Nic do stracenia. Luta Karabina. Tom 2

"(...) Człowiek pozbawiony woli życia szybko może przepoczwarzyć się w bezlitosną bestię, a gdy dodatkowo jest uzbrojony w tak zabójcze umiejętności - ewoluować w maszynę do zabijania."

Znacie książki Przemysława Piotrowskiego?

Nic do stracenia jest drugim tomem cyklu Luta Karabina.

Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem przeczytanej historii. Wszystko ze sobą współgra - skomplikowana intryga, idealnie wykreowani bohaterowie, akcja, zdrada, zemsta, krwawe porachunki.

Czytając tą książkę miałam wrażenie, że wystarczy włączyć telewizor, żeby usłyszeć o dokonaniach Luty. Napięcie nie opuszczało mnie od pierwszej do ostatniej strony. Gdy zaczęłam ją czytać po prostu przepadłam. Nie miałam ochoty się od niej odrywać.

Właśnie takie książki chcę czytać ❤️

Po odzyskaniu córki z rąk brutalnej szajki handlarzy żywym towarem Luta Karabina na nowo układa sobie życie. Pracę na platformie wiertniczej zamieniła na Wojsko Polskie, gdzie zajęła się szkoleniem żołnierzy.

W tym samym czasie Zygmunt Szatan również próbuje odbudować swoje życie po dokonaniu zemsty na oprawcy swojej rodziny. Jednak obojgu nie będzie dane zbyt długo cieszyć się spokojem.

Lutę czeka kolejna ciężka próba, gdy umiera jej ukochany dziadek, były oficer tureckiego wywiadu. Islamska tradycja wymaga szybkiego pochówku, więc kobieta wybiera się w podróż do Balikçilar.

Prawdziwe tarapaty dopiero się zaczną...

Autor ukazuje nam świat, w którym rządzą bezwzględni przestępcy, a życie ludzkie nie ma wartości. Do tego bagna ponownie zostaną wciągnięci nasi bohaterowie.

W brutalnych rozgrywkach pomaga Lucie emerytowany policjant Zygmunt Szatan oraz dawny znajomy kobiety Borys Morozow.

Przyznaję, że autor wystawił swoją bohaterkę na niesamowicie ciężkie próby, aby ukazać jej możliwości.

Wszystkie wzloty i upadki, tragedie oraz smutki przeżywałam razem z Lutą.

Kiedy tracisz to, co dla ciebie najważniejsze, co nadawało życiu sens, wszystko przestaje mieć znaczenie. Pozostaje zatopić się w smutku albo zemsta. Dla Luty wybór był prosty...

Najbardziej podobała mi się i dostarczyła ogromnych emocji perfekcyjnie przedstawiona akcja rozgrywająca się na platformie wiertniczej.

"Dobry wojownik staje tam, gdzie nie będzie można go pokonać (Sun Tzu Sztuki wojny)."

Ten cytat idealnie pasuje do skomplikowanej rozgrywki prowadzonej przez kobietę.

Swoją drogą muszę kiedyś przeczytać Sztuki wojny.

Wracając jednak do naszej powieści, akcja na platformie wiertniczej jest tak niesamowicie realistyczna, ponieważ jak autor sam wspomina - również pracował na takiej platformie. Wykorzystał więc własne doświadczenia. "Od 2017 do 2018 roku podczas testów, dokładnie takich, jak opisane w książce, budując rusztowania podwieszane."

Nic do stracenia jest niesamowitą książką i stanowi idealny scenariusz do nakręcenia filmu trzymającego w napięciu. Mam nadzieję, że znajdzie się chętna wytwórnia, która podejmie się sfilmowania tej powieści. Tego z całego serca życzę autorowi.

Dla mnie Nic do stracenia jest jedną z lepszych powieści jakie czytałam. Tej historii po prostu nie da się zapomnieć.

Gorąco polecam, a ja czekam na kolejny tom przygód Luty Karabiny.

Tytuł: "Nic do stracenia"

Autor: Przemysław Piotrowski

Data premiery: 25.10.2023r.

Wydawnictwo: Czarna Owca

"Nic do stracenia" to drugi tom przygód Luty Karabiny. Nie powiem, ale Autor potrafi stworzyć postacie, które zapadają w pamięci! Luta Karabina się do takich postaci zalicza.

.

.

Pierwszy tom wstrząsnął mną totalnie, a drugi? Kiedy przeczytałam, że... No właśnie... Nie mogę wam zdradzić za bardzo co mną wstrząsnęło...🤷‍♀️ bo wtedy nie czytalibyście tej książki z takim zaangażowaniem, co ja... chciałam jak najszybciej dobrze do końca... dowiedzieć się, co takiego postanowiła główna bohaterka, ale w między czasie tyle się podziało, że... emocje siegły zenitu, ale za to moje serducho troszkę się uspokoiło... czemu troszkę?

