Nasze portrety

„Nasze portrety” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Karoliny Winiarskiej, dlatego nie wiedziałam czego mam się spodziewać po autorce, niemniej jednak zachwyty na bookstagramach nad tym tytułem skłoniły mnie, aby po niego sięgnąć. I bardzo słusznie, bo książka bardzo przypadła mi do gustu!

Spotykamy kilku bohaterów, których los zaprowadził do jednej kamienicy, która mieści się przy ulicy 3-go Maja w Rzeszowie. To właśnie tam poznajemy Helenę, która jest emerytowaną nauczycielką, ale nigdy nie zapomniała o Janie, swojej wielkiej miłości. Wprowadza się również, uciekająca przed przeszłością Marta oraz Tomasz, który został oddelegowany z pracy, a jego małżeństwo wisi na włosku oraz Ksawery, któremu wciąż ciążą złe relacje z ojcem.

Bohaterowie zupełnie ze sobą niezwiązani, jednak każdy ze swoim bagażem doświadczeń, z którym w życiu przychodzi się im borykać. Połączyło ich miejsce, w którym się znaleźli, a także wzajemna dobroć i życzliwość.

Książka jest niezwykle piękna i poruszająca, ale głównie dlatego, że jest również bardzo życiowa. Nie przedstawia historii, które wymagają wybujałej wyobraźni, ale życiowe historie, które dotykają tak naprawdę każdego z nas, na każdym kroku. Przedstawione osoby przeżywają zdarzenia, które mogłyby dotknąć równie dobrze każdego z nas, które każdego z nas dotykają, problemy z którymi sami, w mniejszym, czy większym stopniu się borykamy.

Książka porusza wiele niezwykle ważnych tematów, jakim są rozstania, tęsknota, miłość, wybaczenie, czy rodzinne nieporozumienia. Pokazuje, że ludzie mogą być wzajemnie dla siebie życzliwi, a dobro do nas wraca. Piękna, niezwykle pozytywna i chwytająca za serce pozycja, którą czytało mi się bardzo przyjemnie. Myślę, że powinniśmy wybierać więcej takich pozytywnych tytułów, które wywołają na naszej twarzy uśmiech i pokażą, że świat może być dobry i piękny za sprawą drobnych życzliwości, które sami możemy sobie dawać! Ja zdecydowanie polecam!

Jak nas widzą inni i czy warto czasem wnikliwiej spojrzeć na kogoś, kogo spotykamy? Łatwiej machnąć ręką, skupić się na sobie i tym, co dla nas istotne. A co z resztą? Czy warto zatrzymać się, zwolnić na moment albo dłużej i dostrzec kogoś więcej poza sobą i najbliższym kręgiem znajomych?

Domy są niemym obserwatorem życiorysów tych, którzy w nich mieszkają. Ci drudzy coraz częściej nie znają się, skupieni na sobie i tym, co dla nich ważne. Helenie daleko do przysłowiowej staruszki, obserwującej świat zza firanki. Marta o tym przekonuje się na własnej skórze, nie jedynie ona jak się okaże. Stara kamienica skrzętnie kryje tajemnice swoich mieszkańców i osób z nimi związanych. Za każdym człowiekiem kryje się jakaś historia, często wydaje się nam, iż są one odrębnymi układankami, do jakich nierzadko poszukujemy brakujących elementów. Niekiedy znajdujemy tam, gdzie w ogóle nie spodziewaliśmy się tego. Ksawery ma marzenia, ale czy będzie je w stanie spełnić bez pomocy? Życiowe ścieżki Tomasza nieoczekiwanie wiodą go do kamienicy, mającej dla niego pewien sekret do odkrycie. Jedno miejsce i kilkoro nieznajomych ludzi, jacy spotykają się w momencie, gdy los pokazuje im się nie od najłaskawszej strony. Sukces i porażka to ta sama moneta, co i rusz rzuca nią przeznaczenie, lecz przy odpowiednim wsparciu wynik może być zaskakujący…

