Nie czyń drugiemu

Rafał Adamski, początkujący prokurator, otrzymuje sprawę, która tylko na pierwszy rzut oka wydaje się prosta. Niestety, wszystko komplikuje jedna noc, podczas której Rafał zabalował i nie pamięta z niej prawie nic. Oskarżenia, intrygi, kłamstwa i tajemnice zmieniają życie młodego prokuratora. Co wspólnego ma morderstwo z kontrwywiadem, terrorystami i ogromną fortuną? Czy lepiej będzie jeśli Rafał pozna prawdę? Czy może życie w niewiedzy będzie dla niego bezpieczniejsze?

Nie lubię odkładać książek nie poznawszy historii do końca. W tym konkretnym przypadku, modliłam się o jak najszybszy koniec. To kompletnie nie mój klimat. Po przeczytaniu opisu spodziewałam się wielu emocji i intryg, a otrzymałam ... hmm ... nudę. Początek zapowiadał się obiecująco. Niestety, im dalej w las, tym było gorzej. Mam wrażenie, że wielowątkowość tej historii działała tutaj na niekorzyść. Tym bardziej, że nie wszystkie wątki zostały należycie wyjaśnione. Po co zaczynać coś, co na końcu i tak porzuca się bez rozwiązania? Główny bohater był nijaki i w ogóle go nie polubiłam. Brakowało mu charakteru. Żadna z pozostałych postaci również nie zapadła mi w pamięci. Cóż... Nie ma takiej książki, która by wszystkim przypadła do gustu. Oczywiście są osoby, którym ta książka się spodoba, dlatego nie będę Was zniechęcać. Natomiast ja się z nią nie polubiłam i raczej nie sięgnę więcej po twórczość tego autora.

Prokurator. Ta funkcja kojarzy mi się z budzącą szacunek i etyczną osobą. Rafałowi Adamskiemu daleko do tego wizerunku. Czy to dlatego, że pracę dostaje dzięki protekcji ojca, jednego z najbardziej wpływowych ludzi w okolicy, a tak naprawdę wolałby zostać muzykiem? A może z powodu jego zamiłowania do imprez, kobiet i używek?

Pewnego dnia z parasola ochronnego, pod którym żyje, zostają same druty, a nasz lekkoduch, wystawiony na zacinający deszcz i wiatr, otrzymuje prawdziwą lekcję życia. Lekcję, z której jasno wynika, że tam gdzie w grę wchodzi biznes i duża kasa, emocje schodzą na dalszy plan i można poświęcić wiele. Czyżby tym razem padło na niego? Komu może zależeć, by pozbawić go dobrego imienia, a może i życia?

Ta historia to prawdziwy majstersztyk. Z jednej strony główny bohater, nieco naiwny i trochę zagubiony, wzbudzający we mnie różne emocje, jednak z przewagą sympatii, pobłażliwości i czasem wręcz współczucia. Z drugiej świat, z którym nagle przyszło mu się zderzyć, pełen intryg, machlojek i pułapek, układów i pozoranctwa. To zestawienie czyni opowieść ekscytującą, ciekawą i jednocześnie realistyczną, a rwąca do przodu akcja nie pozwala nawet na chwilę nudy.

Nieco tajemniczości wprowadza natomiast postać autora, o którym praktycznie nic nie wiemy prócz tego, że dotychczas pozostawał w gatunku thrillera wojennego. Nie znam wcześniejszej twórczości autora, ale styl w jakim napisany został ten pełen akcji kryminał, tak lekki i płynny sprawia, że jego lektura była dla mnie czystą przyjemnością. Kolejną powieść w tym stylu biorę w ciemno.

Akcja powieści przenosi nas do Świnoujścia, gdzie swoją karierę rozwija młody i niezwykle obiecujący prokurator Rafał Adamski. Mężczyzna w pełni korzysta z uroków nadmorskiego miasta, swój wolny czas poświęcając na intensywny relaks. Dobra zabawa kończy się pewnego dnia ogromnym bólem głowy i dość solidną luką w pamięci. Walka z kacem dość mocno koliduje z zadaniem zbadania sprawy zwłok młodej kobiety, które zostały wyrzucone przez na brzeg w okolicach gazoportu. Początkowo wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek, szybko jednak cała sprawa mocno się komplikuje. Tajemnicze zwłoki to jednak dopiero początek problemów młodego prokuratora, który zostaje oskarżony o gwałt na nieletniej, którego miał się dopuścić feralnego mocno zakrapianego wieczora, z którego tak mało pamięta. Próba wyjaśnienia sprawy zaczyna pokazywać pewne mocne powiązania z badanym morderstwem. Odkrywanie kolejnych tajemnic będzie jednak wiązać się z pewnymi dość poważnymi konsekwencjami, które dotkną nie tylko jego samego, ale również jego rodziny i przyjaciół (których nie zostało mu wielu). Rafał Adamski będzie musiał naprawdę wiele zaryzykować, aby oczyścić swoje imię, dając się porwać niebezpiecznej grze z wielkim biznesem i szpiegostwem w tle.

Vladimir Wolff w swojej nowej książce serwuje czytelnikowi szpiegowsko-sensacyjny kryminał, w którym nic nie jest nazbyt oczywiste, a główny bohater musi mierzyć się z ogromnym biznesem, tajemnymi służbami, akcjami sabotażowymi i zorganizowaną przestępczością. Biorąc więc pod uwagę jego inne znane i lubiane serie (np. Pierwsze starcie, Armagedon, Stalowa Kurtyna), jest znacząco inaczej. Nie musi to jednak oznaczać gorszej jakości, po prostu klimat tego konkretnego dzieła powinien przypaść do gustu troszkę innemu segmentowi czytelników.

