Nas dwoje

Joel postanowił się już nigdy z nikim nie wiązać. Wiedział, ze może przynieść drugiej osobie ogromne nieszczęście. Callie to miłośniczka przyrody, która niedawno straciła najlepszą przyjaciółkę. Z tego powodu postanowiła pracować w niegdyś należącej do zmarłej koleżanki i jej męża kawiarni. Porzucając własne marzenia o byciu ekologiem, żyje cudzym życiem. Joel i Callie spotykają się właśnie tam i wcale nie potrzebują zbyt dużo czasy by odkryć, że łączy ich coś wyjątkowego.

*

Kilka technicznych aspektów. Historia jest napisana w sposób przyjemny dla czytelnika, przez co książkę można pochłonąć “na raz”. Pomysł na fabułę jest oryginalny i niespotykany. Bardzo mi się spodobał. Rozdziały pisane są z perspektywy dwojga bohaterów, dzięki czemu dają szerszą perspektywę, która w tym wypadku ma duże znaczenie. W fabułę został wpleciony wątek miłości do natury, który uważam za duży plus.

*

Czytając tę książkę zdałam sobie sprawę, że chyba nie umiałabym się odnaleźć ani na miejscu Callie, ani Joela. Nie będę ukrywać. “Nas dwoje” to jedna z tych słodko-gorzkich historii. Z jednej strony historia pięknej, prawdziwej i szczerej miłości. Takie zwyczajnej, przyziemnej. Po prostu ludzkiej. Z drugiej natomiast, to historia poświęcenia tej miłości i przełożenia dobra drugiej osoby nad siebie i swoje uczucia. To historia oddania wolności, szukania szczęścia i przełamywaniu własnych lęków. Mimo, że pewne sytuacja już na starcie są spisane na straty i mają swoją datę ważności. Troszkę inna książka, która potrafi skraść serce. Zmusić do myślenia i popatrzeć na swoje życie z innej perspektywy. Czytałam ją w mniej korzystnym dla mnie czasie, więc mnie nie wciągnęła od razu. Ja dojrzewałam do tej książki z każdą stroną. Ale jeśli nie masz braku czytelniczych chęci (jak miałam ja), to myślę, że ta książka skradnie Twoje serce.❤

Gdy tak wyjątkowa autorka, jaką jest Jodi Picoult, pisze o innej powieści nazywając ją "zapierającą dech w piersiach" to już wiem, że muszę po nią sięgnąć. Wprost nie do wiary, że "Nas dwoje" to debiut literacki brytyjskiej pisarki Holly Miller - mogłabym czytać tylko takie historie.

Joel ma 35 lat, jest byłym weterynarzem, lecz obecnie wyprowadza psy, co stanowi ledwie namiastkę jego pasji. Dlaczego?

Ma prorocze sny dotyczące osób, które kocha. Więc ze wszystkich sił buduje wokół siebie mury i nie dopuszcza, by poczuć do kogoś miłość, a gdy już się tak stanie, robi wszystko, by zapobiec ziszczeniu złych przepowiedni.

Callie ma 34 lata, jest singielką z dyplomem ekologii w kieszeni. Choć kocha wszystko, co związane z naturą, to mimo wakatu w lokalnym rezerwacie przyrody, w którym notabene pracuje jako wolontariuszka, nie zamierza jednak starać się o pracę swoich marzeń. Kierowana jakąś dziwną lojalnością wobec zmarłej tragicznie przyjaciółki, wraz z jej mężem prowadzi kawiarnię, której tamta była właścicielką. Właśnie tam poznaje Joela.

"Bo miłość to nie tylko łatwe wybory, proste rozwiązania – to również ciężka praca i trudne decyzje, ofiary, których tak naprawdę wcale nie chce się ponosić".

Zabawna, ciepła, mądra, urocza, wzruszająca... Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Ciężko ubrać w słowa te wszystkie myśli i emocje, które wywołała ta historia. Drżenie serca, łzy a w głowie chaos.