Bo koniec znów spowodował, że zabiło szybciej... znowu muszę czekać na kolejny tom!

Drogi Autorze tak nie wolno!

Bo mam jedno serce i muszę je szanować 😄

.

.

Przemysław Piotrowski kolejny raz zabiera nas do świata Luty. Ukazuje nam, jak brutalny potrafi być świat i do jakich kroków może posunąć się matka, która kocha swoje dzieci...

Tym razem bliżej poznamy islamski świat, bo to w Turcji Luta przeżyje swoje piekło...

.

.

Jeżeli nie chcecie się nudzić to zachęcam do sięgnięcia po kolejny tom Luty. Zaręczam Wam, że nie będziecie się nudzić, bo w książkach Przemysława Piotrowskiego nie ma czasu na nudę.

Polecam!

No chyba, że już jesteście po lekturze...

Jesteście?

Znacie Lute Karabinę? Koniecznie musicie znać pierwszy tom, ponieważ tutaj będą spoilery. :p W pierwszej części pisałam, że siła jest kobietą i tutaj macie 100% potwierdzenia tego. Muszę zaznaczyć, że jeśli spotkam autora osobiście, to ma u mnie darmowego „kopniaka” w żydź! Kurde, mać, takie sytuacje, jakie mi zaoferował, powinny być karalne!!! (żartuję), ale poważnie, każdy, kto czytał, na pewno będzie wiedział, o jaki moment mi chodzi! Autentycznie zryczałam się, ponieważ jako matka nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego bólu, jaki nasza Karabina przeżyła. To jest kawał (wybaczcie słownictwo) zajebistej książki, którą będę wspominać chyba przez całe życie. Od momentu, kiedy poznałam twórczość autora, a był to pierwszy tom przygód z Brudnym, do teraz trzyma poziom, a nawet wzrasta z każdą kolejną nowością.

To jest literatura dla osób, które chcą mega podnieść sobie ciśnienie, które lubią rzucać książką o ścianę ze względu na te emocje, które pod wpływem tychże emocji klną jak szewc, ale przede wszystkim dla każdego, kto lubi zaskakujące zakończenia. Emocje, jakie towarzyszą nam podczas jazdy rollercoasterem przy tej książce, są porównywalne do spaceru po lesie. :p Zapraszam do zapoznania się z opisem książki, ale już teraz napiszę, że nie spodziewacie się tego, co przeczytacie. Jak pokonać wroga? Zabierz lub zniszcz to, co ma najcenniejsze! Tutaj zobaczysz obraz kobiety, która dla dobra rodziny nie będzie oszczędzać środków, a „wilczyca”, którą ma w sobie, zabije każdego, kto stanie jej na drodze. Tutaj nie ma miejsca na przyjaźń, tutaj jest walka na śmierć i życie. Uwielbiam takie emocje i uwielbiam tę kobietę całym sercem.

A co byłoby gdyby Karabina spotkała Brudnego ?

Albo oni we dwoje jako rodzina? Byłoby mega wybuchowo. Polecam te dwa tomy, ale uprzedzam, że nie biorę odpowiedzialności za podniesione ciśnienie. Mam nadzieję, że będzie trzeci tom i emocje będą na takim samym poziomie.

Luta Karabina po prawie roku powróciła. Pierwsza część wywołała u mnie wiele emocji. Jak było z drugą?

Nie zadzieraj z matką... Jeśli skrzywdzisz jej dzieci, poznasz czym jest gniew bez granic. Jeśli ich bezpieczeństwo jest zagrożone, dla matki nie ma rzeczy niemożliwych. Budzi się w niej prawdziwa lwica, która nie zna strachu i nie cofnie się przed niczym.

Luta, Nemezis, jej drugie imię to zemsta.

Trudno opisać odczucia dotyczące książki bez zdradzania elementów fabuły. Skupię się zatem na trzech najważniejszych w moim odczuciu punktach.

1. To co autor zafundował Lutosławie na początku książki zupełnie mnie zmroziło i rozłożyło na łopatki. Czułam się emocjonalnie zmiażdżona. Jako matka byłabym wrakiem człowieka. Luta jednak to kobieta ze stali. Odważna, nieustraszona i nieznająca litości. Cały zarys jej postaci jest niezwykle interesujący i za to lubię ten cykl. Autorze, proszę, nie doświadczaj już tak mocno tej biednej kobiety!

2. Najmniej zaciekawiła mnie ta część książki, która powinna stać się momentem kulminacyjnym, w której czytelnikowi trudno nadążyć za błyskawiczną akcją niczym z filmu sensacyjnego. Wydarzenia na platformie wydały mi się mało rzeczywiste i wiarygodne.

3. Zakończenie... Napisać, że wbiło mnie w fotel to jak nic nie napisać. Miałam wrażenie, że serce mi stanęło i wstrzymałam oddech, by nie zgubić żadnego słowa. Mistrzostwo.

