Ktoś, kogo znałam

Weekend na początku kwietnia, a ja leżę na huśtawce, wygrzewam się i czytam. Nad głową krążą mi pszczoły, wiatr zrzuca co jakiś czas kwiat z drzewa czereśni. Kruche, delikatne płatki wpadają pomiędzy strony i chyba tutaj już je zostawię, a z czytaniem książki Ktoś, kogo znałam już zawsze będzie kojarzył mi się ten sielankowy spokój i delikatność.

Książka, która od pierwszych stron wywołuje uśmiech na twarzy. Jeśli lubicie ciepłe i otulające historie to jestem przekonana, że ta kupi was całkowicie. Wyobraźcie sobie tylko taki klimat - farma na wsi, hodowla alpak, królików i kur, a w tym wszystkim dwoje ludzi, którzy całe życie i serca oddali pomocy dzieciom i tworzeniu rodziny zastępczej. To pewnie niełatwe dla ich jedynej biologicznej córki, która nigdy nie ma rodziców tylko dla siebie. W okresie największego zagubienia trafia na George’a i Theo, zawiązuje się pomiędzy nimi przyjaźń…. Obecnie Leah wraca do rodzinnego miasta, a dawno skrywane wspomnienia odżywają.

Jestem po prostu zauroczona klimatem tej książki oraz historią jaka rozegrała się w mojej wyobraźni i zwrotami akcji, które zaserwowała autorka. Temat rodziny zastępczej, wszystkich wyzwań jakie przed nią stoją mógłby stać się zbyt ciężki, a jednak Paige Toon ma prawdziwy dar do wydobywania z powieści oraz ze swoich bohaterów tego co najpiękniejsze i błyszczące najjaśniejszym blaskiem przy jednoczesnym niepomijaniu tego co złe i trudne. Wątek romantyczny opiera się na subtelnych uczuciach, a nie gwałtownych iskrach i do mnie taka forma przemawia chyba nawet mocniej. Rzadko zdarza mi się sięgać po pikantniejsze romanse.

Ogromnie polecam. Do leniwego, ale niezwykle przyjemnego czytania wiosną nadaje się wprost idealnie.

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️/5 Paige Toon "Ktoś kogo znałam"

Troje młodych ludzi: Leah, George, Theo, każde z nich jest trochę lub bardziej pogubione i każde z nich niesie ze sobą jakiś ciężar. Rodzice Leah założyli rodzinę zastępczą, do której pewnego dnia trafia George - zbuntowany chłopak, który został oddzielony od ukochanej siostry, wkrótce tych dwoje połączy silna więź. Theo z kolei jest chłopakiem z bogatego domu. Pozornie ma wszystko pieniądze, urodę, rodzinę, ale kiedy pozna się go bliżej okazuje się, że jest bardzo samotny a jego rodzina go ignoruje.

Ten specyficzny trójkąt połączy przyjaźń a niedługo po tym głębsze uczucia. Leah jest rozdarta między dwoma chłopakami, jednak to nie ona w tym przypadku podejmie decyzję, pewnego dnia po prostu wszystko się kończy.

Po latach gdy Leah wraca do rodzinnego domu, spotyka jednego z nich a świat znowu zaczyna wirować...

--------

Och jak ja lubię książki autorki! Niosą w sobie tyle bezpretensjonalnego ciepła, dobra i mądrości, że można nimi by było obdzielić kilkanaście innych pozycji.

"Ktoś kogo znałam" porusza, dotyka spraw trudnych, bolesnych i takich, o których często nie chce się rozmawiać. Strata zawsze uwiera, w tym przypadku mamy ukazane kilka jej kolorów: utrata rodziny, przyjaciół, bliskich, jednak po raz kolejny w swojej książce autorka przekazuje nam jasną informację: będzie dobrze, może nie od razu, nieprędko, ale będzie.

Oczywiście, jest w książce dużo pięknych słów i sytuacji, które w prawdziwym życiu pewnie by się nie wydarzyły, ale wiecie co? Nawet te sytuacje są opisane w taki sposób, że w nie wsiąkamy, wierzymy w nie i mocno trzymamy kciuki za bohaterów.

W przypadku "kogoś kogo znałam" dopracowane są też wątki poboczne co sprawia, że ufamy tej opowieści, żyjemy razem z tą rodziną, której perypetiom się przyglądamy.