Rozdziały są krótkie i następują po sobie błyskawicznie. Poznajemy naprzemienne punkty widzenia naszej dwójki głównych bohaterów, mamy wgląd w ich myśli i uczucia, przy czym oddane zostały tak sugestywnie, że udzielają się i nam.

Jesteśmy świadkami narodzin miłości - poraża mnie subtelność i realizm tej historii, a jednocześnie nie zabraknie tu szczypty magii. Lecz magia ta może być przekleństwem, dla tego kto ją posiada.

Joel przez całe życie jest sam ze swoim "darem", to olbrzymi balast, zwłaszcza gdy dźwigasz go w samotności.

To nie tylko powieść o wielkiej miłości i walce z przeznaczeniem, ale również wielka afirmacja życia, mówiąca o tym, że warto podążać za marzeniami i chwytać każdy dzień, bo nigdy nie wiemy, ile nam ich jeszcze zostało...

PREMIERA 28/10/2020

***..dopóki śmierć nas nie rozłączy...***

Joel jest singlem,który obiecał sobie,że nigdy się nie zakocha.Wie bowiem,że jeśli kogoś obdarzy uczuciem,tę osobę może spotkać coś złego.Kiedy jednak poznaje przeuroczą Callie,wszystko się zmienia i Joel pragnie zaznać szczęścia właśnie u jej boku.

Callie niedawno straciła w wypadku swoją najlepszą przyjaciółkę Grace,dlatego ciągle jest smutna i przygnębiona.Porzuciła marzenia o karierze ekologa na rzecz pracy w kawiarni męża Grace.Ale ten przystojny mężczyzna,który codziennie przychodzi napić się kawy powoli topi jej serce i dziewczyna odnajduje radość życia.

Tym mężczyzną jest Joel.

Oboje wydają się być naprawdę dla siebie stworzeni i wierzą,że nic nie jest w stanie przeszkodzić ich miłości.

Do czasu pewnego snu...

To jest książka o dwojgu ludzi,ich codzienności i problemach.

O tym,co głęboko ukryte i o strachu,by wydobyć to na zewnątrz.

Bardzo jest to wszystko lekko napisane i przez książkę się przepływa jak wiosenny strumyk,aby w pewnym momencie wpaść w wir irytacji.

No bo...serio?

Jeden głupi sen może wprowadzić takie zamieszanie?

No nie wierzę!

I płyniemy dalej niesieni łódką tej historii,by nagle rozbić się o skały.

Ta książka wbiła mi sztylet prosto w moje serce i rozbiła na milion kawałków.

Już dawno przy żadnej lekturze tak nie płakałam.

No dobra..przyznam się...wyłam przy niej jak ta dwójka z okładki do księżyca.

Bo ta opowieść obudziła we mnie moją historię,pewien wybór,którego dokonałam,ale który do dzisiaj jest cierniem.

Bardzo to wszystko było emocjonalne i jeżeli Wy też chcecie być tak mocno ,,przeczołgani", to zapraszam do lektury.

Nie będę sobą jeżeli nie zwrócę waszej uwagi na ładne wydanie tej książki bo jest śliczne! „Nas Dwoje” to obyczajówka i romans jednocześni, który na pierwszy rzut okiem niczym się nie wyróżnia. Jednak już od samego początku towarzyszy nam element fantastyczny pod postacią proroczych snów, które ma Joel.

*

Historia jest mocno spokojna, a akcja dość powolna, ale całość w trakcie lektury przyjemna. Relacja Joela i Callie w piękny i smutny sposób pokazują jak skomplikowana bywa relacja dwojga ludzi. Jak zmieniamy swoje postanowienia oraz jaką siłę chociaż by chwilowe miewa serce nad rozumem. Uświadamia jak piękne chwile możemy spędzić z ukochaną osobą, a także ile jesteśmy wstanie dla niej poświęcić oraz przecierpieć. Jednocześnie mimo upływu czasu nie zapominamy, a przyzwyczajamy i akceptujemy stratę.