Cykl z Lutą Karabiną jest wyjątkowy i mocno go polecam, ale jeśli nie czytaliście "Prawa matki" sugeruję poznawać tomy według kolejności. Po tej lekturze już nikomu nie przyjdzie na myśl, że kobiety to słaba płeć.

❄️ Po tragicznych wydarzeniach, kiedy porwano córkę Luty, kobieta układa sobie życie od nowa. Stała się nadopiekuńczą matką, która chroni swoje dzieci na okrągło. Pracę na platformie wiertniczej zamienia na służbę dla Wojska Polskiego. Niespodziewanie umiera jej dziadek, więc kobieta rusza wraz z dziećmi do Turcji, aby pożegnać się ze zmarłym. Nawet się nie spodziewa tego, że śmierć dziadka to dopiero początek jej największego koszmaru, w jakim będzie musiała wziąć udział. ❄️

.

Wręcz brakuje mi słów na to, co tutaj odpierdzielił autor. Oprócz tego, że znowu poszalał z akcją, namieszał totalnie w fabule, to jeszcze czytelnikowi tak namącił w głowie, aby później zaskoczyć go i pozostawić w osłupieniu. Jeszcze żadnemu autorowi nie udało się, tak mnie nabrać od samego początku (kto czytał, ten pewnie wie, o co mi chodzi) i nie mam wcale o to żalu, bo to było genialne posunięcie, aby zakręcić czytelnikiem tak, żeby uwierzył w pewne wydarzenia, które miały miejsce, a później powiedzieć "nabrałem Was"! W tej części dochodzi nowy bohater Borys, z którym Luta będzie miała wiele wspólnego, a to dzięki przeszłości i z pewnością wiele on tutaj namiesza. Nie zabraknie również emerytowanego gliniarza Zygmunta Szatana i jego wypasionej i wygłodniałej świni Władymira, która przeraża mnie za każdym razem, gdy o niej pomyślę.

.

Po raz kolejny został przedstawiony motyw matki, pokazujący jak wielka i nierozerwalna jest miłość matki do dziecka. Luta ponownie udowodniła, że jest jak Rambo, kobietą nie do zniszczenia. W imię własnej miłości do swoich dzieci jest w stanie zrobić wszystko, a nienawiść i chęć zemsty napędza ją jeszcze bardziej do działania. Czy faktycznie matka, która straciła wszystko, co dla niej najważniejsze, nie ma "nic do stracenia" podążając jedynie za zemstą? Boję się myśleć, co autor zaserwuje nam w kolejnej części, bo tak moi drodzy to nie koniec Luty, ona jeszcze powróci i rozpierdzieli cały ten system.

Decydując się na przeczytanie powieści „Nic do stracenia” autorstwa Przemysława Piotrowskiego byłam niezwykle ciekawa co też tam będę mogła spotkać. Opis tak bardzo mnie zaintrygował, że nie mogłam przejść obok tej lektury obojętnie. Jednak, czy autor spełnił moje oczekiwania?

Po dramatycznych przeżyciach związanych z porwaniem córki, Luty Karabina nie opuszcza duch walki. Zamienia pracę na platformie wiertniczej na służbę w Wojsku Polskim, gdzie zajmuje się szkoleniem przyszłych specjalistów. Wkrótce jednak Luta otrzymuje informację o śmierci dziadka. Kobietą decyduje się na wyjazd do Turcji na pogrzeb. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że ta podróż będzie początkiem tragedii…

Równolegle śledzimy losy Zygmunta Szatana, emerytowanego policjanta starającego się naprawić zszargane relacje rodzinne. Jego życie nabiera nowego sensu, gdy informator donosi mu o nadchodzącym niebezpieczeństwie związanym z jednym z porywaczy jego rodziny…

"Nic do stracenia" to literacka podróż pełna niebezpieczeństw, napięcia i zaskakujących zwrotów akcji. Autor, ukazując losy dwóch głównych bohaterów, Luty Karabiny i Zygmunta Szatana, wplata ich historie w intrygującą sieć tajemnic, zemsty i osobistych wyzwań.

Książka wciąga czytelnika w wir emocji, trzymając go w napięciu do samego końca. Dosłownie od pierwszej strony autor zaczyna budować napięcie, które nie odpuszcza nawet po zakończeniu powieści. Powieść ta jest tak genialnie skonstruowana, że powinna sprostać nawet najbardziej wymagającym czytelnikom.

Niestety jedynym mankamentem jest to, że nie czytałam tomu pierwszego. Jednak jak najszybciej to nadrobię! Chociaż bardzo nie odczuwałam tej nieznajomości to chcę poznać początki Luty Karabiny.