Kilkoro ludzi, jacy nie znali się wcześniej, z różnymi doświadczeniami oraz sekretami, jakich nawet do końca nie są świadomi. Na pierwszy rzut oka nie łączy ich nic i tak samo powinno ich połączyć w przyszłości. A jednak… Jednak ich życiowe ścieżki krzyżują się dając początek całkiem nowej opowieści, chociaż czy na pewno? Karolina Winiarska splotła kilka ludzkich nitek w opowieść, dla jakich kanwą są stare mury, które były świadkiem wielu scen, tych szczęśliwych, lecz także smutnych. Przeszłość i teraźniejszość spleciona z tych nitek pokazuje tytułowe „Nasze portrety”. Jakie one są? Szczere, z rysami i cieniami, w kolorach odzwierciedlających jasne i ciemniejsze wydarzenia. Lektura tej książki zaskakuje sylwetkami bohaterami, tym, co za nimi stoi oraz jak splatają się ich wątki. Z pozoru z odrębnych obrazów tworzy się zbiorowy wizerunek ludzi, którzy zazwyczaj mijają się na ulicy, schodach, czasem wymieniając zwyczaje dzień dobry, lecz częściej nawet nie zauważając kogoś innego. A co jeśli coś ich połączy? „Nasze portrety” naprawdę wnikliwie przedstawiają tworzenie się więzi. Bez górnolotnych słów i wzniosłych emocji, ale sięgają do tego, co na co dzień schowane jest pod warstwą masek, niedostrzeganych znaków i zignorowanych próśb.

#współpraca recenzencka

🌲🌲🌲Czas powoli wkroczyć w książkowe świąteczne klimaty i chociaż okładka na to nie wskazuje, to ,,Nasze portrety" są przepełnione świąteczna magią. Nie tą tandetną, plastikową, która atakuje nas w sklepach czasem już od września, ale tą najprawdziwszą, z ludzkimi historiami w tle.

💚💚💚Odwiedzamy kamienicę w Rzeszowie, w której łączą się losy głównych bohaterów. Spotykamy tu Helenę, emerytowaną nauczycielkę języka polskiego, Martę - artystkę, która za wszelką cenę próbuje uciec od przeszłości, Tomasza przeniesionego do Rzeszowa na dyrektora placówki jednego z banków oraz Ksawerego, który próbuje pokazać swoją wartość komuś, kto wydaje się jej nie dostrzegać. Co łączy tych ludzi? Czy zdołają odnaleźć to, czego szukają?

@[Adres usunięty] w piękny i niezwykle subtelny sposób pokazuje, jak często losy ludzkie łączą się w jedno. Przypadkowe spotkanie, spojrzenie, czy słowo może być początkiem czegoś wielkiego i ważnego. Istotne jest to, abyśmy w codziennym zgiełku potrafili dostrzec drugiego człowieka. Choć magia świąt stanowi tło historii, nie przytłacza nas. Istotą nie są tutaj prezenty czy ozdoby, ale ludzkie relacje, które powodują, że każdy z bohaterów spogląda odważniej na swoje problemy i próbuje stawić im czoła.

,,Nie unikajcie wyzwań. Im szybciej stawiacie im czoła, tym szybciej je pokonacie", to zasada równie ważna, jak umiejętność zapisania poprawnie słowa gżegżółka - tak przynajmniej wpajała do głowy swoim uczniom Helena. Próbowała nauczyć młodych ludzi, że w życiu trzeba wyjść problemom naprzeciw, a wtedy może się okazać, że rozwiązanie nie było tak skomplikowane, jak nam się wydawało.

🎀🎀🎀Mój ulubiony element historii, to momenty, kiedy autorka przenosi nas w trudne czasy powojenne. W tym aspekcie czuję zdecydowany niedosyt. Historia miłosna Heleny i Jana była na tyle wciągająca, że spokojnie mogłaby stanowić podłożę do osobnej książki 😀

Jeśli planujecie powoli zanurzać się w świąteczne opowieści, to ,,Nasze portrety" będą idealnym pierwszym krokiem 🫶

💎 „Nasze portrety” to wielowątkowa i życiowa opowieść o bohaterach,którzy poszukują szczęścia w swym życiu.Chcą je znaleźć bądź zawalczyć o nie,by bezpowrotnie nie uciekło.Mamy wiele ciekawych wątków,w tym sprzed lat, niosące ze sobą konsekwencje.Widzimy cierpienie po rozstaniu i zaakceptowanie wyborów życiowych,by pójść za swoimi przekonaniami.

💎Wątki wydarzeń z lat siedemdziesiątych przybliżają czasy,które zmieniły losy bohaterki i jej życia.Pokazują,że czasem trzeba poświęcić „coś”,by żyć po swojemu. Bieżące zdarzenia obrazują losy postaci,które w niezwykły sposób się łączą.Widzimy walkę o prawdę i zdecydowanie się na szczerą rozmowę,która jest gwarancją sukcesu,bez niedomówień.