*

Zdecydowanie ciężej mi się po nią sięgało niż odkładało, a krótkie rozdziały w tym nie pomagały bo „a dobra jeszcze tylko ten jeden, …. jaki ON krótki to jeszcze jeden”. Nie wiem w którym dokładnie momencie, ale zaczęła mi się ona trochę dłużyć. Zdecydowanym plusem jednak było systematyczne przeplatanie się perspektyw bohaterów. Finalnie mimo małych minusów książka mi się podobała, a historia jest w sam raz po czymś „cięższym”.

Wczoraj skończyłam "Nas dwoje" Holly Miller i chociaż byłam trochę do niej sceptycznie nastawiona to powiem wam, że polecajki wydrukowane na okładce zawierają prawdę.

Joel jest niezwykłym człowiekiem. Chociaż nic na to nie wskazuje. Ciągle zmęczony, rozdrażniony, rozkojarzony, bo stara się nie spać. A to dlatego, że w snach widzi przyszłość osób które kocha. I to są zarówno dobre sny jak i złe. I wszystko co dotąd wyśnił się zdarzyło. No, chyba że wkroczył w odpowiednim momencie i tę przyszłość zmienił. Gdy poznaje Callie strasznie broni się przed tą miłością, bo wie, że przy jego trybie życia oraz przypadłości nie ma szans stworzyć normalnego związku. A gdy już w końcu uwierzył, że jednak wolno mu kochać przyśniła mu się Callie i całe jego życie legło w gruzach. Jakie decyzje podejmie Joel? Co stanie się Callie? Czy miłość zwycięży?

Na początku książka niezbyt mocno mnie zainteresowała, choć przyznam się, że zdolności Joela bardzo mnie zaciekawiły. Jeszcze z czymś takim w książce się nie spotkałam. Ale z każdą przewracaną kartką wsiąkałam w tę historię coraz mocniej. Książka jest podzielona na 4 części. Każdy rozdział jest napisany z perspektywy Joela lub Callie. Genialnie to wyszło. Rozdziały się świetnie uzupełniały. Język powieści jest bardzo rozbudowany, wręcz kwiecisty, bardzo dobrze się to czytało. Trochę mi ta książka przypominała twórczość Jodi Picoult, którą bardzo lubię. Ale sama historia powolutku i nieubłaganie skradała się i wsiąkała w moje serce. Coraz ciężej było mi się od niej oderwać. Czytałam w każdej wolnej chwili. A zakończenie sprawiło, że moje serce zostało złamane. Dokładnie tak! Dawno tak nie chlipałam nad książką i gdy ją skończyłam byłam totalnie rozbita. Przysięgam, że ostatnie dwa rozdziały i epilog rozłożą was na łopatki. Ja bardzo książkę polecam. Właśnie tego oczekiwałam i właśnie dokładnie to co chciałam dostałam. Nie zawiedziecie się!

Ta książka mną wstrząsnęła , złamała moje serce i spowodowała, że łzy same leciały spod powiek 😭😭😭. Choć broniłam się jak mogłam by ta końcówka się zmieniła, by jednak to zakończenie było inne. ❤

Joel jest weterynarzem, choć nie pracuje już w swoim zawodzie to kocha zwierzęta i nie rezygnuje z ich towarzystwa wyprowadzając czy pomagając psom sąsiadom. Jest zamknięty w sobie unikający towarzystwa i bojący się pokochać innych. Dlaczego? Bo Joel ma dar, który jest jego przekleństwem. Śnią mu się osoby, które kocha , te dobre i złe rzeczy, a przez to , że nie dzieli się tym z nikim jest uważany za dziwaka, unika innych by nic do nich nie poczuć. Do czasu jak spotyka Callie, która budzi w nim uczucia które wolałby by zostały uśpione. Ta dwójka ludzi dzięki sobie nawzajem budzi się do życia. On powoli się otwiera, ona po stracie przyjaciółki powoli wychodzi z żałoby. Czytanie jak ich uczucie powoli się rodzi, było niesamowitą przygodą. Jednak to nie jest zwykły romans, to nie jest historia z typowym happy endem. Bo czy można tak samo mocno kochać dwie osoby. Czy możemy być szczęśliwi rezygnują z naszych marzeń. Czy gdy znajdziemy swoja drugą połówkę to znaczy , że my jesteśmy jej drugą połówką. Czy nasz druga połówka to jednocześnie miłość naszego życia. Czy wiedząc , że osoba którą kochamy będzie szczęśliwa przy kimś innym , kto spełni jej marzenia, będziemy mieli w sobie tyle siły by pozwolić jej odejść?