Reasumując, powieść „Nic do stracenia” jest idealna dla fanów thrillerów i lubiących książki trzymające mocno w napięciu. Musze jednak zaznaczyć, że momentami jest ona nieco brutalna. Jednak oceniając całokształt jestem zachwycona tą lekturą. Na pewno nie jest to moje ostatnie spotkanie z autorem! Polecam!

Historia ta ma tempo i styl znane mi z wcześniejszych książek autora. Lubiłam te sensacyjno-kryminalne historie bardzo, przynosiły dreszczyk emocji, stanowiły rozrywkę, ale też urozmaicenie, bo gatunek ten, w moim przypadku to dość sporadyczna przygoda.

“Wiedźma powstała ze związku szatana i kobiety z ognia. Ghula…”

Piotrowski potrafi bardzo najbardzie w bohaterów, Brudnego pokochałam, a Luta po pierwszej części cyklu wydała mi się bohaterką idealną, z jednej strony maszyna do zabijania, z drugiej kobieta z krwi i kości. Co do tej części, największą sympatię wzbudza knur Władymir i stary poczciwy gliniarz, za których trzymałam kciuki. Luta wydała mi się żadna, jeżeli ją porównać do części pierwszej. Jakby czujność traci, bystrość jej mgłą zachodzi, dobrze, że choć sprawność ciągle na poziomie.

Niestety NIC DO STRACENIA, NIC nowego nie miało mi do zaoferowania. Fabuła niczym mnie nie zaskoczyła, a nawet okazała się boleśnie (bo wychodzi na to, że autor małą wiarę pokłada w swoim czytelniku) przewidywalna od pierwszych już stron.

Stara prawda mówi, że co za dużo to niezdrowo, a przejeść (co za ironia!) krwawymi scenami idzie się bardzo szybko. I choć bohaterom nie można odmówić bezczynności, wątków jest kilka, postaci mnogo to jednak trudno było mi tym razem odszukać w sobie jakieś przyjemne napięcie, czy niemożność oderwania się od lektury. Choć właściwie nie! Chlapanie krwią jak z wiader i odcięte członki wkładane do ust ofiar kazały mi się zastanowić, po co ja to czytam, na co mi to? Koniec końców, zaskoczona nawet nie zostałam, a tak liczyłam na jakiegoś twista, który dotąd tak umiejętnie autorowi wychodził.

Polecam lubiącym mocne wrażenia i nieskomplikowane fabuły, bo na to, że stali fani autora nie zawiodą, zapewne można liczyć.

~ Pragnę jeszcze dodać, że główna bohaterka - Luta Karabina, została zainspirowana prawdziwą postacią - Agnieszki, kobiety która trenuje sztuki walki, jest żołnierzem,a jednocześnie matką, więc zastrzyk adrenaliny macie tutaj zagwarantowany!

~Polecam przygotować się na mocne wrażenia, zwłaszcza, że po samym zakończeniu naprawdę ciężko jest się pozbierać!!!

Ja ze swej strony czekam z wielką niecierpliwością na kolejny tom🔥Wasza J.K.

"Teraz już niczego nie dało się naprawić. Nie takiego zła. Takie zło można było tylko pomścić, a samych sprawców zniszczyć, zrujnować i unicestwić, po prostu wymazać, jakby ich nigdy nie było."

Przemysław Piotrowski ponownie zaprasza swoich czytelników do bezwzględnego świata. Główna bohaterka, Luta Karabina, powraca, a wraz z nią szereg trudnych momentów i emocji. Po dramatycznych wydarzeniach w pierwszym tomie, kobieta stara się ułożyć życie "w miarę normalnie" i stworzyć bezpieczny dom dla swoich dzieci. Śmierć ukochanego dziadka burzy spokój Luty, a gdy pojawi się na jego pogrzebie, w jej życiu wydarzy się kolejna tragedia.

Lubię postać Luty Karabiny za jej siłę, niezłomność i dążenie do celu. W "Nic do stracenia" napędza ją żądza zemsty, bo jak wiadomo, kto uderza w dzieci, matka jest w stanie zrobić mu wszystko. Dosłownie. Nie inaczej jest w tym przypadku. W wykonaniu samej Luty, jak można się spodziewać, również widać bezwzględność i po stracie najbliższych już jej nie zależy. Tytuł książki odzwierciedla stan głównej bohaterki.

W drugim tomie Autor zdecydowanie postawił na opis miejsc wydarzeń, co było ciekawe, ale przy dłuższym czytaniu stawało się nużące. Oczywiście podziwiam za zobrazowanie platformy i tego, jak Luta użyła jej do swoich celów. Natomiast dokładne opisy w moim odczuciu nie były aż tak bardzo angażujące. Są to tylko moje odczucia i rozumiem, że komuś może się to podobać najbardziej. I super!