Pisarz od samego prawie początku stawia na pewne sprawdzone schematy powieści kryminalnej, dobrze dostosowując je do swoich potrzeb i umieszczając je na rodzimym poletku. Sprawa, z którą będzie musiał zmierzyć się główny bohater, jest naprawdę dobrze napisana i w kilku momentach będzie umieć miło zaskoczyć nawet największych literackich „kryminalnych” wyjadaczy. Wolff umiejętnie lawiruje pomiędzy tajemnicą i bardziej wartką akcją, całość kształtując w taki sposób, aby napięcie towarzyszyło odbiorcy od pierwszej do ostatniej strony. Pod względem konstrukcji fabuły, byłoby niemal idealnie, gdyby pod sam koniec autor nie popłynął zbyt mocno ze swoją literacką wyobraźnią, serwując troszkę zbyt fantazyjne rozwiązania niektórych wątków.

O ile do zaprezentowanych w książce intryg nie można mieć większych zastrzeżeń, to już trochę do życzenia pozostawia główny bohater. Rafał Adamski zaprezentowany jest tutaj niczym „rozpieszczony dzieciak” bogatych rodziców, który zawsze osiąga to co chce i myśli tylko o dobrej zabawie. Sensacyjno-szpiegowska intryga, w którą się wplątuje i ciągłe zagrożenie życia, w ogóle nie przeszkadza mu w kilku miejscach myśleć o rzeczach, o których zdroworozsądkowy człowiek całkowicie by zapomniał. Jest to jeden z tych głównym bohaterów, któremu trudno współczuć i bardzo ciężko się z nim utożsamić, nie można mu jednak zarzucić braku wyrazistości, która dobrze koreluje z pewnymi sensacyjnymi wątkami. Na jego tle bardzo dobre za to prezentują się postacie drugoplanowe, które jeszcze mocniej uwydatniają głębie niektórych poruszonych tutaj wątków. Niechlubnym wyjątkiem są jedynie niektóre postacie kobiece, które nader szybko ulegały urokowi głównego bohatera, który powoduje przedziwną i trudną do okiełznania chęć pozbycia się odzienia.

Biorąc więc pod uwagę zarówno zalety, jak i wady powieści Nie czyń drugiemu, przed czytelnikiem kreuje się obraz poprawnie napisanego kryminału, który powinien zapewnić chwilę niezobowiązującego relaksu zarówno na plaży, jak i w wygodnym fotelu z kawą na stoliczku obok. Fani tego typu literatury powinni być więc mocno ukontentowani, jeśli jednak koś przywykł do bardziej dynamicznych „wojennych” powieści autora, to raczej ten tytuł powinien sobie odpuścić.

‘’Nie czyń drugiemu’’ to książka, która wielu z Wam może się spodobać ale niestety druga większość będzie czuła niedosyt. Ja osobiście musialam ‘ochłonąć’ po przeczytaniu tej pozycji żeby po pierwsze klarownie coś napisać, a po drugie żeby się zastanowić do której grupy należę.

Na początku tylko powiem, że z autorem spotkałam sie pierwszy raz. Zauważyłam, że rok 2020 był dla mnie jednym z tych gdzie z ciekawością sięgałam po autorów mniej mi znanych. Chciałam odkrywać nowe twórczości w nadzieji, że znajdę kolejnego ulubieńca. No i jeżeli chodzi o Vladimir’a Wolff’a to polubiłam Jego styl ale też mam pewne spostrzeżenia dotyczące Jego stylu pisania bo czasami miałam ochotę odłożyć książkę na bok i o niej zapomnieć – jak się cieszę, że tego nie zrobiłam!

Ta pozycja jest na swój sposób oryginalna. Poznajemy prokuratora Rafała Adamskiego, który po pewnej zakrapianej niedzielnej imprezie, budzi się nic nie pamiętając. No i wiadomo w poniedziałek jedzie do pracy, jest morderstwo itd, itp. Wszystko pięknie ładnie gdyby nie fakt, że można się domyślić jaki będzie dalszy ciąg wydarzeń. A bynajmniej myślimy, że wiemy. 😉

Z jednej strony mam ochotę trochę zespojlerować Wam tę książkę ale czułabym się z tym źle jeśli zdecydowalibyście się na przeczytanie tej książki. Ciężko mi też coś napisać, nie zdradzając pewnych wątków tej pozycji. Znowu jednak musze przyznać (to chyba któraś książka z kolei), że wielowątkowość w tej książce ma tylko i wyłącznie swoje zalety. Wiem, że wielu czytelników ma problem z tym jak jest za dużo wątków wplątanych w fabułę ale jak dla mnie – jeśli ma to sens, to czemu nie?

Autor posłużył się dość lekkim językiem przez co książkę czyta się dość szybko i nie musimy główkować nad sensem słów ani zdań. Ale niestety momentami zawiewało tak nudą, że przysypiałam żeby zaraz znowu się przebudzić do akcji. Autor trzyma w niepewności do ostaniej strony co jest z jednej strony fajnym zabiegiem literackim ale też i irytującym biorąc pod uwagę niektóre z tych nudnych wątków.

Ja powiem tylko tyle, że jeśli macie na tyle cierpliwości żeby wziąć się za tę książkę to zdecydowanie polecam. Ja przez nią przebrnęłam i jestem z niej zadowolona, może i nie zapadnie mi w pamięci na długo, długo ale była to dla mnie na pewno fajna zabawa! 😉