To niezwykła historia o poświęceniu dla drugiej osoby, bo miłość może mieć różne odcienie. Czy ta historia ma happy end? to trudne pytanie, bo jakby nie patrzeć różnie można szczęście rozumieć. Pewne jest jedno, dla mnie jest książka , która pozostanie ze mną na długo o ile nie na zawsze. I sama będę teraz potrzebowała czasu by skleić moje serce na nowo.

“Nie trzeba być bez skazy, żeby zasłużyć na miłość”

Joel obiecał sobie, że nigdy więcej się nie zakocha i już od kilku lat jest singlem. Wie, że jeśli kogoś pokocha to tę osobę może spotkać coś złego. Kiedy na swojej drodze spotyka Callie wie, że ciężko mu będzie wytrwać w swoim postanowieniu.

Callie niedawno straciła przyjaciółkę i stara się żyć normalnie chociaż w jej życiu ciągle dominują smutek i tęsknota. Teraz pomaga jej mężowi w prowadzeniu kawiarni. Wie, że wpadający tam regularnie na kawę i ciasto Joel to jej szansa na szczęście.

“Nas dwoje” to najsmutniejsza historia romantyczna jaką czytałam. Zakończenie rozwaliło mnie do tego stopnia, że musiałam sięgnąć po chusteczki. Jednak nie żałuje, że ją przeczytałam (chociaż jak skończyłam, to pomyślałam, że wolałabym nie znać tego zakończenia).

“Nas dwoje” to historia Callie i Joela, którzy szukają szczęścia i wydają się być sobie pisani. Jednak życie nie takie proste jak się wydaje.

Autorka przedstawia nam historię wielkiej miłości, przeznaczenia i snów.

“Nas dwoje” to historia, która mnie pochłonęła i zostawiła ze złamanym sercem. To jedna z tych książek, którą trzeba przeczytać.

"Bo miłość to nie tylko łatwe wybory, proste rozwiązania - to również ciężka praca i trudne decyzje, ofiary, których tak naprawdę wcale nie chce się ponosić."

