Nie myśląc o jutrze. Do zobaczenia jutro. Tom 2

( po_drugiej_stronie_slowa )

„ Nieważne, jak niesprawiedliwe wydaje się wszystko wokół, prędzej czy później każdy zrozumie. Zrozumie, że ze śmiercią nie można wygrać, to ona wygrywa z nami, a zasady jej gry mają tylko zmylić przeciwnika i dać złudne poczucie przewagi.”

Leah po traumie i bardzo ciężkich przeżyciach próbuje stanąć na nogi, żyć dalej i odbudować to, co zostało doszczętnie zniszczone. Ciągłe wiadomości i głuche telefony na które nie ma wpływu wysysają z niej całą energię. Pragnie stanąć do walki o własne życie ale nie jest to takie proste. Policja rozkłada ręce, rodzice próbują walczyć z systemem jednak z marnym skutkiem.

Karuzela się rozkręca, emocje zaczynają wrzeć ale co tak naprawdę się wydarzy?

Przekonajcie się sami….

Zaczynając drugi tom wiedziałam, że ta pozycja rozniesie mnie w drobny pył oraz pierwszy raz tak bardzo skróciłam fabułę. Nie mogłam więcej. Sami musicie dojść do odkrycia wszystkich kart książki. Nie chciałabym zdradzić czegoś co popsułoby Wam radość z czytania.

Weszłam w nią niepewnie, z nutą ciekawości i lęku przed tym, co autorka mi zaserwuje.

Wyszłam…. poraniona, roztrzęsiona ale i pełna nadziei. Czy było warto? Absolutnie tak! Dlaczego? Już wam spieszę z wyjaśnieniem i przedstawiam mój obraz i odczucia świata bohaterów.

„ Nie myśląc o jutrze ” to coś więcej niż tylko książka, to emocjonalna podróż przez strach, cierpienie, łzy i smutek do momentu, gdy dotknęłam światła, a ono wbiło się przez mury mojej duszy. Od samego początku czułam napięcie, tajemnice których nie potrafiłam rozwikłać, bo to historia decydowała o tym, kiedy i co pragnie mi przedstawić. Zaznaczę, że książka porusza trudne tematy, takie jak żałoba, stalking czy wspomnienia strzelaniny ukazując siłę połączoną z zagubieniem bohaterki, która za wszelką cenę pragnie odnaleźć spokój, którego tak dawno nie czuła.

„Nie myśląc o jutrze” to opowieść o miłości, trudnych wyborach i bolesnych doświadczeniach, które swoje piętno odciska na bohaterach, głównie na Leah. Jej ból był tak namacalny, prawdziwy i autentyczny, że odczuwałam go w każdej cząsteczce ciała.

W szczególności gdzie była bezradna i rozdarta na drodze do odkrycia prawdy.

Oprócz naprawdę trudnych emocji, które rozrywają serce, historia ukazuje siłę jaka rodzi się po tragedii kiedy cały sens istnienia przestaje mieć znaczenie. Autorka lekkim stylem, głębią oraz narastającym napięciem wręcz zmuszała mnie do refleksji nad życiem i prawem do szczęścia. Bo każdy, bez wyjątku na nie zasługuje.

Czytając czułam się jakby moje łzy łączyły się ze łzami bohaterki, każde słowo trafiało prosto w serce, każdy dialog zakorzeniał się w umyśle, a całość ulokowała miejsce w moim sercu.

Jest to historia która się czuję, żyje się razem z bohaterami i dąży ich ścieżką do celu. Z jej treści bije ogromną moc, która daje nadzieję na to, że z najgłębszych ran może wypłynąć coś niesamowitego, a mianowicie odwaga, zaufanie i miłość.

Realistyczne postacie to duży plus całości. Oni są autentyczni i prawdziwi, natomiast dialogi połączone z nietuzinkową fabułą nie są puste, są namacalne i pełne emocji. Każdy rozdział zostawiał mnie z dreszczami, a zakończenie... zostawiło mnie z drżącymi dłońmi i sercem ściśniętym od wzruszenia.

Nie jestem już tą samą osobą, która zaczęła czytać tę powieść. I chyba właśnie o to chodzi w dobrej literaturze.

Nie dla każdego. Ale dla tych, którzy chcą poczuć coś więcej.

Polecam bo jest warta każdej chwili..

Macie jakąś kontynuację, na którą czekaliście, wciąż czekacie?

Kiedy życie Leah wreszcie zaczęło się układać, los po raz kolejny postanowił z niej zadrwić. Traumatyczne wspomnienia znów dały o sobie znać, a zamknięcie przeszłości okazało się trudniejsze, niż mogłoby się wydawać. Tajemnicze wiadomości i połączenia telefonicznie nie przypominają już tylko niesmacznego żartu. Leah czuje się zagrożona, a policja ignoruje jej wołanie o pomoc.