Historia Luty zmusza do refleksji na temat tego, ile jesteśmy w stanie zrobić w imię bezpieczeństwa naszych bliskich, zwłaszcza dzieci. Ile granic można przekroczyć i kiedy można nazwać to zemstą, a w którym momencie desperacją. Jako matce trudno było mi czytać pewne fragmenty, ponieważ łamały serce.

Brutalny świat przedstawiony przez Przemysława Piotrowskiego jak zawsze wsiąka w czytelnika i trudno jest się oderwać od lektury. Przyjemny styl i emocje wylewające się z kart książki sprawiają, że chce się czytać nieustannie. Pomysł na fabułę świetny i ponownie zastanawiam się, ile jeszcze Karabina musi znieść, żeby żyć spokojnie. Chyba nie ma na to satysfakcjonującej odpowiedzi. Znajomość pierwszego tomu na pewno pomoże w odbiorze kontynuacji losów Luty, dlatego zachęcam do przeczytania obu książek. Piotrowski nie zawiódł i sprawił, że włosy na rękach stawały dęba. Polecam!

" [...] Teraz jesteśmy kwita H.O.

Z ust Lutosławy Karabiny wyrwał się krzyk... [...]"

Po pierwszej części ("Prawo matki") byłam bardzo ciekawa, jaki los czeka Lutę Karabinę. I szczerze wam powiem, nie spodziewałam się, że autor Przemysław Piotrowski tak mocno ją doświadczy. Nie chciałabym być na jej miejscu. Co za emocje. Jeszcze do teraz czuję to, co ona czuła. Niesamowite doświadczenie. W tej części pozwólcie sobie na płacz. Nie da się inaczej przeżyć tej historii. Bardzo mocny i emocjonujący kryminał. Luta Karabina jest doświadczoną zawodniczką, ale po tym co ją tu spotkało, nie wiem, czy kiedykolwiek komukolwiek będzie chciała i potrafiła zaufać.

Poznacie również dalsze losy Zygmunta Szatana, jego syna i cudownego Władymira. Oni również i tym razem nie będą mieli lekko. Czeka ich spora przeprawa. Czy wszyscy to przetrwają?

Było mi bardzo przykro z powodu śmierci dziadka Karabiny. Biedna, na jego pogrzeb poleciała do Turcji razem z dziećmi. To, co ją tam spotka, sprawi, że ta bohaterka nie cofnie się dosłownie przed niczym. Każdy winny powinien się jej bać. Kto tak naprawdę jej zagraża? Czy zemsta zawsze jest słodka?

Po wstrząsającym "Prawu matki" otrzymałam jeszcze brutalniejszą część. Jeżeli nie jesteście czytelnikami o mocnych nerwach, to nie zabierajcie się do czytania "Nic do stracenia".

Biorąc do ręki tę książkę, musicie uważać, żeby przez przypadek nie zostać postrzelonym, bo tutaj ostro strzelają.

Znakomita fabuła, idealna akcja z ekstremalnymi jej zwrotami i świetne postacie, sprawiają, że nie jestem w stanie zapomnieć tej historii. Chętnie obie części zobaczyłabym na dużym ekranie.

Jestem zachwycona tym, że na końcu sam Przemysław Piotrowski przemówił. Dał nadzieję, że Luta Karabina powróci. Jestem tylko ciekawa, jak autor poradzi sobie z poprzeczką, którą sam sobie postawił. Pierwsza część była mocna. Druga część jest ekstremalna. A jaka będzie trzecia część? Już się nie mogę doczekać, kiedy ją przeczytam.

Jeżeli chcecie poznać dalsze losy Karabiny, to koniecznie przeczytajcie "Nic do stracenia".

Tę książkę można czytać bez znajomości pierwszego tomu, ale dla lepszego zrozumienia poczynań Luty i jej przyjaciół polecam zacząć od "Prawa matki".

Dziękuję autorowi za emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania tej powieści.

Ta historia trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Końcówka książki daje dużo do myślenia. Cieszę się, że autor po pierwszym tomie postanowił kontynuować losy niebezpiecznej Luty Karabiny.

Na uwagę zasługuje również piękna okładka, która przyciąga wzrok. Niby jest prosta, a jednocześnie ma coś w sobie takiego tajemniczego. Wystarczy na nią spojrzeć i już wiecie, że przepadliście.

„(…) na tym świecie nie istnieje nic gorszego niż człowiek, który nie ma nic do stracenia”.

Kto Go zna, ten wie, że potrafi przeczołgać swoich bohaterów po poligonie ludzkich i nieludzkich dramatów, ostrych życiowych zakrętach, doświadczyć brutalnymi atakami z ziemi i z powietrza, narazić na ciosy pozostawiające niegojące się rany albo szpecące blizny na ciele i duszy. Tym razem rzecz jasna, nie jest inaczej. Przemysław Piotrowski po raz kolejny funduje nam emocjonującą ucztę śladami trochę już znajomych postaci..