Wzruszylam się kilkukrotnie. Kilka razy się uśmiechnęłam, ale przede wszystkim dostałam dawkę słońca, którego tak mi brakuje.

Takich książek potrzebujemy, więc jeśli szukacie książki obyczajowej, która was utuli to ta będzie doskonała.

Kolejna książka od autorki, która złamała mi serce. Przepiękna historia trójki przyjaciół, których połączył los i uczucia w ich młodzieńczych latach, ale i brutalnie, za szybko, ich rozdzielił. Paige Toon trafia na moją „półeczkę” autorów, po których zawsze bez zawahania sięgnę, tak jak po Sparksa. A swoją drogą styl autorki trochę przypomina mi właśnie styl tegoż autora, więc nic dziwnego, że tak bardzo mi się podobają jej książki. Teraz wyczekuję kolejnej „Pięć lat od teraz”.

„Ktoś, kogo znałam” to historia trójki nastolatków: Leah, George’a i Theo. Tak naprawdę każde z nich jest „z innego świata”, a jednak zbliżają się do siebie, a między nimi pojawia się nić przyjaźni, która z czasem poważnie się wzmacnia. Rodzice Leah prowadzą rodzinę zastępczą do której trafia, doświadczony przez system George. Theo natomiast przenosi się z prywatnej szkoły, do publicznej, do której uczęszcza pozostałą dwójka. Bogatej rodzinie z której pochodzi zdecydowanie brakuje miłości i ciepła. Każde z nich ma swoje problemy, i każde z nich odnajduje wsparcie w pozostałej dwójce. Uczucia Leah względem chłopców jednak zaczynają się zmieniać. I chociaż dziewczyna nie wie co z tym zrobić i jakie decyzje podjąć, to życie jej ten temat „ułatwia”. George znika, a Theo wyjeżdża.

Leah, po latach, wraca do rodzinnego domu, a tam spotyka jednego z nich. Czy jej uczucia względem niego się zmieniły? Czy może z nim coś zbudować, chociaż ostatnie lata spędziła z tym drugim, tworząc rodzinę?

Przepiękna, wzruszająca historia pokazująca jak decyzje, które podejmujemy wpływają na naszą przyszłość. Jak niedopowiedzenia czy błędna interpretacja mogą ukierunkować nasze życie. I chociaż momentami pękało mi serducho nad losem bohaterów, to trafiając się też fragmenty, które rozbawiają do łeż. Do tego to tło - farma, alpaki, dom pełen dzieciaków. Naprawdę wszystko mi się podobało od początku do końca. I chociaż jest to słodko-gorzka historia to zakończenie bardzo mi się podobało.

Rodzice Leah bez jej wiedzy podjęli decyzję o przeprowadzce z Londynu na wieś. Tam w otoczeniu alpak i piękna natury stworzyli rodzinę zastępczą dla osieroconych dzieci. Pewnego dnia do ich domu trafia George. Niedługo po tym Leah i jej przybrany brat, poznają Theo. Chłopak pochodzi z zamożnej rodziny, jednak pieniądze nie dają mu poczucia szczęścia i miłości. Leah, George i Theo stają się nierozłączni. W pewnym momencie Leah orientuje się, że przy każdym ze swoich przyjaciół czuje motyle w brzuchu. George i Theo – teoretycznie dzieli ich wszystko. W praktyce łączy więcej, niż przypuszczają. Los zmusza tę trójkę do pójścia w różne strony. Po latach Leah spotyka jednego z przyjaciół na rodzinnej farmie. Czy porozmawiają o tym, co zaszło i zmusiło ich do rozłąki?

Było to moje drugie spotkanie z twórczością Paige Toon. Poprzednia książka autorki, “Nic nie rani tak, jak miłość” w całości skradła moje serce. “Ktoś, kogo znałam” zrobiło to w ⅔. Historia trójkąta miłosnego, rodzinnej tragedii i rozłąki, bez wątpienia jest bardzo emocjonalna. Mnie jednak zabrakło w tej powieści jakiegoś nieoczekiwanego zwrotu akcji, czegoś, czego bym się kompletnie nie spodziewała. W tajemnicy do samego końca utrzymany został wątek jednego z bohaterów, ale poza tym wszystko było dość przewidywalne i jednostajne.