To nie jest zwykła kontynuacja. To emocjonalna detonacja, która zaczyna się tam, gdzie poprzednia część urywa się nagle i bezlitośnie. Czekałam na tą książkę z niecierpliwością, a kiedy miałam ją w rękach długo nie byłam na nią gotowa. Odkładałam ją wiele razy. Autorka wbija paznokcie w traumę, pokazując, że życie po stracie nie jest drogą ku światłu, lecz wiecznym błądzeniem po ciemnym labiryncie.

Autorka nie idzie na skróty. Jej bohaterowie są złożeni, pełni blizn i milczenia. Wszyscy walczą ze swoimi demonami. Wszystko miesza się w gęstej, dusznej atmosferze. Nie ma tu prostych odpowiedzi. Są tylko pytania, niepewność i lęk, który z czasem przeradza się w cichą siłę. Autorka pokazuje jak trauma wpływa na nasze ciało, postrzeganie świata. Czujemy ją w każdym niedopowiedzianym słowie.

Książka nie kończy się nadzieją. Nie daje ukojenia, ale zostawia coś znacznie bardziej prawdziwego. Świadomość, że niektóre rany nigdy się nie goją, a mimo to człowiek może iść dalej. Z bagażem, bólem, ale krok po kroku. Historia jest jak szept w nocy, który wraca, gdy gasną światła. Porusza do szpiku kości, bo pokazuje, że nie zawsze chodzi o to, by przetrwać. Czasem wystarczy, że jeszcze się oddycha.

Dzisiaj chciałabym pogadać o historii, którą skończyłam niedawno, ale musiałam dać sobie trochę czasu by uporządkować wszystkie uczucia jakie we mnie wzbudziła.

Mowa tutaj o „Nie myśląc o jutrze” Kingi Boruczkowskiej, drugim tomie dylogii „Do zobaczenia jutro”, którą miałam przyjemność przeczytać dzięki uprzejmości Wydawnictwa Jaguar.

Po końcówce pierwszego tomu wiedziałam, że muszę poznać zakończenie tej historii. Bardzo czekałam na ten tom i cale szczęście sprostał on wymaganiom, jakie w nim pokładałam po przeczytaniu „Do zobaczenia jutro”.

Obie części przeorały mnie emocjonalnie. Ta historia pełna jest bólu i cierpienia. To dalej opowieść o radzeniu sobie ze stratą i żałobą. Lea przeszła wiele, a zdaje się, że jej koszmar się nie skończył i dziewczyna będzie musiała wiele wycierpieć.

No i właśnie z Leą mam drobny problem w tej części. Miałam chwile, że chciałam po prostu na nią nakrzyczeć. Mam wrażenie, że na własne życzenie wróciła do miejsca, w którym była na początku całej tej historii. Strasznie się na nią złościłam, za decyzje jakie podejmowała, za to, że decydowała za innych przysparzając wszystkim tylko i wyłącznie cierpienia.

Jednak z drugiej strony rozumiem ją, rozumiem jej lęk i chociaż miałam ochotę nią potrząsnąć, to kibicowałam jej z całego serducha.

Na szczęście „Nie myśląc o jutrze” to nie tylko smutek, ale też nadzieja. Nadzieja na lepsze jutro. Autorka potrafi pięknie pisać także o miłości i przyjaźni, ale przede wszystkim potrafi zaskoczyć. Nie raz wpuściła mnie w maliny, by za moment krzyknąć surprise! Nie zabrakło tutaj również ciekawego wątku kryminalnego, który dodawał odrobiny napięcia tej historii.

Cieszę się, że wszystkie wątki zostały zamknięte, a zakończenie pasowało idealnie do całej dylogii. Jeśli macie ochotę na bardzo emocjonalną historię, która poruszy Was i wzruszy polecam „Do zobaczenia jutro” z całego serducha. A ja już nie mogę się doczekać kolejnej książki autorki.

Czytacie książki, w których akcja toczy się wyłącznie za granicą? Ja po raz kolejny postanowiłam wyjść poza strefę własnego komfortu, by powrócić do Flagstaff w Stanach Zjednoczonych.

"Nie myśląc o jutrze", to kontynuacja "Do zobaczenia Jutro". Pierwsza część skończyła się w takim momencie, że potrzebowałam dalszego ciągu na już! Niestety, musiałam poczekać kilka długich miesięcy. Ba! Niemal rok! Co rusz zastanawiałam się, co stało się z psychoterapeutą Leah i kiedy tę odpowiedź dostałam w drugim tomie, byłam totalnie w szoku! Naprawdę autorka zbiła mnie z tropu. Przypomnę, że główna bohaterka mierzy się z traumą po strzelaninie w jej szkole, w wyniku której zginęła jej siostra bliźniaczka i inni szkolni przyjaciele. I kiedy jej życie nabiera sensu i wraca na właściwe tory, zdarza się coś, co znów burzy jej spokój. Natarczywe telefony, bukiety kwiatów i nieodparte wrażenie, że ktoś śledzi jej każdy krok. Okazuje się, że prześladowca nie powiedział jeszcze ostatniego słowa....