Luta Karabina powraca w drugim tomie sensacyjnego cyklu i wydaje się być nadal w życiowej w formie. Charyzmatyczna outsiderka z domieszką tureckiej krwi, kiedyś jedna z najlepszych kobiet w siłach specjalnych. Dziś samotna i samodzielna matkę dwójki małych dzieci, doświadczona na platformie wiertniczej u wybrzeży Norwegii i naznaczona wyrwaniem z łap zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się handlem żywym towarem na szeroką skalę, swojej własnej córki – postanowiła w końcu osiąść w kraju, zatrudnić się w miejscowej jednostce wojskowej i zająć się szkoleniem młodych żołnierzy. Udawanie grzecznej dziewczynki nie zmienia jednak faktu, że wciąż jest ostrożna, czujna, skoncentrowana i ma oczy dookoła głowy. Jak się okazuje, to jednak za mało..

Nadchodzące wydarzenia sprawią, że jej serce zamieni się w kamień i kobieta w imię zemsty znów przybierze barwy wojenne i stanie do walki biorąc udział w brutalnej grze, gdzie zmieniające się zasady i brak kompromisów mogą doprowadzić do zaburzenia racjonalizmu w działaniu. Ale gdy się nie ma już nic do stracenia, a w oczach pozostał jedynie permanentny mrok, nawet zderzenie z rozpędzonym pociągiem nie jest granicą nie do pokonania..

„Nic do stracenia” to ekscytująca, dynamiczna i wielowątkowa jazda bez trzymanki karuzelą emocji. Można poczuć się tu jak w grze komputerowej – z pełną koncentracją doznać skrajnych przeżyć, skosztować poczucia wspólnoty, zaangażować wszystkie zmysły, doświadczyć presji czasu.. na chwilę zignorować wszelkie bodźce pochodzące z realnego świata. Mnie ta historia totalnie pochłonęła.

Polecam.

Troszkę przyszło nam czekać na drugi tom przygód Luty Karabiny, ale było warto! ❤️ Podobnie jak w pierwszej części, autor zaserwował nam emocjonalny rollercoaster. 🔥 Świat przedstawiony w książce pełen jest okrucieństwa i brutalności. Nie ma w nim miejsca na sentymenty. A zraniona matka zdolna jest do niebywałych rzeczy. 😱

•

Luta wciąż nie może zapomnieć o strasznych wydarzeniach sprzed półtora roku. Rozpostarła ochronny płaszcz nad Werką i Frankiem. Rzuciła pracę na platformach wiertniczych, by być blisko swoich pociech. Jej życie pomału zaczyna się układać. Nawet skomplikowana relacja z Emilem wydaje się iść w dobrym kierunku. Wszytko przerwa smutna wiadomość o śmierci ukochanego dziadka. Jej mentora, który był oficerem tureckiego wywiadu. To dzięki niemu Luta ukształtowała w sobie tak silny charakter i nabrała ponadprzeciętnych umiejętności. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby nie pożegnała go należycie. W podróż do Turcji zabiera oczywiście swoje dzieci. Obiecała sobie nie spuszczać ich z oczu.

Pogoda w dzień pogrzebu była, tak jak i maluchy, wyjątkowo kapryśna. Mroźny wiatr wiejący od morza i nadciągający deszcz wpisywał się w ponurą atmosferę żałobników. Luta z uczepionymi przy rękawach marudnymi i kasłającymi dziećmi, obawiała się, że nie dotrwają do końca uroczystości. Z pomocą przybył Tuncay, kuzyn, który wiedział jak ważna jest ta chwila dla Luty. Postanowił zabrać Frania i Werkę do domu. Była to jedna z najgorszych decyzji w życiu Luty Karabiny.

•

Muszę ostrzec, co wrażliwsze mamuśki, że jedna ze scen może być dla Was nie do przejścia. Mnie zmroziła krew w żyłach. Ale ja bardzo lubię takie historie. 😅 Akcja jest dynamiczna i wciągająca. Nie będziecie się nudzić. 🤩 Polecam gorąco! ❤️‍🔥 I czekam na więcej. 😍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwoczarnaowca . ❤️

Luta, która przeżyła uprowadzenie i (na szczęście) odnalezienie córeczki, zamienia się w matkę kwokę. Zdaje sobie sprawę ze swojego przewrażliwienia, ale, no cóż, takie prawo matki. Na każdym kroku kontroluje swoje dzieci, nie wypuszcza na dwór bez opieki, żyje w ciągłym strachu, że sytuacja może się powtórzyć.

Nagła wiadomość z Turcji stawia ją na baczność. Umarł dziadek i trzeba jechać na pogrzeb. Tureckie obyczaje są dość jednoznaczne – kobiety mogą pożegnać zmarłego tylko w pierwszym etapie żałoby, potem jedynie mężczyźni mają do niego dostęp. Rozdarta między ukochanym dziadkiem a dziećmi Luta, postanawia zabrać je ze sobą. W Turcji zaczyna się piekło. Luta po raz kolejny musi szykować się do wojny. Klan Ozalanów nie daje o sobie zapomnieć i dąży do wyrównania rachunków.

