niby pasujących do siebie jak pięść do nosa, przynajmniej tak na pierwszy rzut oka się wydaje, a jednak między nimi iskrzy dostają sprawę niemożliwą do rozwiązania i ogromnie medialną. Pod Manufakturą w Łodzi zostaje znalezione ciało znanego influencera, kolejna ofiara to znana wróżka, a trzecią jest młoda modelka, każde z morderstw to starannie wyreżyserowany teatr, nic nie jest przypadkowe. Śledczy muszą powstrzymać psychola, tylko nie maja pojęcia, czym się kieruje i kto może być kolejna ofiarą. Dla mordercy show musi trwać, a Zojka ze swoimi nieprzeniknionym umysłem musi wyprzedzić go o krok.

Lubię mieszane duety śledczych, a ten duet jest wyjątkowy, Kardas, kawał twardego faceta, jednak przy Zojce potrafi zmięknąć. Zojka niesamowicie inteligentna policjantka, niestety nie zawsze działa zgodnie z prawem, nie martwiąc się o kłopoty. Ta dwójka potrafi rozwiązywać najtrudniejsze sprawy, ale chwilami atmosferę między nimi można kroić nożem, a już za chwile spędzić z nimi czas gdy jadą na kebaba w środku nocy. Tym razem w stan gotowości postawiona jest cała policja, Kardas jednak wie, że tylko Zojka może rozwiązać tą sprawę, ze swojej strony robi wszystko, żeby jej w tym pomóc.

Oboje przy tym mają swoje problemy osobiste i każde próbuje się z nimi uporać i jednocześnie nie zaniedbać śledztwa.

Kolejna książka gdzie trafiam na wątek religijny, morderca wymierza pokutę za jeden z grzechów, robi to w taki sposób, żeby świat o nim słyszał. Przez całą książkę miałam swoich „faworytów” do miana „ostatniego sprawiedliwego”, zwyczajnie nie trafiłam i byłam niesamowicie zaskoczona w którą stronę to poszło i kto okazał się wymierzającym sprawiedliwość, ale tego Wam nie zdradzę.

Na uwagę zasługuje też postać Bambi, niby taka delikatna, coś w stylu słodkiej idiotki, a jednak potrafiąca mącić i próbować walczyć o nawet o to co nie jej.

Polecam jest to kawał dobrej lektury, którą nie będziecie potrafili odłożyć.

NIE ZABIJAJ to kryminał z brutalnymi zbrodniami i skrupulatnym śledztwem obsadzony na Łódzkim podwórku.

Agnieszka Płoszaj stworzyła mrożącą krew w żyłach powieść z dobrze rozbudowanym wątkiem obyczajowym. W fabule dzieje się dużo, bo mamy drobiazgowe śledztwo, brutalne morderstwa, skomplikowaną relację śledczych, elementy układanki do poskładania, wątek religijny, wyśmienitą intrygę do rozwiązania oraz zaskakujące zakończenie.

Wprawdzie to drugi tom z podkomisarz Zoją Sterlak i komisarzem Mariuszem Kardasem w roli głównej, ale nieznajomość poprzedniej książki nie wpłynęła na mój odbiór. Powieść czyta się bardzo dobrze, akcja wciąga od samego początku i trzyma w napięciu do końca. Jedynie co mi przeszkadzało, to relacja pomiędzy Zoją i Mariuszem, bo ewidentnie coś zaszło między nimi, a nie czytając wcześniejszej książki, tylko mogłam się tego domyślać co to było.

"Nie zabijaj" - mój kolejny "pierwszy raz" 😉.

Co może łączyć popularnego influencera, telewizyjną wróżbiarkę oraz modelkę? Niewątpliwie połączyła ich śmierć w jednym mieście. Zostali zamordowani, bo połączył ich wspólny grzech.

Nie miałam dotychczas okazji czytać książek autorki, dlatego decydując się sięgnąć po nową książkę sprawdzałam na LC, czy nie jest to kolejna część cyklu. Nie została tak opisana, ale już po kilkudziesięciu stronach czułam, że coś mi umyka, że brakuje mi znajomości jakichś wcześniejszych wydarzeń łączących Zoję i Mariusza. Dopiero wtedy zorientowałam się, że para ta występowała już w wydanym początkiem roku "Bez wyboru". Nie ukrywam, że odrobinę utrudniało mi to pełne zrozumienie relacji głównych bohateró , dlatego dość długo trwało nim wkręciłam się na dobre w książkę.

