Nic piękniejszego od miłości

Nastoletnia Lena wywodzi się z przemocowej rodziny. Niecierpliwie wyczekuje pełnoletności, by wraz z bratem wyrwać się z tego toksycznego środowiska.

Emilia mimo pełnej rodziny czuje się do głębi samotna i niedoceniona.

Orest odciął się od dawnego życia. Zamknął pewien jego etap i stara się ułożyć wszystko od nowa. Skrywa jednak pewną mroczną tajemnicę.

Emilia, Lena i Orest - troje zupełnie różnych bohaterów, znajdujących się na innych etapach życia. Łączy ich pragnienie szczęścia oraz wzajemne zrozumienie.

"(...) im dłużej pracuję w tym zawodzie, tym częściej łapię się na myśli, że nie ma w stu procentach zdrowych rodzin. Każdą dręczą jakieś problemy."

W najnowszej powieści Agata Przybyłek pochyla się nad rodziną, a konkretniej nad problemami jakie drążą wiele rodzin na całym świecie. Nadużywanie alkoholu, oraz prawo pięści to największe z nich. Taki stan najbardziej odbija się na psychice dzieci, które niekiedy bez pomocy z zewnątrz nie są w stanie poradzić sobie z trudną rzeczywistością i własnymi emocjami. Okaleczają się, a nawet podejmują próby samobójcze.

Nie można jednak bagatelizować też obojętności i rutyny jaka wkrada się w związki, powoli doprowadzając do ich rozpadu. Rutyna sama w sobie nie jest zła. Daje pewien spokój i stabilizację, jednak długotrwała stagnacja może prowadzić do znużenia. To z kolei może nakłaniać do poszukiwania silniejszych emocji, innych rozrywek, nie zawsze właściwych. Bez względu na staż każdą relację należy pielęgnować. Dbać o drugą stronę i liczyć się z jej potrzebami.

Autorka w tej powieści nie szczędzi zarówno bohaterów jak i czytelnika. Nie brakuje różnorodnych emocji. Po policzku może popłynąć łza. Jest romantycznie i dramatycznie. Zakończenie natomiast zadaje cios prosto w serce. Pozostaje z nadzieją czekać na ciąg dalszy.

Ależ piękną powieść popełniła ta nasza Agatka.

Autorka przed premierą swojej najnowszej książki wielokrotnie wspominała, że oddała jej serce, że ukochała ją sobie wyjątkowo i przepłakała nad nią wiele chwytających za gardło momentów. Teraz, już po przeczytaniu „Nic piękniejszego od miłości”, w stu procentach ją rozumiem, wręcz odczuwam wszystkie te emocje, które i jej towarzyszyły.

Ta powieść wywołała we mnie emocjonalną burzę. Przenikła do serducha i mocno nim potrząsnęła. Jest sielsko, owszem. Agata zadbała o to, byśmy zachwycili się pięknem natury, która ukoi nasze wewnętrzne poruszenie fabułą. Tym razem jednak porwała się na niezwykle mocny temat, jakim jest przemoc domowa. Auć, prawda? Bolało, oj bolało.

Przy całej brutalności zjawiska, ukazała także jak pomocny może okazać się drugi człowiek, jak bardzo potrzebny jest w życiu każdego z nas, a przede wszystkim jak istotne jest, by nie zamykał oczu na krzywdę bliźniego - dziecka, nastolatka, dorosłego. Dobitnie zobrazowała, ile dobra, może wnieść w jego życie, jak bardzo je zmienić na lepsze :)

To cudowna powieść, taka w stylu Agaty: sielska, ociekająca dobrem, choć nieunikająca życiowych, czasem naprawdę niełatwych tematów, podanych w przystępny, nawet dla największego wrażliwa (czytaj: MNIE) sposób.

To zdecydowanie jedna z moich ukochanych książek autorki.

W moim niewielkim gronie zaufanych oraz cenionych polskich autorów twórczość Agaty Przybyłek odgrywa bardzo ważną rolę. Miałam wielką przyjemność czytać wszystkie jej książki i śledzić rozwój literackiej kariery, która imponuje na wielu płaszczyznach, więc sięgnięcie po "Nic piękniejszego od miłości", najnowsze dzieło, było dla mnie priorytetem.

To piękna, nastrojowa opowieść utrzymana w melancholijnym klimacie, która pokazuje jak trudne bywa życie dla każdego z nas. Autorka w swojej charakterystycznej odsłonie wprawnej obserwatorki świata prowadzi nas przez meandry myśli, niewypowiedzianych słów oraz pragnień, pozwalając utożsamiać się z pojawiającymi się postaciami a także ich problemami. To proza pisana samym życiem, uczciwa w przekazie, nie przerysowana, chwytająca za serce, ponieważ otwierająca oczy.

Czytamy o losach bohaterów, którzy na pierwszy rzut oka wydają się zupełnie ze sobą nie powiązani. Jednak im dalej w fabułę tym więcej pojawia się ukrytych znaczeń oraz subtelnych kroków ku połączeniu ich wszystkich we wspólną całość. Nie po raz pierwszy dostrzegamy jak losy postaci w twórczości Przybyłek zakreślają koło jednocześnie zmieniając swoje nastawienie wobec niektórych spraw, gdy przeżyte doświadczenia kształtują ich charaktery. W ten sposób poznajemy Oresta, który próbuje wieść proste życie i odciąć się od demonów przeszłości, nastolatkę Lenę walczącą o lepsze jutro dla siebie oraz swojego brata a także Emilię, która mimo posiadania rodziny czuje się bardzo samotna. Reprezentują sobą bagaże doświadczeń znane nam z codzienności, których czasami nie dostrzega się u drugiej osoby a które powinny być bodźcem do wyciągnięcia pomocnej ręki.

Motywów przewodnich jest tutaj cała masa, ale najważniejsze z nich to bez wątpienia te nawiązujące do potrzeby akceptacji, zrozumienia i bycia chcianym. Nawet najtwardsza osoba bywa samotna i w pewnym momencie potrzebuje drugiej osoby, która ją podtrzyma. Nie ukrywam, że towarzyszyło mi wzruszenie podczas czytania, ale nie jest to książka odwołująca się do negatywnych emocji. Nie! Jest w niej tyle samo przeciwności co nadziei na lepsze jutro dlatego wydaje się tak bardzo prawdziwa oraz dojrzała.

"Nic piękniejszego od miłości" przywołuje wiele emocji a każda jest piękna i warta zapamiętania. Agata Przybyłek po raz kolejny pokazała wielką klasę serwując nam opowieść wyciągniętą z prawdziwego życia, pisaną rutyną oraz otaczającymi nas typowymi sprawami. Dzięki temu przepełnia nas treść oraz jej świadomy przekaz a losy postaci ani przez moment nie są nam obojętne. Cudowna lektura, która porządnie daje do myślenia i trzyma w swoich objęciach na długo po zamknięciu ostatniej strony.