Holly Miller stworzyła historię niepowtarzalną. Wyjątkową w każdym calu i zapisującą się w pamięci oraz sercu czytelnika na długi czas. Książka "Nas dwoje" to piękna, wręcz magiczna, a zarazem bardzo smutna i bolesna opowieść, która porusza i miażdży. Wyciska łzy. Całe morze łez, dlatego też do lektury tej powieści nie polecam zasiadać bez chusteczek w zasięgu ręki. Będę wam one potrzebne, bo uważam, że jest to taka książka, która swoją treścią wzruszy każdego bez wyjątku. Historia Joela i Callie z pozoru może się wydawać zwyczajna, jednak w rzeczywistości jest niezwykła. Tak jak oni sami. Ja pokochałam ich całą sobą! 💙 Unikalni, a jednocześnie tuzinkowi. Wyjątkowi w swej prostocie. Jednak to, co mnie najbardziej w nich urzekło, to niesamowita dojrzałość życiowa i emocjonalna. Joel wie, że obdarzając Callie uczuciem, wiele ryzykuje. Jego postanowienie, że już nigdy nie pozwoli się sobie zakochać legło w gruzach, gdy tylko spojrzał w jej oczy. Każde kolejne spotkanie utwierdzało go w przekonaniu, że to właśnie z Callie mógłby być szczęśliwy. Naprawdę szczęśliwy. Mury, które wokół siebie wznosił przez lata, powoli zaczęły się kruszyć... aż do pewnej nocy, podczas której Joel poznał finał tej historii.... Pomysł autorki na fabułę "Nas dwoje" zasługuje na ogromne uznanie. Myślę, że określenia takie jak oryginalny czy zaskakujący nie są tutaj odpowiednie. Bardziej... Unikatowy! A dlaczego unikatowy? Tego sekretu już nie mogę, a bardziej nie chcę wam zdradzać. Mogę tylko powiedzieć, że wyjątkowość tej książki tkwi przede wszystkim w kreacji postaci Joela. Ta powieść przedstawia historię miłości, ale też ogromnego poświęcenia w jej imię. Pokazuje, jak wiele jesteśmy w stanie zrobić dla drugiej osoby, aby mogła być ona szczęśliwa i spełniona. Ta historia sięgnęła w głąb mnie. Pochłonęła i porwała mnie całkowicie. Oderwała od szarej codzienności. Oplotła mnie niczym bluszcz i nie pozwoliła się uwolnić, aż do ostatniej strony. "Nas dwoje" to opowieść, której najważniejszym fundamentem są emocje. Cała ich paleta, poczynając od radości i szczęścia, uśmiechu i zadowolenia, przez strach i niepokój, gniew i złość, nadzieję, aż do największej rozpaczy, smutku i bólu. Książka ta wywołała we mnie sztorm. Sztorm emocjonalny. Skończyłam czytać tę książkę ponad tydzień temu, a nadal nie jestem w stanie ubrać w słowa tego wszystkiego, co czułam podczas lektury, jak i po jej odłożeniu na półkę. Bo uwierzcie, że ja nie potrafiłam się pozbierać po tej historii. Byłam zła. Zrozpaczona. Jednak w głównej mierze byłam po prostu zdruzgotana. 💔 I pomimo tego, że wiedziałam, dokąd ta historia zmierza, w jakim kierunku podąża, poczułam się złamana, bo nie byłam przygotowana na jej koniec. Cały czas miałam nadzieję, że finał... będzie inny... Moje serce było i nadal jest przepełnione bólem. Płakałam i nie potrafiłam przestać... Ale mimo to jestem w tej książce zakochana! W zakończeniu również, bo chociaż bolesne i niesprawiedliwe, to jednak niebywałe i szczególne. Z tyłu na okładce jest napisane, że jest to "jedna z najpiękniejszych i najsmutniejszych powieści tego roku! " i ja się pod tym stwierdzeniem podpisuję drukowanymi literami. Czy polecam? Na to pytanie już chyba znacie odpowiedź... Nie wyobrażam sobie, abyście po tę książkę nie sięgnęli. "Nas dwoje" to książka, którą polecam z całego serduszka, będę polecać każdemu, bo uważam, że ona na to zasługuje. Joel i Callie zasługują, aby jak największe grono czytelników poznało ich historię. ⭐

Moja ocena 10/10 💙

Holly Miller Nas dwoje, cieszę się, że w końcu udało mi się trafić na tak niezwykle nieszablonowo napisany romans. Książkę z gatunku literatury obyczajowej z wątkiem miłosnym, z interesującymi bohaterami, choć już po przejściach, którzy są niezwykle sympatyczni, empatyczni, po prostu nie da się ich nie lubić, w dodatku otoczeni są grupą dobrych przyjaciół, mają wsparcie rodziny, uwielbiają zwierzęta i lubią przyrodę. Brzmi słodko, cukierkowo i aż prosi się o happy end w stylu "żyli długo i szczęśliwie". Niestety ich związek będzie z góry skazany na niepowodzenie, gdyż przeznaczenia nie da się oszukać. "Nic, co warto mieć, nie przychodzi łatwo" - tak mówi tata bohaterki. I tak będzie również wyglądać znajomość Cellie i Joela.

Callie niedawno straciła w wypadku najlepszą przyjaciółkę, obecnie pomaga jej mężowi prowadzić kawiarnię. Joel jest wieloletnim już singlem, który jakiś czas temu zrezygnował z pracy weterynarza. Ma jednak pewną metafizyczną wręcz przypadłość, która wcale nie ułatwia mu funkcjonowania pomiędzy najbliższymi osobami. Szczęśliwy los, który wydaje się być początkiem długotrwałego i udanego związku, postanawia jednak w pewnym momencie zadrwić z obojga, szykując im dramatyczne zakończenie znajomości. Uchylając wcześniej rąbek tajemnicy dotyczący przyszłości, zmusi bohaterów do dokonania naprawdę trudnych wyborów.