I to tyle, ile mogę napisać, żeby nie spojlerować. Cała reszta to rollercoaster wielopoziomowy, który usatysfakcjonuje nawet najbardziej wymagających sceptyków.

Napiszę za to, że Przemysław Piotrowski wie, o czym pisze. To się po prostu czuje. Zna obyczaje tureckie, wie, jak wygląda platforma wiertnicza, ma pojęcie o walce wręcz i strzelaniu na duże odległości. Treść niewątpliwie wyszła spod palców eksperta i może dlatego tak dobrze się to czyta. No i duży plus za kreację pełnokrwistych postaci. Tu każdy ma swój wygląd, osobowość, charakter i sposób bycia. Urzekł mnie opis zaplatania warkoczy przez Lutę, która z jednej strony jest delikatną i wrażliwą matką, z drugiej – kobietą z tytanu.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

„Nic do stracenia” to tom drugi serii Przemysława Piotrowskiego z Lutą Karabiną, byłą żołnierką, która teraz ponownie ma kilka okazji do wykorzystywania swoich wojskowych, walecznych umiejętności. Po raz pierwszy z bohaterką mieliśmy do czynienia przy „Prawie matki”, które ukazało się rok wcześniej. W „Nic do stracenia” autor wystawia swoją bohaterkę na jeszcze trudniejszą próbę, teraz Luta, jak głosi tytuł, nie ma już nic do stracenia, co czyni ją ekstremalnie niebezpieczną przeciwniczką. Jest to historia typowo sensacyjna, nastawiona na czystą, niezobowiązującą rozrywkę. Akcja, po średniej długości wstępie, zaczyna gnać do przodu i nie zwalnia aż do wielkiego, dosyć spektakularnego finału. Autor przegania nas przez kraje: Polskę, Turcję, Niemcy i Norwegię, naraża na niebezpieczeństwo ze strony groźnego tureckiego gangu, przez co fabuła napakowana jest scenami akcji, bójkami, strzelaninami. Opisy są dosyć makabryczne, postacie nie szczędzą sobie wymyślnych sposobów torturowania i zabijania, do tego dochodzi też pewne mocno traumatyczne wspomnienie Luty z czasów, gdy jako żołnierka jeździła na zagraniczne misje… Jest to więc lektura dla czytelników o mocnych nerwach żądnych dynamicznej rozrywki. Intryga kryminalna jest dobrze zbudowana, jest zaskakująca i utrzymuje czytelnika w ciekawości. Postacie pod względem psychologicznym nie są specjalnie rozbudowane, ale to raczej cecha charakterystyczna tego gatunku. Ja w tym momencie z Lutą się rozstanę, bo nie do końca wpisuje się w mój gust literacki, ale równocześnie jestem pewna, że fani serii z Igorem Brudnym i szybkiej sensacji będą zadowoleni.

„Nic do stracenia” to kontynuacja losów Luty Karabiny, którą mieliśmy okazję poznać w „Prawie matki”. Podobnie jak i poprzednia część powieść jest dobrze przemyślana i ciekawie rozegrana. Akcja jest naprawdę dynamiczna i wielowątkowa. Autor zabiera nas w przeróżne miejsca od tureckich prowincji, po Berlin, czy norweskie platformy wiertnicze. Te wszystkie miejsca nadają książce ciekawych barw i wzmacnia odbiór wydarzeń oraz niektórych postaci.

W tej części na światło dzienne wychodzą nowe tajemnice, niektóre fakty z poprzedniej części stają się jeszcze bardziej jasne i przede wszystkim poznajemy Lutę z kolejnej perspektywy, a nie tylko jako matkę obsesyjnie chroniącą swoje dzieci.

Autor zastosował w „Nic do stracenia” wiele retrospekcji czasowych, które pozwalają nam przyjrzeć się temu co tak naprawdę ukształtowało Lutę. Pojawia się także postać z przeszłości bohaterki, z którą łączy ją niezwykle silna więź, ale i wojenne traumy. Jej moralność, światopogląd, niektóre zachowania stają się jaśniejsze, ale uwierz, że Autor przygotował dla niej w tej części coś ekstra. Bezkompromisowa wojowniczka, kobieta piekielnie inteligenta, czujna daje się wciągnąć w coś czego nie rozumie. Zresztą nie tylko Luta poddana jest tutaj ekstremalnym doświadczeniom, bowiem Piotrowski ożywił tutaj bardziej bohatera drugiego planu - policjanta o nazwisku Szatan, który będzie wracać do demonów przeszłości, a i one się o niego upomną. Tak naprawdę śmiało można stwierdzić, że Autor nie oszczędza swoich bohaterów. Sięgają oni dna, ich światopogląd zostaje poddanie próbie, życie przewartościowane, a przy tym nawet zostają oberwani z człowieczeństwa, aby stać się potworami…

Książka ta pełna jest brutalności i przemocy. Mocne opisy ludzkiej śmierci, postacie będące potworami w ludzkich powłokach i wszystko to przedstawione w sposób wręcz naturalny i jak najbardziej rzeczywisty.