💎Powieść jest obrazem portretów bohaterów,którzy pragną po prostu zaznać szczęścia.Nawzajem okazują sobie pomoc oraz szczerość niosącą zaufanie.To ono jest gwarantem,by karty przeszłości wreszcie ujrzały światło dzienne i aby zacząć spokojnie żyć.

💎Książka pozwoliła mi na poznanie niesamowitej historii z którą spędziłam przyjemnie czas.Wraz z nią mogłam połączyć każdy element fabuły,tworząc piękną opowieść o osobach i ich życiowych decyzjach.

💎Czytajcie-gorąco polecam

"Ja myślę, że to jest nasz punkt zwrotny. Ta scena i ta galeria to nasz portret. To my."

🧩🧩🧩

Idealna książka na przedświąteczny czas nie istnieje?

Ależ oczywiście, że istnieje.

I to taka, która nie tylko skłoni do refleksji, wywoła łezki wzruszenia, ale także otuli niczym najcieplejszy koc.

Przedstawiam Wam "Nasze portrety" Karoliny Winiarskiej.

To moje drugie spotkanie z autorką.

Lecz to spotkanie jest inne, gdyż poznałam autorkę z zupełnie innej strony.

Książka "Co za Meksyk!" dała mi solidną dawkę śmiechu i dobrej zabawy, zaś "Nasze portrety" wprowadziły w nastrój zadumy i delikatnej nostalgii.

Życie to pasmo niespodzianek.

Niestety nie zawsze tych dobrych.

To pasmo zysków i strat.

To pasmo sukcesów i niepowodzeń.

I nie zawsze przebiega po naszej myśli.

Zdarza się, że niweczy nasze plany.

Burzy nasze marzenia.

Potrafi nieźle dokopać.

Mimo to musimy żyć dalej.

Zaciskamy zęby i próbujemy iść przez to życie z podniesioną głową.

A ono nas zaskakuje.

Wplata w wir wielu wydarzeń.

Stawia na naszej drodze kolejnych ludzi, a my zacieśniamy z nimi więzy, przyjaźnimy się z nimi, by po czasie odkryć, że pojawili się na naszej drodze nieprzypadkowo...

W wir takich właśnie zdarzeń, zostali uwikłani bohaterowie książki "Nasze portrety". Ich historie, mimo iż wydają się być tymi odrębnymi, łączą się. Przed nimi zostaje odkrytych wiele kart. Wiele tajemnic ujrzewa światło dzienne. Wiele, na ogół niepasujących do siebie elementów zaczyna tworzyć spójną całość.

Autorka przybliża nam portrety ludzi, z którymi można się utożsamić.

Te portrety nie są doskonałe.

Pełno w nich pęknięć i skaz.

Pełno w nich bólu, cierpienia, niezrozumienia.

Pełno w nich źle podjętych decyzji, których konsekwencje ciągną się do dnia dzisiejszego.

Ale jest też pełno wiary, nadziei i miłości.

Mnóstwo rozmów, które sprawiają, że te pęknięcia i skazy zaczynają blednąć i się zasklepiać.

Mnóstwo w nich wybaczenia, które porusza serce, i które wywołuje uśmiech na twarzy.

Mnóstwo w nich determinacji i pokory.

Wszak do swoich błędów najtrudniej jest się przyznać...

"Nasze portrety" to powieść pełna refleksji i zadumy, nie tylko nad ulotnością życia, nad czasem, który tak szybko przemija, ale także nad tym, że nigdy nie jest za późno na słowo "przepraszam". Nigdy nie jest za późno na to, by zacząć wszystko od nowa.

Nigdy nie jest za późno na danie kolejnej szansy.

Nigdy nie jest za późno na miłość.

Gorąco polecam ❤️

Zastanawialiście się, czy miejsce, w którym mieszkacie i żyjecie, ma na Was wpływ? A może jest na odwrót? To ono ma wpływ na Was? Ja skłonna byłabym podpisać się pod drugą opcją. Mieszkałam zarówno na wsi, jak i w mieście. Każde z tych miejsc w różnym stopniu wpłynęło na mnie i moje wybory.

Bohaterowie borykają się z traumatycznymi doświadczeniami i konsekwencjami wyborów sprzed lat. Jak na dłoni widzimy ich emocje, uczucia i pragnienia. Tęsknią za miłością, poszukują szczęścia, walczą ze stratą. Podobnie jak my, prawda? Niby tak różni, a jednak finalnie tak dużo nas łączy.