Ich znajomość, choć zacznie się początkowo jak wiele innych, potem zacznie intensywnie się rozwijać, a w efekcie dążyć będzie nieuchronnie do tragicznego zakończenia. Muszę przyznać, że trafiłam na naprawdę wyjątkową, subtelną, pełną ciepła, opowieść o miłości, która mimo rozłąki, jest w stanie przetrwać wszystkie trudności. A dodatkowo niezwykle wzruszającą i smutną. Gwarantuję, że po jej przeczytaniu Callie i Joel pozostaną z Wami jeszcze długo po jej zakończeniu.

Nie czytajcie opisu, nie czytajcie opinii, przeczytajcie tą powieść.

Gdy czytałam te wszystkie opinie, że "Nas dwoje" wywołuje morze łez wiedziałam, że mnie nie ruszy. Taka już jestem. I chociaż rzeczywiście tych łez nie było, to ta historia pozostawiła mnie ze złamanym sercem.

Zaczęło się tak uroczo, tak ciepło i przyjemnie. Prawie jak każda opowieść o miłości. Jednak tutaj te uczucia były takie realne i namacalne, relacja między bohaterami rozwijała się powoli, budowana małymi gestami i spotkaniami. Nie było gromu z jasnego nieba, dzikiego pędu i miłości po dwóch dniach. Przypominało mi to obserwowanie dwójki moich znajomych, kibicowałam i mocno zaciskałam kciuki za szczęśliwe zakończenie. A potem, potem każda strona łamała mi serce po kawałku. Nie mogę, nie chcę tutaj zdradzić dlaczego i co się wydarzyło, ale ja rozumiem decyzję Joela. Nie wiem czy popieram, ale go rozumiem.

Myślę że jest to jedna z lepszych powieści tego roku i aż nie mogę uwierzyć, że jest to debiut. Świetnie napisana, emocjonalnie, lekko i tak, że ciężko będzie przestać o niej myśleć. Bardzo, bardzo polecam.

[Adres usunięty]

„Nas dwoje” to jedna z tych książek, której premiery nie mogłam się doczekać. Od samego początku coś mi mówiło, że ta historia może być wyjątkowa i wyryje się w mojej pamięci na bardzo długi czas. Widziałam wiele zachwytów nad tą historią, zarówno na innych blogach, bookstagramie czy portalach literackich, więc gdy w moje ręce trafił egzemplarz miałam nadzieję, że się nią nie rozczaruję.

Joel jest singlem od czasu, gdy poprzysiągł sobie, że już nigdy się nie zakocha. Wie, że jeśli obdarzy kogoś uczuciem, tę osobę może spotkać coś złego. Kiedy jednak na swojej drodze spotyka przeuroczą Callie, jest przekonany, że długo nie wytrwa w swoim postanowieniu. Dziewczyna ma być dla niego szansą na szczęście.

Callie niedawno straciła najlepszą przyjaciółkę, która zginęła w wypadku. Wciąż jeszcze nie doszła do siebie po tragedii, nadal w jej życiu dominują smutek i przygnębienie. Z powodu śmierci koleżanki porzuciła marzenia o karierze ekologa, by pomóc mężowi Grace w prowadzeniu kawiarni. Ale wystarczy, że spojrzy na wpadającego coraz częściej na kawę i ciastko Joela, by wiedzieć, że właśnie trafiła na miłość swojego życia. Oboje wydają się dla siebie stworzeni. Młodzi, spragnieni ciepła i bliskości, poszukujący sensu życia. Ich historia dopiero się zaczyna, ale Joel już wie, jak się skończy…

Przyznam szczerze, że dawno już nie miałam tak mieszanych uczuć wobec jakiejś książki. Nie ma co ukrywać – ta historia naprawdę mi się spodobała. Od pierwszych stron dałam się w nią całkowicie wciągnąć, ale z każdą kolejną stroną czegoś ewidentnie mi brakowało.