Duży plus za oddanie sielskości pomieszanej z ciężką pracą na farmie alpak oraz przeniesienie na papier domowego ciepła, które stworzyli dla swoich podopiecznych rodzice Leah. To się po prostu czuło. Tę miłość, starania, bliskość, poczucie bezpieczeństwa. Wątek z sadzeniem drzewka na cześć każdego nowego członka rodziny? Cudo!

Nie jest to lekka książka. Wymaga wczucia się w tę historię i postawienia na miejscu każdego z bohaterów. A każde z nich niesie na plecach bagaż doświadczeń.

To opowieść o trzech złamanych sercach, trzech miłościach, jednej ogromnej stracie, powrotach i próbie przyjęcia świata takim, jakim jest.

Po tę powieść bez wątpienia warto sięgnąć. Autorka ma niezwykłą zdolność wprowadzenia w melancholijny i romantyczny klimat, który zawsze obarczony jest trudnymi przeżyciami głównych postaci. Porównując tę książkę do poprzedniej, która wyszła spod jej pióra, oceniam ją nieco niżej. Nie pochłonęła mnie ona bez reszty, momentami podczas czytania odpływałam myślami w inną stronę, ale jestem pewna, że skruszy w drobny mak niejedno czytelnicze serce.

Literatura obyczajowa i romans to nie jest mój ulubiony gatunek. Po książkę sięgnęłam z polecenia i nie  żałuje. Przyjemnie się ją czytało, książka nie jest nudna i trywialna, pobudza do głębszych przemyśleń. Nie wiem, czy jeszcze sięgnę po ten gatunek literacki, ale ta książka bardzo mi się podobała.

Po przeczytaniu "Nic nie rani tak jak miłość" zakochałam się w twórczości autorki. Paige Toon dała się poznać od najlepszej strony - pod względem wyobraźni jak i wyjątkowego stylu.

Autorka składa na nasze dłonie wyjątkową, wielowymiarową powieść pełną ukrytych znaczeń, w której wydaje się, że każdy czyn bohaterów ma swoje konkretne uzasadnienie w prawdziwym życiu. Sięgając po cechy powieści obyczajowej Toon pisze prozę życia i nie boi się angażować w trudne tematy. Smutki i nadzieje przeplatają się w dojrzałej fabule skoncentrowanej na emocjach, mocno oddającej naszą codzienność, więc tym lepszej do zrozumienia i umożliwiającej czytelnikowi pełne zaangażowanie w życie bohaterów.

Leah od początku była postawiona w obliczu trudnego wyboru. Decydowała się jednak darzyć siostrzanymi uczuciami wszystkich pojawiających się w jej domu. Jej rodzice bowiem prowadzili miejsce, w którym zbuntowana młodzież miała odnaleźć swoją nową drogę. Pewnego dnia pojawił się George i to on zwrócił na siebie uwagę dziewczyny, ale jeszcze nie wiedzieli, że tak rozpocznie się droga ku zmianom. Poznali Theo, który dołączył do ich kameralnego grona przyjaciół i tak przez lata wzajemnie się wspierali. Jedna wielka przyjaźń zmieniła się także w głębokie uczucie, które mocno namieszało w ich życiu a także wystawiło na wielką próbę moralność i rozum.

Paige Toon wspaniałe powieści – bez wątpienia. Jej historię pełne są ukrytych znaczeń i ponadczasowych wartości, które potrafimy rozłożyć na czynniki pierwsze i zrozumieć, że to co oczywiste na pierwszy rzut oka wcale nie musi być takie, gdy zakorzeni się w sercu bohaterów. Miłość, przyjaźń, poczucie bezpieczeństwa oraz zrozumienia i akceptacji łączą się w spójną całość, w fabule, która łamie serce. Towarzyszymy bohaterom na każdym kroku, trzymamy za nich kciuki oraz mamy nadzieję, że wszystko dobrze się ułoży, ale jednocześnie doskonale wiemy, że tak naprawdę to nie jest możliwe. Mnogość skrajnych emocji uderza w nasze serce z siłą pocisku i trzyma nas w objęciach do ostatniej strony, by ostatecznie zaskoczyć w finale fabularnym twistem.