Wygląda niepozornie, ale jej fabułą można by było obdzielić trylogię. Wartka akcja, wciągające śledztwo i styl autorki, który sprawia, że od książki trudno jest się oderwać, to tylko część atutów tego kryminału. Poza łączeniem wątków w śledztwie z zainteresowaniem śledziłam tło obyczajowe, wypełnione uczuciami i gwałtownymi emocjami, związanymi z dość burzliwym życiem prywatnym duetu Kardasa i Sterlak.

Na uwagę zasługuje też ciekawy sposób płynnego przechodzenia między kolejnymi rozdziałami, sprawiający wrażenie kontynuacji poprzedniego wątku, a dotyczący w rzeczywistości czegoś/kogoś zupełnie innego.

Nie tylko sam styl pisarski zasługuje na uznanie, ale również swego rodzaju pazur, zadziorny charakter całej lektury wraz z jej bohaterami, którzy zapadają w pamięć.

Napięcie, umiejętnie budowane, osiągnęło punkt kulminacyjny w zakończeniu, które zostało opisane w niezwykle obrazowy sposób.

Myślę, że to nie będzie moje ostatnie spotkanie z twórczością Agnieszki Płoszaj. 🙂

Od czego by tu zacząć?

Bardzo czekałam na tą książkę i szczerze mówiąc, spodziewałam się troszkę czegoś innego.

Uwielbiam kryminały i thrillery, gdzie się dzieje, gdzie jest krwawo i obrzydliwie, brutalnie.

Gdzie akcja skupiona jest na toczącym się śledztwie, ofiarach, oprawcy.

Tym razem miałam jednak wrażenie, że jest to bardziej pokręcony romans z kryminałem w tle.

Tak, serio pokręcony biorąc pod uwagę wszystkie postaci - trochę też ich było.

Ciekawy pomysł na fabułę jeśli chodzi o ten wątek kryminalny. Jest konkretny modus operandi, sprawca jest kreatywny i coś chce przekazać.

Giną głównie osoby sławne, influencerzy.

Śledczy nie są idealizowani jak w filmach tylko to ludzie z krwi i kości, którzy swoimi mózgami wypracowują rozwiązania.

Do tego Bambi - tak chorobliwie wpatrzona w Kardasa i pragnąca jego, która ni stąd i zowąd po jednym przesłuchaniu zmienia obiekt zainteresowania.

Troszkę na końcu się zadziało za dużo niepotrzebnych opisów, takich troszkę "od czapy" nawet bym powiedziała.

To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i na razie mam mieszane uczucia, bo niby fajnie, dzieje się, czyta płynnie ale zabrakło mi czegoś i sama nie wiem czego.

Do tego brakowało, by rozbudować bardziej i się skupić na śledztwie, ofiarach, motywie i przyczynach tego, dlaczego morderca nim w gołe został.

A tak mamy skupienie na bohaterach, na ich uczuciach, związkach i osobowościach.

Mam mały mętlik w głowie po przeczytaniu tej książki.

Nie stwierdzę jednoznacznie czy mi się podobało czy nie, z pewnością jednak mogę powiedzieć, że jeden raz wystarczy i wracać po tę historię nie będę (w sumie to rzadko wracam więcej niż raz do książki).

Moim zdaniem każdy powinien sam się przekonać, czy mu podpasuje dana książka, jak dla mnie jest taka pomiędzy ale wysoką ocenę dałam jak widać.

"Przypominała dzikie zwierzę polujące na ofiarę. Zwinne i gotowe do ataku. Przerażająco drapieżne."

Zoja Sterlak i Mariusz Kardas powracają w wielkim stylu! "Nie zabijaj" to kontynuacja "Bez wyboru" i śmiem twierdzić, że jest to jedna z lepszych serii kryminalnych tego roku. Agnieszka Płoszaj zapewnia angażujące śledztwo, ale i relację dwójki komisarzy, która jest pełna emocji, niewypowiedzianych słów i obaw.

Spodziewałam się ponownego wejścia w przeszłość, tak jak było to w przypadku pierwszego tomu. I jakie było moje zaskoczenie, gdy czytając książkę okazało się, że fabuła popłynęła w innym kierunku. Ostatnio mam szczęście do książek, w których pojawia się motyw religijny, choć w takim wydaniu jak najbardziej mi sie podoba.