W powyższym opisie zwarta jest mała podpowiedź dotycząca głównego wątku tej historii. Ja jej początkowo nie dostrzegłam, co ogólnie mnie cieszy. Nie chcę zdradzać Wam więcej szczegółów, gdyż pozbawiłabym Was całej frajdy z jej czytania. Powiem tylko tyle, że po raz pierwszy spotkałam się z takim motywem, przez co cała historia w moim odczuciu wypadła oryginalnie i ciekawie.

Bardzo spodobał mi się styl pisania autorki. Choć jestem zwolenniczką lektury dialogów, to w tym przypadku każdy opis przyrody, myśli czy wspomnień czytałam z niemałą dokładnością. Polubiłam wykreowanych przez panią Miller bohaterów, choć momentami było między nimi trochę mało tej chemii.

Początkowo byłam zachwycona tą historią i pochłaniałam kolejne strony w szalonym tempie. Niestety, gdzieś po środku wszystko stanęło. A mówiąc wszystko, mam na myśli akcję. Nic konkretnego się nie działo, autorka nie wnosiła niczego nowego do fabuły, a życie bohaterów stało się dość monotonne. Później nastąpił nagły zwrot akcji, który sprawił, że moje serducho zabiło szybciej. Znów pochłaniałam kolejne rozdziały, by dowiedzieć się, jak cała historia się zakończy. Niestety, w finale znowu coś nie poszło…

Być może to zakończenie, jakie zaserwowała autorka nie spodobało mi się, przez wzgląd na moje wysokie wymagania. Nie wzięły się jednak one z nikąd. Tyle relacji i opinii według których zakończenie mocno szokuje, wywołuje łzy i łamie serce… Moje serce może i zostało złamane, ale chyba nie w taki sposób jak innym. Jak dla mnie to zakończenie było niekompletne, nie przemyślane i rozczarowujące.

Podsumowując, „Nas dwoje” to ciekawy romans z nie do końca wykorzystanym potencjałem. Myślałam, że będzie to jedna z najlepszych książek, jakie w tym roku przeczytam, jednak zabrakło mi w niej tego „efektu WOW”. Całość czyta się płynnie i z przyjemnością. Występuje tu narracja pierwszoosobowa, zarówno z perspektywy Joela jak i Callie, dzięki czemu możemy poznać ich myśli, uczucia i pragnienia. Choć czuję lekkie rozczarowanie, to jednak uważam książkę za udaną i mogę ją Wam szczerze polecić.

Moja ocena: 7/10

"Nad dwoje" to wzruszająca, łamiąca serducho powieść, przy której nie sposób nie uronić choć jednej łzy. 💔😥

Opowiada o niespełnionej miłości, przeznaczeniu i sennych widzeniach. Pięknie napisana, czuła i mimo pewnej nadzwyczajnej przypadłości głównego bohatera, do bólu prawdziwa.

•

Joel od dłuższego czasu żyje w zawieszeniu. Porzucił pracę, którą kochał, nie angażuje się w żadne poważne związki i ma mocne postanowienie - już nigdy się nie zakochać. Jego plan bierze w łeb, gdy pewnego razu w kawiarni poznaje przeuroczą Callie. Szybko okazuje się, że są dla siebie stworzeni. ❤ Mimo wielu obaw, Joel zatraca się w tej miłości. Rozumieją się bez słów, ich związek jest cudowny, pełen bliskości i namiętności. 😍 Niestety przeczucia Joela się sprawdziły, jego okropny sen psuje wszystko między zakochanymi. 🥺

•

Magiczna, słodko-gorzka historia miłosna. 🥰 Serdecznie polecam wszystkim fankom literatury kobiecej! 📚💙 Jest to pierwsza część cyklu "Nas dwoje", czekam więc na kolejne. 😍