"Ktoś, kogo znałam" to jedna z tych książek, które pozostają w naszej pamięci na długo po zamknięciu ostatniej strony. Prawdę mówiąc jestem pewna, że jeszcze nie jeden raz do niej wrócę. Pierwsza powieść autorki trafiła do mojego serca. Druga również – co będzie więc dalej? Paige Toon powoli, ale intensywnie porywa serca czytelników i udowadnia, że prosta fabuła oparta na prozie życia potrafi być wielowymiarowa, uniwersalna i niezwykle emocjonalna. To książka, której zdecydowanie warto dać szansę i która zapewni Wam kilka wspaniałych, niezapomnianych godzin. Dla mnie – opowieść, która wkrada się do serca i rozumu, i już nam pozostaje.

Fajna książka obyczajowa, która w pewnych momentach jest w stanie wzruszyć. Jeżeli ktoś nie miałby co czytać, to śmiało może sięgnąć po książkę pani Toon. Czyta się ją w miarę szybko. Historia pokazuje, że tak naprawdę nigdy niczego nie można przewidzieć w swoim życiu.

Lektura tej książki dostarczyła mi bardzo wielu wzruszeń. Autorka dostarczyła mi całkiem sporo emocji, co spowodowało, że tę powieść czytało mi się z wypiekami na twarzy. Historia jest bardzo zgrabnie poprowadzona, a autorka umiejętnie łączy różne watki. Wybór tej powieści był strzałem w dziesiątkę. Czytanie było wielką przyjemnością.

Urokliwa sceneria, wątek miłosny, ciekawie poprowadzona fabuła. Jedno jest pewne, przy tej książce nie nudziłam się nawet przez chwilę. Jest lekka, bardzo szybko się ją czyta i pozostawia po sobie przyjemne wrażenie. Polecam lekturę, to dobry sposób na skuteczne odprężenie po ciężkim dniu.

Jest to pozycja przepełniona bólem i muszę przyznać, że wywołała u mnie zwykle niewidziane fale współczucia dla bohaterów. Może jest to oznaka dobrze skonstruowanych postaci? Wiem na pewno, że zbyt krótki czas spędziłam w tym świecie przedstawionym, ta książka mogłaby być dwa razy dłuższa.

Znasz historię, która pomimo tego że łamie serce to należy do jednych z Twoich ulubionych?

Ja mam kilka książek, które łamią mi serce, ale i tak je uwielbiam! Dwie z nich są autorstwa Paige Toon i sądzę, że każda jej kolejna książka także znajdzie się na tej liście.

„Ktoś, kogo znałam” to książka opowiadająca o życiu i brutalności „systemu”, z którym przychodzi się mierzyć dzieciom oraz rodzinom zastępczym. To historia o despotycznym ojcu i nastolatkach, które pragną miłości oraz szczęścia.

Historia, którą przedstawiła nam Autorka wciąga już od pierwszych stron chociaż trzeba przyznać, że jej akcja wcale nie pędzi jak szalona i nie ma w niej jakiś zatrważających zwrotów. Jednak opowiada o prawdziwym życiu i to sprawia, że jest ona tak wyjątkowa oraz emocjonalna.

Całość poznajemy z perspektywy głównej bohaterki i skaczemy pomiędzy tym co jest „teraz”, a co było „wcześniej”. Widzimy rozwijającą się przyjaźń trójki nastolatków i dramaty z jakimi muszą się mierzyć dzieci porzucone, osierocone, zabrane z domów dla własnego bezpieczeństwa, które zostają umieszczone w rodzinach zastępczych. Tak naprawdę z prawie każdej strony książki bije prawdziwy smutek, żal oraz ból, ale można tutaj także odnaleźć szczęście i wiele pięknych momentów od których serce potrafi zabić znacznie szybciej.

Tak naprawdę ciężko jest napisać tutaj coś więcej bez zdradzania fabuły, a uwierz że bardzo nie chcę tego robić. Dlatego napiszę jeszcze, że „Ktoś, kogo znałam” to na swój sposób piękna opowieść o sile prawdziwej miłości, przyjaźni, rodziny, a także stracie i budowaniu życiu od nowa. Jest to książka, którą warto przeczytać, bo pomimo tego, że łamie serce to skleja je na nowo i pozostawia po sobie maleńką bliznę, która tylko wzbogaca nasze życie. POLECAM!