Influencer. Wróżbiarka. Modelka. Co łączy tą trójkę? To, że zostali zamordowani i grzech, który jest tego powodem. Nieuchwytny zabójca jest przekonany o właściwych pobudkach i wymierza surową karę, która jest ostatecznością. Performance, który ukazywał światu, był jego celem i ten cel osiągnął. Nie było możliwości przewidzenia, kto jest winien makabrycznych zbrodni, za co ogromny plus. Trzy morderstwa prowadzą do kościoła w małej miejscowości, ale pobudki dokonywanych zbrodni trudno odgadnąć.

Zoja i Kardas to duet, do którego od razu czuje się sympatię. Wybuchowa para ze wspólną przeszłością, która boi się łączącej ich relacji. Są dla siebie wzajemną słabością, a ten fakt rozczula czytelnika. Ich przeszłość nie jest łatwa, demony prześladujące ich codziennie nie pomagają w ułożeniu sobie życia. Ta niełatwa relacja dostarcza wielu emocji, których oczekuje się w książkach.

"Nie mogła pozwolić sobie na słabość. Nie teraz, gdy czuła, że zło jest bliżej niż na wyciągnięcie ręki."

Podoba mi się postać Zoi, która podejmuje się działań bez patrzenia na to, czy robi to przepisowo czy nie. Nieszablonowe działanie jest skutkiem jej toku myślenia - skupieniu się na detalach, które mogą mieć ogromne znaczenie. Jest to silna osobowość, lecz nie bez obaw, które towarzyszą jej w życiu codziennym. Zwłaszcza, jeśli życiu bliskim jej osobom może zagrażać niebezpieczeństwo. Jestem fanką tak silnych postaci kobiecych i cieszę się, że na taką osobowość postawiła Autorka.

Motyw religijny i fanatyzm, performance i jego siła przekazu, mroczny i niepokojący klimat, morderca o skłonnościach psychopatycznych, angażujące śledztwo i codzienność bohaterów to mocne walory "Nie zabijaj". Historia jest wciągająca, a lekkie pióro Agnieszki Płoszaj sprawia, że książkę czyta się swobodnie i bardzo szybko wodząc za nos do samego końca. Ma to swoje plusy, ale ogromnym minusem jest to, że kończy się tak szybko! Dlatego liczę na to, że nie będzie trzeba długo czekać na dalsze losy bohaterów, na które ogromnie liczę! Seria o Zoi Sterlak to must read dla fanów historii kryminalnych! Polecam z całego serca!

Wszystko już jest przygotowane i przemyślane. Scenografia, kostium, make-up. Statyści są zamroczeni i rozkojarzeni, skoncentrowani na sobie; żyjący w szalonym, sztucznym świecie mediów. Zgaszono reflektory. W mroku pochylony klęczy mężczyzna, jakby modlił się, pokutując za grzechy. On już nie potrzebuje rozpędzonego porsche. Wreszcie zatrzymał się w pokorze przed stwórcą. Odarty z efektownego stroju i pozbawionego swojego symbolu.

„Ogolony, ubrany w jutę i wystawiony na widok publiczny”

Z karty tarota spogląda z chytrym uśmiechem diabeł. Kpi z wysiłków ludzi, próbujących przewidzieć przyszłość. Zdaje się mówić: Za kogo się uważacie? Kim jesteście? A może czym? Ukrzyżowanej wróżce Salomei nie pomogła, jak innym naiwnym, szklana kula i karty.

Szokujący kontrast: tania pozłota na stercie śmieci. Tyle warte jest życie, ile w nim wypracujemy, zapędzeni z torebką fast foodu w dłoni. Szybciej, szybciej, szybciej… I koniec. Pozostała zgnilizna. Znana i podziwiana modelka teraz już tylko budzi odrazę.

„Według przekazu ukarana za pychę…”

Z góry spogląda na nich i na nas Zbawca. Umęczony dziwi się naszym słabościom? Jeśli przewidział ostateczne wyjście, jak Ezechiel, dlaczego nie ostrzegł przed życiowymi błędami? Ależ ostrzegał, tylko nieliczni go słuchali. Nie był celebrytą z milionem folołów. Jego fejm też miał inny rozgłos. Potrzebował wieków, by go doceniono.

Posłuch miał Święty, proboszcz jednego z łódzkich kościołów, który z dumą obserwował zastęp Herosów Białej Lilii. Mężczyźni publicznie modlący się z różańcem w ręku wciąż budzą zdziwienie. To walka o wiarę i odrzucenie stereotypów.

