Nie było nam dane. Listami pisane. Tom 2

Drugi tom serii to przede wszystkim rozliczenie z przeszłością. Głos dostaje bowiem Weronika, która ma szansę wyjaśnić, przeprosić i liczyć na przebaczenie.

Jak wyjaśnić bowiem, jej postępowania? Co popchnęło kobietę do tak trudnej decyzji? I skąd późniejsza zmiana zdania?

Ten tom to też powrót do życia, w nowej rzeczywistości, którą udało się zaakceptować.

To też próba pielęgnowania więzi, budowania relacji.

To tom, w którym uzyskujemy odpowiedzi, a mimo nadal pojawiają się nowe pytania.

Zżyłam się już z bohaterami. Wybrałabym się z Kubą na spacer, ale może ominęlibyśmy jedną ze ścieżek.

Skosztowałabym szarlotki u Doroty. Posłuchała opowieści pana Olka. I oczywiście, wybrałabym się na leśną przejażdżkę z Łukaszem...w to miejsce.

Mam tylko jedno ale...odnośnie zakończenia. Monika, tak się nie robi... ja nie wytrzymam do premiery trzeciego tomu.

„Nie było nam dane” to książka autorstwa Moniki Sygo, wydana przez Wydawnictwo Szósty Zmysł. Jest to drugi tom z cyklu Listami pisane. Pierwszy to „A ty będziesz dumna”.

Pierwszy tom opowiada historię Kuby, Igi i Kamili. Aktualnie mamy okazję poznać dalsze losy bohaterów.

„Nie było nam dane” to podróż przez emocje i przeżycia, mówiąca o rodzinie, miłości, cierpieniu i stracie, życiu wywróconym do góry nogami, tajemnicach rodzinnych, odkrywaniu historii. Jest to książka przede wszystkim o ludziach, doświadczeniach i emocjach.

Autorka pisze w sposób bardzo emocjonalny, przemawiający do czytelnika i angażujący. Potrafi wzruszyć i rozczulić. Pierwszy tom okazał się być dla niektórych wyciskaczem łez. Osobom mniej wylewnym również szkliły się oczy podczas czytania. Jak było tym razem?

W drugim tomie cyklu poznajemy dalszą historię znanych już nam bohaterów, choć nie tylko. Za sprawą Kuby otrzymujemy przeżycia pełne cierpienia, próby poradzenia sobie ze stratą, ale też i chęć poukładania sobie wszystkiego od nowa, odnalezienia nowej drogi, którą można kroczyć. Jest to mieszanka niewyobrażalnego bólu z pokazem siły i determinacji, nadziei.

Tym razem od autorki otrzymujemy także perspektywę Weroniki – matki Kamili, która oddała córkę do rodziny zastępczej. Z jej perspektywy dowiadujemy się, jak wyglądało jej życie, jakie miała motywacje i co skłoniło ją do podjęcia takiej, a nie innej decyzji. Autorka porusza tutaj wiele ważnych tematów, ukazując to, w jak trudnej sytuacji mogą znajdować się młodzi ludzie i jak wiele może ich kosztować podjęcie jakiejkolwiek decyzji, która oczywiście w przyszłości będzie miała swoje konsekwencje.

Drugi tom cyklu Moniki Sygo jest bardziej refleksyjny niż poprzedni. Może nie wydusza z nas łez, jak to było przy pierwszym tomie, ale zamiast tego daje nam otwartą furtkę do własnych przemyśleń, nakręcając trybiki w głowie i sprawiając, że patrzymy szerzej na świat. Zastanawiamy się, jak my byśmy postąpili w danej sytuacji, choć w zasadzie to nie chcemy się w niej znaleźć. Autorka w sposób wyważony, niewymuszony i nienachalny pisze o ciężkich doświadczeniach, nastoletniej ciąży, depresji poporodowej, presji bliskich osób i wpływie otoczenia na tok myślenia i postępowania jednostki.

Autorka uświadamia nam, że nie możemy zapętlać się w natłoku myśli o tym, co już było. Nie wrócimy do tego, nie zmienimy przeszłości. Również nie jesteśmy w stanie w stu procentach odciąć się od tego, co już było. Zawsze ponosimy konsekwencje swoich czynów. Z drugiej strony przecież możemy wynieść z przeszłości więcej, dążyć do tego, aby nasze „tu i teraz” było inne, lepsze, a przyszłość owiana nadzieją. I właśnie drugi tom cyklu to, według mnie, przede wszystkim unosząca się nad wszystkimi chmura z napisem NADZIEJA. Jako czytelnicy współdzielimy emocje z bohaterami, chcemy, aby doznali pewnego rodzaju ukojenia. Jeśli jesteśmy na takim etapie, że i my również tego potrzebujemy, to jesteśmy w stanie, dzięki książce Moniki Sygo, pomóc sobie w ciężkich chwilach.

Dzięki autorce, dzięki stworzonej przez nią historii i dzięki postaciom, które wykreowała, dotarło do mnie, że wszystko to, co było – już było. Miało swój czas i swoje miejsce. To, co mamy teraz, jest naszą rzeczywistością. I jak bardzo chcemy wrócić do przeszłości czy się od niej odciąć, w zależności od sytuacji, tak powinniśmy myśleć o teraźniejszości i przeszłości.

„Nie było nam dane” to historia bolesna i w jakiś sposób sprawiająca, że możemy się zastanawiać, czy drugi raz byśmy sięgnęli po książkę. Raz przeczytana pozostawia w czytelniku pewną rysę, szramę, jak gdyby raz na zawsze zmieniło się w nas coś, choć w zasadzie nie wiemy tak naprawdę co. I nie mówię wcale, że to źle! Książka jest naprawdę ważna, poruszająca i wartościowa, choć, jak to w książkach „ożyciowych” bywa, trzeba ją dawkować i nastawić się na chęć zrozumienia bohaterów.