Są takie książki, które łamią serce, jest ich niewiele, ale kiedy na taką trafisz będziesz do niej wracać, bo taka książka to więcej niż historia głównych bohaterów. Takie książki budują nasze emocje, każą się zatrzymać i przemyśleć pewne rzeczy. Bez wątpienia książka Holly Miller należy do takiej grupy lektur. „Nas dwoje” to historia weterynarza Joela i kochającej naturę i ludzi Callie, przypadkowe spotkanie przeradza się w głębszą relację, a później w miłość i choć wydawać by się mogło, że kiedy dwoje ludzi deklaruje, że są w sobie zakochani, to nic nie powinno stanąć im na drodze. Jednak w tym wypadku sprawę komplikuje pewna „przypadłość” Joela, mężczyźnie bowiem śni się przyszłość osób które kocha, niestety śnią się nie tylko przyjemne obrazy z przyszłości najbliższych, ale też rzeczy przykre, smutne i trudne. I nie chodzi o to, że Callie nie akceptuje tej cechy Joela, chodzi o to, że w momencie kiedy Joel pokochał Callie przyśniła się mu jej przyszłość i to zaczyna determinować ich związek, zatrzymuje go na pewnym etapie i nie pozwala się mu rozwijać, co nie znaczy, że przestali się kochać. To właśnie miłość każe odejść Joelowi i puścić Callie wolno, żeby mogła żyć szczęśliwie.

Callie ma złamane serce, ale wie, że musi ruszyć do przodu, jeździ po świecie realizując swoje pasje, poznaje potem Finna, mężczyznę który sprawi, że będzie szczęśliwa, choć wydawać by się mogło, że po Joelu nie trafi już na tak wielkie uczucie. Jednak przeznaczenia nie oszukasz, co przyśniło się Joelowi, co sprawiło, że nie mogli być razem?

Skończyłam czytać nad ranem płacząc nad losem bohaterów i nad najbardziej niespełnioną miłością o jakiej czytałam. Ale ta książka to nie tylko historia miłosna, czytając ją zastanawiasz się czy warto wiedzieć co przyniesie przyszłość, czy lepiej żyć tu i teraz, chwytać dzień, bo jutro jest niepewne o ile w ogóle przyjdzie. Zastanawiasz się ile jeszcze masz czasu na okazywanie bliskim miłości, na powiedzenie im, że ich kochasz, że są dla ciebie najważniejsi. A kiedy skończysz czytasz masz ochotę ich przytulić i podziękować za każdy dzień razem jaki został wam dany. Ta książka budzi tyle emocji, że potem ciężko zasnąć.

Gdybyś któregoś dnia obudził/a się z silnym przeczuciem, że komuś kogo kochasz stanie się coś złego, co byś zrobił/a?

Zachować tę wiedzę dla siebie? Ostrzec tę osobę ryzykując uznanie cie za wariata?

Czy taka wiedza, to błogosławieństwo? A może jednak wręcz przeciwnie to przekleństwo? Z tym dylematem od wielu lat zmaga się Joel. Sympatyczny ex weterynarz, odludek. Bo jak tutaj budować z kimkolwiek bliższe relacje kiedy prędzej czy później w głowie pojawia się prorocza wizja dotycząca danej osoby. Świadomość że wiesz wcześniej o wypadku, chorobie, śmierci ale też o tych szczęśliwszych momentach w życiu to ogromny ciężar i swego rodzaju odpowiedzialność za los tych osób. Czy ingerować w przeznaczenie i próbować je zmienić kiedy jest to jeszcze możliwe? A może pozostawić los swojemu biegowi? Przed takim dylematem staje Joel kiedy poznaje Callie.

Przyznam się że czytałam ta lekturę z zapartym tchem i czułam ten ciężar jaki dźwigał Joel. Nawet teraz kiedy jestem świeżo po przeczytaniu w głowie mam mnóstwo emocji które teraz dopiero ze mnie zaczynają się wylewać wraz z pierwszymi łzami, moją reakcją na zakończenie. Takie łzy po lekturze to swego rodzaju katharsis.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję @wydawnictwomuza polecam lekturę bo kac gwarantowany. Teraz przydałoby się sięgnąć po coś lżejszego dla odmiany.