Jest mi ogromnie smutno, że lektura tej dylogii już za mną. Ale pocieszający jest fakt, że jeśli kiedykolwiek poczuję chwile zwątpienia, że nie dam rady i więcej już nie udźwignę, to wtedy obie te książki będą na mojej półce, gotowe, by wesprzeć w trudnych chwilach.

Drugi tom, jak dla mnie, był jeszcze lepszy i dojrzalszy od poprzedniego. To powieść, która zmusza do refleksji, do przeanalizowania pewnych wartości i zastanowienia się, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Stanowi psychoterapeutyczne wsparcie osobom, które borykają z jakąś stratą lub są w żałobie. Ta książka wypełniła mnie wieloma emocjami, chciałam płakać, krzyczeć, złościć się, ale zdałam sobie sprawę z tego, że to nic nie da. Jednocześnie uświadamiając, że być może właśnie w tej chwili, jakaś osoba przeżywa to, co przeżyła ta bohaterka. Być może jest ktoś, kto jest ze swoim bólem sam, ktoś, kto potrzebuje wsparcia, profesjonalnej pomocy, lub przyjacielskiej otuchy...

Kinga Boruczkowska w swojej dylogii pokazała, że pogodzenie się ze swoją przeszłością i traumami wcale nie oznacza, że to nagle przestanie boleć i że kompletnie się o tym zapomni. Przeszłość zawsze z nami pozostanie, ale trzeba nauczyć się z nią żyć. "Dlatego codziennie bardzo się staram nie oglądać za siebie i dostrzegać pozytywy w każdym dniu, bo słyszałam, że grunt to nauczyć się cieszyć z małych rzeczy..."

I pamiętaj, że wszystko, z czym teraz się mierzysz, to jedynie etap przejściowy.

Gratuluję autorce za tak dojrzale pióro. Czytajcie!

Kiedy życie Leah wreszcie zaczęło się układać, los po raz kolejny postanowił z niej zadrwić. Traumatyczne wspomnienia znów dały o sobie znać, a zamknięcie przeszłości okazało się trudniejsze, niż mogłoby się wydawać. Tajemnicze wiadomości i połączenia telefonicznie nie przypominają już tylko niesmacznego żartu. Z każdą chwilą sytuacja robi się coraz poważniejsza. Leah czuje się zagrożona, a policja ignoruje jej wołanie o pomoc. Ostatnią deską ratunku okazuje się przyjaciel mężczyzny, którego wspomnienie wywołuje prawdziwy ból.

Leah zaczyna rozumieć, że to, co miało pozostać cieniem przeszłości, stało się śmiertelnie niebezpieczną rzeczywistością.

***

Powiem otwarcie – widząc napis „ciąg dalszy nastąpi” w pierwszej części tej dylogii, nie byłam do końca zadowolona, bowiem byłam przekonana, że jest to jednotomówka. Co więcej, byłam przekonana, że drugi tom jest zupełnie zbędny. Nie spodziewałam się jednak, że autorka w drugiej części pójdzie w nieco innym kierunku.

„Do zobaczenia jutro” miało wymiar czysto psychologiczny. Fabuła opierała się tak na prawdę na radzeniu sobie nastolatków z traumą, związaną ze strzelaniną w szkole, w której zginęli ich przyjaciele i znajomi. Druga część z kolei to niezwykle emocjonujący thriller, który wciąga już od pierwszych stron. Podczas lektury cały czas towarzyszyło mi uczucie niepokoju i z niecierpliwością wyczekiwałam ostatecznego finału.

Fabuła jest przemyślana i dopracowana w każdym calu. Autorka odpowiednio dawkuje kolejne informacje, by w ostatecznym finale wyłożyć wszystkie karty na stół. Bardzo spodobała mi się narracja ze strony Noaha, która także bardzo dużo wniosła do fabuły. Zakończenie było takie jak się spodziewałam, czyli bardzo emocjonalne. Stanowiło ono idealne uwieńczenie tej historii.

Druga część spodobała mi się bardziej niż pierwsza, co rzadko się zdarza. W „Do zobaczenia jutro” momentami wątek romantyczny za bardzo wychodził na pierwszy plan i dało się wyczuć różnicę w wieku między Noah a Leah, co mnie osobiście trochę „uwierało”. Natomiast w drugiej części wszystko było w punkt.

Ta dylogia na długo zapadnie w mym sercu i z pewnością będę ją polecać każdemu.

Moja ocena: 9/10