Uważam, że jeśli jest szansa, trzeba dać sobie szansę i zawalczyć o związek. Czasem jednak na wszystko jest za późno. Nie potrafimy ze sobą rozmawiać lub zapominamy, jak ważna jest rozmowa, głęboko chowamy urazy, narasta wiele nieporozumień i niedomówień. Tu nasuwa się pytanie o to, czy i kiedy należy odpuścić walkę o relację.

Karolina Winiarska pisze ze znaną czytelnikowi subtelnością, refleksyjnością i przenikliwością. Jednocześnie potrafi zaskoczyć fabułą, wikłając swoich bohaterów w niełatwe sytuacje, przeżycia i problemy. Z pozoru postaci nic nie łączy, ale przekonujemy się, że wcale tak nie jest. Ta historia i wydarzenia pokazują, że warto mieć nadzieję. Udowadnia, że wszystko jest po coś, a każdy koniec może być początkiem czegoś nowego, lepszego. Z kolei wątek terapii przez sztukę okazuje się mieć niezwykłą moc, gdyż pomaga poukładać rzeczy, które wydają się nie do poukładania.

"Nasze portrety" to głęboko poruszająca powieść o sukcesach i porażkach, skrywanych marzeniach, rozczarowaniach, kryzysach, miłości, stracie, tęsknocie, trudnych relacjach rodzinnych i tajemnicach, walce o lepsze jutro. To historia o ludziach takich jak my.

Helena, Tomasz, Marta i Ksawery, całkowicie obcy sobie ludzie, którzy mieszkają ze sobą po sąsiedzku. Helena mieszka w kamienicy najdłużej, kiedy wprowadza się Marta, starsza kobieta chce się poznać z nową sąsiadką. Ksawery to przyjaciel Marty, który uległ wypadkowi i Helena bierze go pod swoje skrzydła na czas rekonwalescencji. Tomasz jest na zakręcie życiowym i uczuciowych, dodatkowo zostaje przeniesiony z Warszawy do Rzeszowa. Tomasz początkowo mieszka w hotelu, lecz ma mieszkanie po ojcu i postanawia je odwiedzić. Kiedy sąsiedzi się poznają zostają przyjaciółmi i coś nie wytłumaczalnego ciągnie ich do siebie. Wspólnie angażują się w wernisaż Ksawerego i jego galerię sztuki, jednocześnie pomagając potrzebującej rodzinie.

Helena skrywa pewne tajemnice z przeszłości czy wyjawi je przyjaciołom?

Jak potoczą się losy bohaterów?

Historia obyczajowa ale z głębokim przesłaniem i nutką wzruszenia. Powieść czyta się błyskawicznie i nawet nie wiadomo kiedy a historia się kończy. Bardzo podobał mi się sposób przeplatania losów Heleny współcześnie i wspomnienia z przeszłości. Bohaterowie są skrajnie od siebie różni, ale świetnie się uzupełniają i kiedy trzeba pomóc to jednoczą siły i niosą dobro. Powieść opowiada o problemach życia codziennego, o troskach, zmartwieniach i tajemnicach i sile przyjaźni. Tytułowe portrety to są bohaterowie z tejże historii, ale czytając tą opowieść możemy utożsamić się z którymś z bohaterów lub namalować swój własny portret.

"- Czasami takie przypadkowe spotkania dają nam do myślenia. Ludzie mają swoje historie, pełne zmartwień, o których nawet nie mamy pojęcia."

"...Boimy się, nie podejmujemy ważnych decyzji właśnie ze strachu, tymczasem, gdy go pokonamy, mogą wydarzyć się cuda..."

"- Ja myślę, że to jest nasz punkt zwrotny. Ta scena i ta galeria, to nasz portret. To my."

Rzeszowska kamienica okazuje się miejscem, w którym krzyżują się losy czterech bohaterów - staruszki Heleny, bankowca Tomasza, artysty Ksawerego i uciekającej Marty. Poznajemy dodatkowo młode lata Heleny, które mają w sobie wiele tajemnicy i smutku.

"Nasze portrety" w moim odczuciu opisują każdego kto sięgnie po tę książkę. Bo powiedzcie szczerze, ludzie przed czymś uciekają, borykają się z trudnościami w małżeństwie, próbują spełnić swoje marzenia, chcą by rodzice byli z nich dumni, mają złamane serce czy coś dla kogoś poświęcili. Zgadzacie się?

I właśnie to jest wspaniałe w tej opowieści, bo każdy może się z nią utożsamić i uwierzyć, że coś dzieje się po coś, że warto mieć nadzieję, że są obok nas dobrzy ludzie, bezinteresowni, gotowi pomóc. Że nie warto zatracać się w przeszłości, trzeba iść do przodu, walczyć ze swoimi słabościami, pokonywać swoje lęki by stawać się silniejszym.