Na pokładzie jachtu, żeglującego po Adriatyku, nakręcona pretensjami Fabrizzia wykrzykiwała swoje pretensje.

„Sokrates mówił, że puste worki nadyma wiatr, bezmyślnych ludzi próżność”

Na tym samym jachcie odpoczywała niezdyscyplinowana, arogancka i spostrzegawcza policjantka śledcza Zoja Sterlak. „Przypominała dzikie zwierzę polujące na ofiarę. Zwinne i gotowe do ataku. Przerażająco drapieżne.” W wielkim sercu hodowała miłość i pamięć o swoich mężczyznach. „Niektórzy mają dożywotni apartament, inni dostają natychmiastową eksmisję, a jeszcze inni małe miejsce na stryszku”

Ostrzeżenie, prośba, groźba, przestroga – „Nie zabijaj” to tytuł najnowszej powieści, którą napisała pani Agnieszka Płoszaj. W naszej codzienności często za mało jest czasu dla Boga. Wiary nie nabywa się z wiekiem i w wykpiwanym stroju. O stylu życia ludzi aktywnych, rozemocjonowanych napisała Autorka. Ta powieść jest doskonale przygotowana merytorycznie. Pani Agnieszko, doceniam Pani skromność w podziękowaniach konsultantom, ale cała zasługa należy się Pani. Rewelacyjne pomysły oparła Pani na bardzo mocnych podstawach. Wybrała Pani trudny temat, który nie jest wystarczająco popularny. Dynamiczna fabuła porywa ja nurt emocji i rzeka łez z piosenki Dinah Washington. Zaimponowała mi Pani i na pewno będę czytał inne książki, napisane przez Panią.

Jedną z autorek, której twórczość wielokrotnie mi polecaliście jest Agnieszka Płoszaj, a okazją do sprawdzenia jej pióra okazała się środowa premiera powieści „Nie zabijaj”. I cóż, nie wiedziałam, że to druga część cyklu z komisarzami Zojką Sterlak i Mariuszem Kardasem, bo gdybym wiedziała… przeczytałabym obie. Jeśli pierwsza część „Bez wyboru” napisana jest z podobnym pazurem, to ja chcę ją przeczytać!

Autorka podobnie jak poprzednie swoje powieści, tak i tę umiejscawia w Łodzi ukazując piękne i brzydkie oblicze tego miasta. Z perspektywy wielu bohaterów wprowadza nas w różne środowiska – policyjne, celebryckie, przestępcze i kościelne. A wszystkie je łączy popełnioną zbrodnią, która wskazuje zarówno na motyw religijny, jak i pewnego rodzaju performance. Do jakiej publiczności sprawca kieruje swój przekaz i dlaczego? I czy zadowoli go jedna ofiara, znany celebryta?

"Dobra nie można zepsuć, a zła nie można naprawić", ale można dążyć do odnalezienia winnego i wymierzenia sprawiedliwości. Czy możliwe, że tym razem podobną motywacją kierują się zarówno śledczy, jak i morderca? Z pewnością przed prowadzącymi śledztwo Zojką i Kardasem trudny orzech do zgryzienia, a na tym orzechu wygryźć się, albo też wgryźć w łaski Kardasa pragnie i towarzysząca im w działaniach wielkooka Bambi.

Uwierzcie mi, że makabryczna zbrodnia i skomplikowana sprawa kryminalna absorbują równie mocno, jak osobiste życie bohaterów, które do nudnych zdecydowanie nie należy. Relacja Zojki i Mariusza jest z serii „trudno tak razem być nam ze sobą, bez siebie nie jest lżej”, a akcent chorwacki wcale jej nie upraszcza. Żałowałam jedynie, że wątek Bambi tak nagle zmienił kierunek, bo z ciekawością go śledziłam licząc na więcej.

"Religia i zabójstwo. Zabójstwo i sztuka." Dodałabym obsesję i traumę. To wszystko pojawia się w powieści Autorki porywając dynamiką akcji i jej zwrotami, wyrazistością postaci i lekkością stylu. A zakończenie? Napiszę tylko, że absolutnie nie spodziewałam się takiego rozmachu i nadal pozostaję pod wrażeniem. Jeśli gustujecie w dobrym, mocnym kryminale, to nazwisko Autorki powinniście dodać do ulubionych, podobnie jak ja!