Nie licząc kota

Życie Joanny burzy się kiedy otrzymuje telefon. Staje się właścicielką domu, klejnotów i KOTA. Tyle, że na drugim końcu Polski. Będąc na miejscu zostanie postawiona przed uporaniem się z przeszłością i tym, że musi uporządkować swoje życie. A przede wszystkim przyszłość.

•

Jaka to lekka i przyjemna książka była! Idealna na krótki wyjazd, dłuższą trasę samochodem czy dwa leniwe popołudnia. Zabawna, lekka, przyjemna. Najlepsze przymiotniki określające tą książke. Asia bohaterka książki, która otrzymuje spadek po swojej cioci nie spodziewa się, że poza wieloma materialnymi sprawami stanie się (nie) szczęśliwą posiadaczką kota. Krótka podróż w celu odczytania testamentu staje się podróżą na całe życie. Wiele relacji zostanie przywróconych niczym Feniks z popiołu, wiele rozmów, emocji. Życie bywa przewrotne i niespodziewane i właśnie o tym jest ta książka. Feria barwnych postaci, ważnych tematów, ale też lekkości pióra autorki. Momentami nawet można się wzruszyć, ale to musicie już zobaczyć na własnej czytelniczej skórze :)

Ps. Będzie fajnym prezentem gwiazdkowym dla babci lub cioci, a może nawet mamy? :)

To było pierwsze spotkanie z twórczością mojej imienniczki Kasi Bulicz-Kasprzak i powiem Wam, że nawet udane. Ale żeby nie było, na koniec się do czegoś przyczepię. 😼

📖 Główna bohaterka Joanna na co dzień prowadzi może nudne ale stabilne życie w stolicy. Ma stałą pracę, narzeczonego, mieszkanie a nawet dwa.

Gdy Joasia była jescze dzieckiem jej rodzice musieli wyjechać w celach zarobkowych za granicę, a opiekę nad Joasią przejęła ciotka.

Niestety czas ciotki właśnie dobiegł końca.

😺 "No, niby nie ma się czemu dziwić. Stara była, a wszystko stare zdycha. (...) Macnąłem ją łapą, tak dla pewności. Była zupełnie taka jak zdechła mysz. Zdechiętch lepiej nie jeść, mogą być otrute." 😺

No tak, nasza bohaterka po swojej ciotuni prócz domu odziedziczyła jeszcze prawie łysego kota. Problem w tym, że i dom i kot znajdują się na drugim końcu Polski. Asia na miejscu musi uporać się nie tylko ze spadkiem ale równierz z dosyć ciekawą przeszłością.

Historia lekka i przyjemna, lubię sięgać po takie. Jest to obyczaj połączony z nutką romantyzmu, na szczęście niewielką. 😅

Ale to do czego muszę się przyczepić to to, że dla mnie kociary było za mało kota w książce o kocie. W historii znajdują się wstawki pisane przez odziedziczonego prawie futrzaka. Pierwsza, genialna, uśmiałam się do łez. (U góry macie niewielki fragment ale koniecznie musicie przeczytać całość). Jednak póżniej mi tego brakowało. Może nie-kociarzom tyle wystarczy ale mi było za mało, bo to było tak dobre jak najlepszy deser którego chce się więcej i więcej.

Polecam. 🐈‍⬛

Joanna w środku nocy odbiera telefon od matki, który wywraca jej życie do góry nogami, zmarła jej ciocia, okazuje się że zostawiła jej w spadku nie tylko dom, biżuterie ale i kota. Joanna po za sprawami spadkowymi na miejscu musi również uporać się z przeszłością, która wciąż nie daje o sobie zapomnieć.

Jakie tajemnice odkryje kobieta na miejscu? Przed czym uciekła przed laty?

Joanna nie miała lekkiej młodości, okazuje się że nie tylko ona, jej ciotka przez lata skrywała tajemnice przez które była tak zgorzkniała, odkrycie ich pomoże wszystkim uporać się z przeszłością i ruszyć do przodu.

Historia o prawdziwym życiu, jego problemach i zawiłościach, jednak napisana w lekki i chwilami zabawny sposób, świetnie się bawiłam w trakcie lektury, chodź jej bohaterowie, ich zachowanie, czasem mnie irytowali. Dodatkowo postać kota, dodane wstawki z jego perspektywy tworzą fajny klimat podczas czytania

Muszę przyznać, że po opisie spodziewałam się czegoś odrobinę innego. Myślałam, że będzie to lekka i zabawna wakacyjna książka z sfochowanym kotem w roli głównej.

Kot jest ale siedzi głównie za szafą, różne czasem zabawne perypetie są, zwłaszcza na początku.

Książka ta jednak ma głębię i tak jak bohaterka odkrywa w końcu siebie, tak my odkrywamy jej przeszłość, która nie zawsze wyła kolorowa.

Muszę przyznać, że pomimo iż myślałam, że książka będzie w innym klimacie absolutnie mnie nie zawiodła. Mamy tu rodzinne tajemnice, miłość, traumy z młodości, ale mamy też odkrywanie siebie i poznawanie przyjaciół.

Myślę, że ten cytat idealnie oddaje ducha tej książki:

"Życie człowieka jest jak walizka. Wrzucamy do niej różne rzeczy. Jedna na drugie. Z czasem zapominamy, co znajduje się na dnie. Może się zdarzyć, że nosimy tam coś, co sprawia, że nasz bagaż staje się ciężki. A my bezmyślnie ciągniemy go za sobą, męcząc się okropnie. Może warto czasem zajrzeć, posprzątać i wyrzucić to, co niepotrzebne. Czasem można nawet znaleźć coś wartościowego. No i zawsze można dowiedzieć się czegoś nowego o sobie oraz wyciągnąć wnioski."

Joanna Poraj wiedzie spokojne życie u boku Marka, dyrektora banku, sama jest wykładowcą na uniwersytecie. Na pozór spokojne i poukładane życie kobiety burzy telefon od jej matki, z wiadomością, że ciotka Wanda zmarła i zostawiła jej spadek. Dla Joanny to duże zaskoczenie, bo kobieta pokłóciła się z ciotką wiele lat temu i nie utrzymywały kontaktu. Na drugim końcu Polski kobieta odkrywa w mieszkaniu ciotki rasowego kota i mnóstwo wspomnień, które nie zawsze są miłe. Porządkując stare sprawy poznaje nowych przyjaciół Szymona, Dorotę i starszą sąsiadkę Lucynkę. Czy Joanna upora się z przeszłością? Gdzie zdecyduje się zamieszkać ?

"Nie licząc kota" to lekka i zabawna opowieść o rozliczaniu się z przeszłością. Mamy tu do czynienia również z trudnymi tematami jak emigracja za chlebem, samotność dziecka, próbę gwałtu, wojnę. Autorka stworzyła niezwykle sumaryczne postaci, które od pierwszych stron oczarowują czytelnika, oczywiście nie zabrakło też czarnych charakterów. A tytułowy kot....o nim musicie poczytać sami. Mi ta książka bardzo przypadła do gustu, jest lekka, zabawna, daje do myślenia i przede wszystkim podnosi na duchu.