"Nasze portrety" pokazuje trudną i wyboistą drogę do osiągnięcia celu. Nie warto marnować czasu na urazy, które zabierają błyskawicznie uciekający nam czas, którego na ziemi wbrew pozorom nie mamy zbyt wiele. Gubimy się w błahostkach i nie widzimy tego co ważne. To powieść momentami trudna, przy której zakręciła się łezka. Szczególnie gdy wracamy do wspomnień Heleny, do tego co straciła i co poświęciła i próbujemy zrozumieć co się tak naprawdę stało.

Żeby nie było, że jest tu ciągle smutno. Są też dobre momenty, budujące, inspirujące do działania. Los lubi stawiać nam na drodze ludzi, którzy czegoś nas nauczą i pokażą zupełnie inne spojrzenie na nasz problem dlatego warto się rozglądać. Może właśnie teraz ktoś taki jest w pobliżu?

Polecam ❤️

"Nasze portrety"

Ta książka jest o mnie i o Tobie. Jest o życiu i wszystkich jego barwach. Czytając historie czterech głównych bohaterów możesz wybrać to co najbardziej cię dotyka, co najbardziej boli i namalować swój portret. To życie pokazuje ci kim jesteś doświadczenia wybierają kolory, kształtują rzeczywistość. Możesz malować wyrażając nieskrępowaną dziecięcą fantazje i w subtelny sposób przekazywać swoje emocje i potrzeby. Możesz też dotknąć dna i zrozumieć, odkryć siebie na nowo i zmienić barwy z tych przygnębiających na piękniejsze.

Główni bohaterowi mają swój własny scenariusz, ale gdzieś tam los połączył ich losy by spleść w całość. Marta desperacko chce uciec od traumatycznych chwil w swoim życiu i rezygnuje w malarstwa, Tomasz mija się ze swoją żoną mając ją tuż obok siebie, Ksawery próbuje odnaleźć swoją drogę i Helena staruszka z życiową mądrością i bagażem doświadczeń. Każdy z nich zderza się z własnym portretem dostrzega siebie i to jest punkt zwrotny to chwila, w której wszystko się kończy i zarazem zaczyna. Tak łatwo można ulec słabości tak szybko można zniszczyć lata pracy przy budowie stabilnego związku, kariery tak łatwo się pogubić, poddać, odpuścić. Moment w którym zmierzają się ze swoimi słabościami sprawia, że odnajdują siłę do walki o własne szczęście. To moment, kiedy zatapiają się w swojej samotności, w głębi serca wiedzą ile mogą stracić, czują, że albo teraz, albo już nigdy. Jakie to prawdziwe. Ile razy upadamy w swoim życiu, ile razy motamy się w naszej spirali kłamstw, nie wypowiedzianych słów, zmarnowanych okazji. Tak bardzo boimy się malować oczami dziecka. Sami robimy bałagan, który przyjdzie nam kiedyś posprzątać.

Karolina świetnie przemyślała każdą z postaci, splątała losy czwórki bohaterów tak różnych i tak podobnych za razem. To dzięki przyjaźni mogli dostrzec barwy, których dotąd nie widzieli.

Czy ich życie wróci na odpowiednie tory?

Czy mają jeszcze czas na zmianę?

A może już jest za późno na nowy początek?

Czytelniku daj się zanurzyć w urokliwym mieście, gdzie nowoczesność zderza się z historią, gdzie ludzie chodzą swoimi uliczkami nie mając pojęcia jak przewrotny bywa los. Daj się porwać tej historii, niech cie otuli, zaskoczy i skłoni do refleksji, wzbudzi skrywane emocje, przywoła wspomnienia. Odpocznij przy niej, ogrzej się. Trwaj w ciszy, samotności swego serca może to ten czas.

"Nasze portrety" to dobra obyczajówka z lekkim klimatem świątecznym w tle.

Historia czterech przypadkowych osób, których ścieżki nagle przecinają się. Każda z postaci przeżywa właśnie trudniejsze chwile, właściwie staje na rozdrożu swojego życia.

Staruszka Helena, dyrektor banku Tomasz, młoda dziewczyna Marta i artysta Ksawery, nie mają pojęcia, jakie los szykuje dla nich niespodzianki.

Fabuła jest intrygująca. Bardzo byłam ciekawa jak potoczy się ta historia. Może finał nie był dla mnie wielkim zaskoczeniem, ale i tak przeczytałam z przyjemnością.

Polecam!