Głównym plusem książki jest to, że dokładnie wiemy, co autorka chce nam przekazać, co w nas poruszyć, z czym oswoić. Wszystko jest otoczone bańką autentyczności, realizmu i niewymuszonego brzmienia.

Książkę polecałabym osobom, które lubią i potrafią wczuwać się w historie innych, będąc w stanie wziąć przy tym coś dla siebie poprzez współodczuwanie, refleksyjny charakter książki i emocje, w których można się zanurzyć.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł.

„Trudno mi nie myśleć o tym, co było, wiesz? Trudno jest zrozumieć i zaakceptować, skupić się na tym, co miało miejsce teraz i co czekało za zakrętem. Bo oto nagle dostałam w prezencie historię, której wcześniej nie znałam, której nikt nie opowiadał mi na dobranoc, a której byłam bohaterką”.

„Nie było nam dane”, czyli powrót Moniki Sygo, w kolejnym zapierającym dech wydaniu.

Kontynuacja ,,A ty będziesz dumna” to pozycja, na którą nie da się przygotować. Nie ważne ile opinii przeczytacie, a także ile herbatek uspakajających wypijecie i tak czytając tę lektury zatoniecie w sunnami emocji i wrażeń.

Nie łudźcie się więc, że wypłakaliście, się wystarczająco czytając tom pierwszy. Chwyćcie lepiej tubę chusteczek, ewentualnie kubeczek ulubionych lodów i dajcie się pochłonąć historii.

Ale uprzedzam, jak już zaczniecie, łatwo się z niej nie wydostaniecie. Autorka wplącze was w spiralę misternie utkanego tajemnicami i bólem losu bohaterów.

Kuby i Kamili starających się małymi krokami nadrobić stracony czas i na nowo stworzyć łączącą ich niegdyś więź.

Igi, która od początku wydaje się stanowić epicentrum wszystkich opisanych w książce wydarzeń oraz zapalnikiem rozniecającym iskrę zdarzeń.

A także Weroniki biologicznej mamy Kamili, której opowieść porusza i rozdziera serce. Jest ona bowiem postacią, która w pierwszym tomie mogła, wydać się nieco czarnym charakterem zaś w tej części pozwala nam się lepiej poznać, jak i poznać swój punkt widzenia. Tym samym odkrywa, się przed nami czytelnikami ukazując kobietę bezsilną. Kobietę, która nie potrafiła naprawić swoich błędów, przez co cierpi jej relacja z córką.

Wszystkie te małe sytuacje, które tak drastycznie wpływają, na życie bohaterów, jak i sami bohaterowie uderzają w nas swoim realizmem. Przez to nie ma się wrażenia, że śledzi się losy obcych ludzi, a kogoś znajomego. Koś bliskiego. A to zaś sprawia, że wręcz nie można oderwać się od lektury. Odbiera się ją wszystkimi zmysłami i to jest cudowne.

Nie wiem, jak autorka to robi i jak znosi pisanie takich historii, ale należy jej się za to ogromny szacunek.

Jeśli mi nie wierzycie, musicie przekonać się sami.

Ta książka zostawi w was swój ślad. Ślad, który łatwo nie zatrze kolejna dobra pozycja. To, co przeczytacie, te historie, które dzięki autorce poznacie, zostaną w was przez długi czas.

Moje 10/10.

Gorąco wam ją polecam.

Kobieca, przepełniona emocjami, dotkliwa i niezwykle wzruszająca… To tylko niektóre z wyrażeń opisujących historię zaprezentowaną na kartach powieści „Nie było nam dane” .

Historia napisana z niezwykłą lekkością pomimo trudnego tematu. Mnóstwo uczuć i poplątanych niczym cieniutkie nitki spraw, których powolne rozwikłanie wcale nie przynosi ulgi. Bliska przyjaźń, rodząca się miłość, powolne próby pogodzenia się z przeszłością, samotność, odrzucenie i całe mnóstwo skrajnych emocji, które nie pozwolą na odłożenie książki dopóki nie dotrzemy do końca. Na próżno można szukać tutaj zbędnych słów czy opisów. Wszystko jest doskonale wywarzone i odpowiednio nakierowane na ich odbiór przez czytelnika. Tak aby zatapiając się w lekturze zaangażować się w nią i uciec od swoich prywatnych trosk i zmartwień.

Niewiarygodne jest to jak bardzo ta historia potrafi wpłynąć na czytelnika, jak wysoce skłania do refleksji, jak mocno zapada w pamięć i jak zmienia dotychczasowe myślenie o definicji „rodzina”.

Emocje ubrane w słowa po lekturze których zaczęłam się zastanawiać nad swoją relacją z córkami. Nad tym, czy aby dostatecznie mocno objęłam je miłością i zaoferowałam potrzebną im w danym momencie ilość siebie samej. Ale autorka bardzo skutecznie zwraca nam też uwagę na to, aby nie zapętlać się w rozmyślaniach o przeszłości – bez względu na to jak ona była i jak bardzo za nią tęsknimy. Powinniśmy iść przed siebie, nie odrzucając przyszłości, korzystając z tego, co ona nam podsuwa i oferuje. Owszem, pielęgnowanie wspomnień jest ważnym etapem w naszym życiu, ale nie kosztem przeżywania nowych odczuć. Doceńmy swoje życie. Cieszmy się nim i nie zapominajmy o tych, którzy są dla nas najważniejsi…

A koniec?? Zaskakujący?? Szokujący?? Niespodziewany?? Tego musicie dowiedzieć się sami, a ja wyczekuję kolejnego tomu, który mam nadzieję zaspokoi moją ciekawość….