„Nic do stracenia” to pozycja przepełniona adrenaliną, ale i rozpaczą. Autor wciąga w swoją grę już od pierwszej strony i kompletnie nie jesteś w stanie przewidzieć jak się ona potoczy. Jestem pewna, że fani Autora będą zachwyceni.

Luta Karabina to bohaterka z krwi i kości. Przemysław Piotrowski stworzył bohaterkę jakże silną, zdeterminowaną, której postawa nie tylko zdobywa naszą sympatię, lecz również uznanie, sprawiając, że jej siła może być dla nas wzorem. Luta nie boi się niczego, niestraszne są jej sytuacje, które dla nas mogłyby wydawać się bez wyjścia. Zawsze jest ostrożna, czujna i skoncentrowana. Zatem jeśli uwielbiacie mocne historie, to nie macie innego wyjścia jak sięgnąć po najnowszą książkę autora pt. „Nic do stracenia”.

Lutę mieliśmy przyjemność poznać w pierwszej książce z jej udziałem. „Prawo matki” to książka, która mocno wbiła się w moją czytelniczą psychikę. Dlatego też, gdy tylko pojawiła się druga odsłona, to bez chwili zwłoki po nią sięgnąłem. I wiecie co, to był strzał w dziesiątkę. Przemysław Piotrowski ponownie zaserwował mi prawdziwą, mocną, krwistą czytelniczą ucztę, którą celebrowałem podczas przekładania każdej strony tej książki. W tej historii nie ma żadnych kompromisów. Znając Lutę Karabinę, przygotujcie się na mocną czytelniczą jazdę bez trzymanki. Choć pewne jest to, że mocno będziecie trzymać tę książkę w swych dłoniach, ponieważ co chwilę będziecie targani silnymi emocjami, jakie wywołuje historia stworzona przez Piotrowskiego.

Luta Karabina stara się na nowo odbudować swoje życie. Po udanym odbiciu swej córki z rąk handlarzy żywym towarem wstępuje w szeregi Wojska Polskiego. Po wydarzeniach sprzed półtora roku postanowiła, że nie zostawi już Franka i Werki. Rezygnując z pracy w Norwegii, zatrudniła się w miejscowej jednostce w Sulechowie. Tutaj zajmuje się prowadzeniem szkoleń, skierowanych do adeptów armii. Niestety życie nie szczędzi Lucie trudnych, bolesnych ciosów. Kobieta dowiaduje się o śmierci dziadka – byłego oficera tureckiego wywiadu. Zgodnie z tradycją islamskiego świata musi ona szybko pochować dziadka. Dlatego też swe kroki kieruje do Balikcilar.

Nie da się ukryć, że wyjazd do Turcji będzie początkiem kłopotów Luty. Lecz znając jej charakter, możemy być pewni, że zrobi ona wszystko, aby wyjść z nich suchą stopą. Czy tak jednak się stanie? Jaką drogę będzie musiała przejść? Co poświęcić? Warto się tego dowiedzieć i poświęcić swój czas na lekturę książki „Nic do stracenia”. Możecie być pewni, że czas ten nie będzie stracony.

Na kartach tej książki poznajemy również historię Zygmunta Szatana, który jest gotów zrobić wszystko, aby odbudować swoje życie po traumatycznych doświadczeniach. Będąc na policyjnej emeryturze, dąży do odbudowania relacji ze swoim synem. Jednak pewnego dnia dowiaduje się, że w więzieniu jeden z porywaczy za bardzo interesuje się sprawą masakry w świebodzińskiej masarni. Jak potoczą się losy Szatana? Czy będzie mu dane w spokoju cieszyć się życiem? Znając pomysłowość Przemysława Piotrowskiego możecie być pewni, że wiele wydarzy się w życiu emerytowanego policjanta.

Bez wątpienia „Nic do stracenia” to krwisty kryminał. Autor przyzwyczaił nas do tego, że potrafi zaserwować swoim czytelnikom mocną historię, która nie wyparuje z naszej pamięci, lecz długo będzie żyć w naszych wspomnieniach. Wszak takiej historii nie sposób zapomnieć. A ja pamiętać będę o tym, aby zerkać na zapowiedzi wydawnicze, w oczekiwaniu na kolejne książki Przemysława Piotrowskiego, na kolejne spotkanie z Lutą Karabiną.

Książka „Nic do stracenia” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca