Narzeczona z powstania

„Od zawsze uważałam, że najciekawsze – i najbardziej niewiarygodne – historie pisze samo życie”.

Jako fanka prozy Pani Knedler nie mogłam przejść obojętnie obok tej książki. Od pierwszego spojrzenia zapałałam do niej miłością i wiedziałam, że czekają nas wspólne chwile. Każda przeczytana strona utwierdzała mnie w uczuciu absolutnego zachwytu dla kunsztu Autorki, oraz dla treści.

Takich książek się nie czyta, je się smakuje, odkrywa warstwami, kontempluje. Tak było ze mną. Zapadłam w fotel i moja niedziela zaplanowała się sama.

Mamy tu wszystko, wielką wojnę, ogromne uczucia i kolory życia oraz spokój i pogodzenie się z nieprzewidywalnością dziejów. Nie rezygnację, zrozumienie dla ulotności życia. Ja oczywiście zachwycałam się stylem, ubiorem, sposobem wysławiania, całokształtem wizualnym bohaterów, tą otoczką, która tworzy nas. Mój dziadek zawsze powtarzał „jak cię widzą, tak cię piszą” i chociaż nie do końca zgadzam się ze wszystkimi aspektami tej wypowiedzi, rozumiem jej przekaz.

„To było straszne – kochać kogoś w czasie wojny”.

„Braliśmy ślub i kula go dosięgła”.

Patrzę na książkę, głaszczę jej okładkę, przekładam strony, nadal czytam fragmenty, strzępki opisów. Szukam szczęśliwego zakończenia. I ono jest, w kolejnych pokoleniach, w spokojnych dniach, które nastały, w chwilach uniesień…

Pani Magdo dziękuję za podróż do minionej epoki, do klasyki piękna, a najbardziej za podzielenie się tą historią.

Empikgo e-book

,,Narzeczona z powstania" to kolejny tytuł, w którym wojna odgrywa ogromną rolę. To właśnie ona wkroczyła w świat opisany przez autorkę. Świat, stworzony na podstawie rodzinnych opowieści. Poznajemy Marię, której beztroskie życie ulega ogromnej zmianie, a pierwsza miłość zostaje poddana próbie. Gdy po długiej rozłące zakochani odnajdują się, starają się cieszyć każdą chwilą. Podczas powstania biorą ślub, jednak okrutny los znów staje im na drodze.

Literatura, której tło wypełnia okrutna wojna nie należy do łatwych. To zawsze mnóstwo emocji, jednak nie każdy umie je tak pięknie oddać jak zrobiła to Magda Knedler. Okazuje się,że autorka pięknie pisze, potrafi oczarować i wzruszyć. ,,Narzeczona z powstania" to jedna z tych książek, które czyta się z zapartym tchem, które pochłaniają i pozwalają wkroczyć w świat bohaterów. Tutaj dodatkowo autorka skupiła się na historii rodzinnej, starała się odtworzyć życie babci, z jej wspomnień, pamiątek i dokumentów. Myślę,że dla rodziny Pani Magdy to ważna książka, dla mnie - zwykłej czytelniczki, również. To pięknie napisana powieść o ludziach, ich brutalnie przerwanej beztroskiej chwili, o miłości, przyjaźni i oddaniu. To powieść, w której między wojennym okrucieństwem nie zabrakło nadziei, dobra i troski. To powieść, którą powinien przeczytać każdy miłośnik literatury wojennej.

Czy macie w swoich zbiorach książki o stronnicach poplamionych śladami łez? Tych wylanych przez bohaterów i tych wypłakanych przez was? Z żalu i smutku, ze wzruszenia?

Ja mam kilka i Narzeczona z powstania niewątpliwie do nich dołączy.

Zabierając się za tę książkę nie sądziłam, że aż tak poruszy moje serce, że ze stronami starannie zadrukowanymi drobnymi literkami przyjdzie tak wiele smutku, żalu i współczucia. Nie sądziłam, że historia Marysi tak bardzo mną wstrząśnie. A jednak, los wciąż czasem mnie zaskakuje.

W przededniu wojny Marysia jest jeszcze młodziutką dziewczyną, panienką u progu dorosłości. Dopiero co odebrała dyplom i znalazła prace, ale jeszcze dane jej jest cieszyć się tymi ostatnimi wakacjami. Ona jeszcze nie wie co przyniesie wrzesień.

A i na początku tak ona jak i pozostali bohaterowie nie będą potrafili zrozumieć co się dzieje. Jak chore ambicje i okrucieństwo mogą doprowadzić do takich zniszczeń, dlaczego nikt nie ukrócił tego wcześniej, nie próbował powstrzymać. Marysia w 1939 choć i tak dojrzała i mądra musi szybko dorosnąć i zacząć działać. Każdy kolejny dzień przynosi nowe restrykcje i zakazy, kolejne złe wiadomości i śmierć… tak wiele bezsensownej śmierci.

I pomyślicie sobie, że jak mogę tak płakać nad losem książkowych bohaterów, wymyślonych postaci. Ale nie tym razem, ponieważ Magda Knedler nie wymyśliła sobie tego wszystkiego, tym razem historia wydarzyła się naprawdę. Autorka Narzeczonej z powstania spisuje dzieje swoich dziadków, poskładane ze wspomnień i opowieści przekazanych przez babcię, z rodzinnych zdjęć i dziesiątek dokumentów tropionych w archiwach Polski, Białorusi, Finlandii. Składa tą książką fantastyczny hołd swoim przodkom ale i wszystkim, którzy polegli w trakcie wojny. Wszystkim jej ofiarom i sierotom, które pozostawiła z rozdartymi na całe życie sercami.

Narzeczona z powstania to opowieść, która wzruszyła mnie do łez i zostawiła z niemą wściekłością i krwawiącym z żalu sercem. Bo jak tu nie żałować ofiar tej okropnej wojny? Jak nie nienawidzić wroga za rzeź, którą urządził naszym „babciom i dziadkom”, jak nie płakać za istnieniami, które odarto z przyszłości, za oszukanymi pokoleniami, które tak bardzo chciały wierzyć, że jeszcze będzie dobrze.

Nie mogę się czepiać tej książki. Tak po prostu nie mogę. W trakcie czytania nie trafiłam na nic, co by mnie do niej zniechęciło, czy znudziło. Dla mnie to 10/10 a nieczęsto daję taką ocenę.

Narzeczoną z powstania nie tylko można, ale powinno się przeczytać, ot tak, teraz, żeby sobie przypomnieć, że wojna to piekło, i że wcale nie jest tak odległa jak nam się wydaje. Że wojna to drapieżnik, który kręci się w naszym obejściu i węszy, tylko czy zadowoli się tym co już dostał, czy i nam się oberwie? I choć nawet śmierć może się człowiekowi opatrzeć i spowszednieć, choć życie może zamienić się w szarą egzystencję przykrytą gruzem zniszczonych istnień, to zawsze gdzieś w środku pełga malutki płomyk nadziei. I właśnie dzięki niej, ukrytej gdzieś głęboko w naszych babciach i dziadkach, my też mogliśmy przyjść na świat.

Polecam bo inaczej po prostu nie można.

Czy wśród książek przeczytanych w tym roku znalazł się tytuł, który jest Waszym numerem jeden? Dla mnie to właśnie "Narzeczona z powstania". Absolutnie i bezkonkurencyjne najlepsza powieść wojenna, jaką do tej pory przeczytałam..

Magda Knedler że skrawków wspomnień, dokumentów i zdjęć, stworzyła powieść, w której opowiada o losach swojej rodziny, a dokładniej swojej Babci.

Był czerwiec 1938 roku. Młoda Maria cieszyła się życiem, spotkała swoją pierwszą miłość, miała plany i marzenia.. Jednak los bywa przewrotny i często płata nam figle, niekiedy burzy wszystko niczym domek z kart. Ich wspólne plany przerywa wybuch wojny i zostają rozdzieleni na bardzo długi czas. Maria każdego dnia wierzyła, że jeszcze dane będzie im się spotkać.. Gdy po długiej rozłące ich drogi znowu się splatają, wybucha powstanie. W jednej chwili podczas akcji, otoczenie przez Niemców, Maria i Walenty biorą ślub. Jednak los i tym razem nie jest łaskawy.. Młodzi poraz kolejny zostają okrutnie rozdzieleni.

Magda Knedler oddała w ręce czytelników powieść, którą napisało samo życie, powieść wyjątkową, piękną, wzruszającą. Siegając po tę książkę podskórnie czułam, że to będzie trudna i bardzo bolesna historia. Czytałam z zapartym tchem i ściśniętym gardłem, a z moich oczu płynęły łzy. Niewyobrażalne jest to, jak okrutny potrafił być los dla Marii. Jednak jest to też powieść udowadniająca nam, że podczas wojny, pomimo głodu, cierpienia i śmierci, ludzie znaleźli czas na miłość i to właśnie ona dawała im nadzieję na lepsze jutro, i siłę do walki o przetrwanie.

Kto zna twórczość Pani Magdy, ten wie, że ma ona niebywały talent do pisania powieści, tworząc opisy, dzięki którym choć na chwilę czyetelnik ma możliwość przenieść się do innego świata. Za każdym razem sięgając po książkę Autorki wiem, że to będzie niezwykle emocjonująca podróż, w której będę mogła towarzyszyć bohaterom w ich codzienności. Tym razem ta podróż okazała się trudna i bardzo bolesna, ale również niezwykle wartościowa. Historia Marii przepełniona jest całą paletą emocji, poruszyła najczulsze struny mego serca i z pewnością na długo zostanie w mojej pamięci.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, że Autorka podzieliła się z nami historią swojej rodziny i jednocześnie gromnie się cieszę, że mogłam ją poznać. "Narzeczona z powstania" to powieść, która w tym roku znajdzie się wśród najlepszych przeze mnie przeczytanych książek. Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji sięgnąć po ten tytuł, to koniecznie musicie to zrobić. Z całego serca polecam.

W 78 rocznicę zakończenia Powstania warszawskiego warto zwrócić uwagę na książkę Magdy Knedler, bo to właśnie powstanie warszawskie stanowi spora część tła historycznego tej pięknej ale i trudnej opowieści o ludziach, którym druga wojna światowa przerwała zwyczajną egzystencję.

Ta książka to opowieść przede wszystkim o babce autorki Marii, której młodość została naznaczona niemiecką okupacją, a lata które młodym ludziom powinny kojarzyć się z beztroską, radością życia i porywami serca, stały się koszmarem. Młodzi ludzie zmobilizowani by po latach uciemiężenia wystąpić zbrojnie przeciw niemieckim oprawcom, nie do końca zdają sobie jednak sprawy z konsekwencji swoich decyzji, wielu traci życie, a ci którzy pozostają zmagają się z ogromnymi stratami. Niełatwo jest kochać w tych czasach, ale to właśnie miłość daje im siłę do walki i do stawiania czoła życiu każdego dnia. Tych odcieni miłości w książce poznajemy wiele, to miłość do mężczyzny czy kobiety, miłość dzieci do rodziców i odwrotnie, miłość do ojczyzny , która wymaga niejednokrotnie największej ofiary. To opowieść o ludziach niezłomnych, twardych jak skała, to dzięki nim żyjemy dziś w wolnej Polsce.

"Narzeczona z powstania" to też swoiste requiem dla babci autorki, ciekawa narracja, dialog z nieżyjącą już kobietą, która ewidentnie odegrała bardzo ważna rolę w życiu Magdy Knedler, te fragmenty dla mnie były ogromnie wzruszające.

To zapadająca w pamięć książka, która wpisuje się w nurt książek o czasach wojny i staje się jedną z ważniejszych pozycji w tej tematyce.

Ogromnie polecam!

„Wojny nie można wyrzucić z głowy. Z wojny nie można wyjść, tak jak nie można wyjść z obozu. Kiedy się tam weszło raz, to już się zostaje.”

Sięgajcie po książki, które opowiadają o wojnie, czy jednak omijacie je szerokim łukiem?

Sama rzadko do takich zaglądam, jednak kiedy już to zrobię, to oddaje im się w stu procentach. Nie są to łatwe tematy, ale zdecydowanie warte poznania.

„Rozejrzała się. Tu i ówdzie zobaczyła naprędce usypane groby. Na podwórkach i skwerkach, placykach, w małych ogródkach. Niektóre z krzyżami, inne bez. Niektóre opisane, inne bezimienne. Jak później odnaleźć kogoś w takim bezimiennym grobie? Jak to jest, kiedy się po prostu znika? Człowiek idzie ulicą, ma swoje imię i swoją historię, i nagle już go nie ma. Przysypuje go ziemia, przykrywa mogiła, na którą nikt nie przyjdzie złożyć kwiatów. Pochłania go historia. Coś, na co nie miał wpływu.”.

Chwytające za serce losy wojennej miłości – namiętnej, szczerej, innej niż wszystkie. Bo wśród wystrzałów i huków bomb może się narodzić prawdziwe uczucie.

Wojna, to nigdy nie jest łatwy temat i takie książki zdecydowanie nie należą do łatwych, wręcz przeciwnie. Taka tematyka zawsze chwyta mnie za serce i nie chce puścić.

Jestem wzruszona. Tę historię napisało życie. Ta historia została zainspirowana losami dziadków samej autorki, co dla mnie jest wielkim, ogromnym plusem.

W tej historii przeczytacie o tym, jak zmieniło się życie ludzi przez wojnę. Jak z beztroskiego stanu, musieli być gotowi na wszystko.

Ta książka pochłonęła mnie bez reszty. Spędziłam z nią dwa wieczory i ciężko było mi się od niej oderwać. Ta tematyka zawsze mnie wzrusza i wchodzę w świat bohaterów, nie ma mnie dla nikogo, przepadam. Tak było i tym razem. Po takich historiach zawsze mam mętlik w głowie i milion przemyśleń. Dodatkowo nie mogę pojąć tego, co dzieje się u naszych sąsiadów, nie mogę przeżyć tego, że nie uczymy się na historii. To jest coś strasznego.

Ogromnie polecam wam tę książkę, jest warta poznania.

Jest rok 1938, a Marysia jest beztroską nastolatką przeżywającą swoją pierwszą miłość. Młoda dziewczyna ma swoje plany i marzenia, a w dążeniu do ich realizacji wspierają ją rodzice. Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy wybucha wojna. Marysia dość szybko musi dorosnąć i zmienić swoje priorytety. Teraz niemarzenia i plany są ważne a przetrwanie i ochrona najbliższych. Wojna zmienia wszystko, a to, co się podczas niej przeżyje, zostaje w pamięci już na zawsze. Co takiego przeżyje Marysia? Jak potoczą się jej losy? Co stanie się z jej planami i marzeniami?

To jedna z tych książek, która wywołuje w czytelniku wiele emocji, poruszając niełatwy temat, jakim jest wojna. Historia, jaką poznałam, nie należała ani do łatwych, ani do takich co wywołują uśmiech na twarzy. To, co przeżyła bohaterka, niejednokrotnie wywołało we mnie wzruszenie. Książkę czytało się dość szybko, a to, co przeczytałam, pozostanie w mojej pamięci jeszcze na długi czas. To historia pełna przemocy, niesprawiedliwości, bólu, straty, a jednocześnie nadziei.

Główną bohaterką jest Marysia. Poznajemy ją jeszcze przed wojną, jako beztroską dziewczynę z marzeniami. Późniejsze zdarzenia mocno ją zmieniają. Bardzo ją polubiłam i mocno jej kibicowałam, aby w jej życiu zaświeciło znowu słońce.

„Narzeczona z powstania” to niełatwa historia, którą moim zdaniem warto poznać. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Każde życie jest opowieścią pełną luk.”

Autorka skrupulatnie z zasłyszanych strzępków opowieści i wspomnień, zdjęć, nielicznych dokumentów, odtworzyła historię miłości swoich dziadków, którym przyszło żyć w strasznych czasach. Jest rok 1938 Warszawa, poznajemy Marysię - pełną pasji i zachłanności na życie dziewczynę. Doświadcza pierwszej miłości, jednak wybuch wojny niszczy wszystko, nic już nigdy nie będzie takie samo. Marysia, tak jak wszyscy inni, musi zmierzyć się ze straszną, bolesną codziennością. Towarzyszymy jej w początkowych latach wojny, później w powstaniu warszawskim… Dziewczyna zmienia się, z beztroskiej nastolatki staje się silną, odważną kobietą.

Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna opowieść, akcja toczy się swoim rytmem, zaskakuje, niepokoi i wywołuje ogromne emocje. Dawkowałam ją sobie, wręcz smakowałam. Pani Magda pisze z pasją i ogromną energią, czuć szczerość i realizm opowiedzianej historii. To było niesamowite i piękne! Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Losy Marysi i Rudka głęboko mnie poruszyły.

Życie samo napisało tę trudną, piękną i smutną historię. Autorka niczego nie wybiela, nie tuszuje, nie upiększa, czujemy subtelność, szacunek i miłość. Mamy przejmujący obraz życia ludzi, którzy muszą się mierzyć z trudną wojenną codziennością. Piękny, mocny, dosadni, wymowny w swej prostocie przekaz. Młodość, swoboda, beztroska, marzenia znikają, zostają brutalnie odebrane, pozostaje brutalna codzienność, walka, ciężar, który przyjdzie tym młodym ludziom nosić już na zawsze. Straszne czasy, źli ludzie, niewola, okupacja, wojenna pożoga, śmierć, niemoc, strach, ból, rozpacz. Przejmujące losy akowców. Rozdzielenie, ogromna tęsknota i w końcu spotkanie po latach rozłąki. Uczucie, które trwa niezmiennie, jest szczere, prawdziwe, silne, takie jedyne i na zawsze. Walka o siebie, o swoich bliskich, o wiarę. Różne oblicza miłości, ludzie, którzy zostali naznaczeni, a ich codzienność na zawsze zmieniona.

Piękna, mądra, klimatyczna, napisana z empatią opowieść. Daje do myślenia, trudno przejść obok niej obojętnie. Siła uczucia, które wyrosło w zgliszczach okupowanej Warszawy, zagubione nadzieje, unicestwione życia. Była to niesamowita, niełatwa, bolesna, a zarazem pięknie napisana historia, której całkowicie dałam się porwać. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

A gdybyś była wciąż obok, czy zdołałabyś odpowiedzieć na moje pytania? O to, jak było TAM i WTEDY? Czy nadal próbowałabyś zbyć moją ciekawość? Niewiele wiem, niewiele pamiętam. Mama mówiła, że w czasie wojny babcia była wywieziona do Niemiec. Ładna blondynka o niebieskich oczach pracowała u bauera. A ona mówiła tylko, chcąc uciąć wszelkie pytania, że był dla niej dobry, nie było tak źle. Inni mieli gorzej… Z tamtego okresu zostało tylko zdjęcie młodej dziewczyny o nieśmiałym uśmiechu. A gdybyś tu była, czy zapełniłabyś luki, które pozostały w tej historii? W twojej historii, która rozegrała się PRZED życiem, jakie później wiodłaś…?

Czy może być coś bardziej osobistego niż zaproszenie do własnego domu? Czy autor może bardziej się otworzyć przed czytelnikiem, niż wtedy, kiedy opowiada mu historię swojej własnej rodziny? Otwiera drzwi do przeszłości i dzieli się nią z tymi, którzy sięgnęli po jego książkę. Mimo luk, których nie udało mu się zapełnić… Magda Knedler stworzyła powieść wyjątkową. To nie tylko opowieść utkana na kanwie prawdziwych wydarzeń, losów, tych, którzy przeżyli piekło wojny, jej najbliższych, ale przy tym niezwykle osobista, swoistego rodzaju rozmowa wnuczki z babcią. Z tą, która już nie może opowiedzieć jej o wszystkim… Z kobietą, która łączyła dwie osoby: tę sprzed wojny i tę, która musiała ułożyć swoje życie na nowo po jej zakończeniu. Poradzić sobie z bólem straty, z wewnętrznym emocjonalnym wyjałowieniem. Uwierzyć, że może jeszcze być normalnie. Że to, że coś się ostatecznie zakończyło, nie oznacza, że to nowe, które nadejdzie, nie może być dobre.

„Narzeczona z powstania” to książka, która jest żywym dowodem na to, że to właśnie życie pisze najciekawsze, czasami najstraszliwsze, scenariusze. Utkane na fundamencie ludzkiej tragedii i prawdy, której nie znamy z kart historii, z wiedzy poznanej z lektury podręczników… Magda Knedler stworzyła bowiem opowieść, która pokazuje niejako z pierwszej ręki życie tych, którym wojna odebrała wszystko. Beztroskę, radość, szczęście, szansę na miłość, marzenia. Część z nich początkowo nie dopuszczała do siebie myśli, że ona naprawdę się stała, bo „jeśli słońce nadal wschodzi, to przecież musi być jeszcze nadzieja”. Tymczasem wielu musiało przejść przyspieszony kurs dorastania. Kurs, który nie miał wykładowcy, a nauczycielem tego, co należy robić, było samo życie i wewnętrzne pragnienie, aby przetrwać to piekło. Drobiazgowość opisywanej rzeczywistości, która zmieniała się z dnia na dzień, z godziny na godzinę od momentu, kiedy wybrzmiały słowa obwieszczające wybuch wojny, sprawiają, że czytelnik ma poczucie, że przenosi się do tamtego okresu i ogląda straszliwe kadry nakreślone ręką autorki. Czasem czułam się jak nieproszony gość, być może niegodny, aby być częścią tej intymnej historii. By być niemym świadkiem tamtych wydarzeń, obserwatorem namalowanych przez autorkę obrazów stanowiących zlepek wspomnień, pamiątek, jakie pozostały jej po członkach rodziny oraz wiedzy, jaką zdobyła, pracując nad książką. A jednak zaprosiła mnie… i czuję się wyróżniona, że mogłam poznać losy Marysi i Rudka.

Podsumowując:

Choć to bardzo osobista powieść autorki, jej bohaterowie – członkowie rodziny, nie wystają nijak spoza opowiedzianej przez nią historii, autorka w żaden sposób ich nie wyróżnia. Są jednymi z wielu ludzi, którzy zostali zmuszeni, aby stanąć twarzą w twarz z piekłem wojny. Młodymi ludźmi, którzy zostali odarci z marzeń, którym odebrano lata, które zamiast przeżyć dorastając, kochając i kreując swoją rzeczywistość, musieli poświęcić na to, aby przeżyć. Na szczególną uwagę zasługuje narracja, w której do głosu dochodzi wnuczka. Jej wątpliwości, wspomnienia, pytania zadane w próżnię – wszystko to stanowi niezwykle poruszającą część książki. Świadomość, że opisana przez nią historia wydarzyła się naprawdę, uderza w czytelnika z całą mocą. Jak również fakt, że na wiele pytań być może nigdy nie uda się jej odnaleźć odpowiedzi…

Oddana z niezwykłą intymnością, czułością i bliskością, naturalnie wypełniająca myśli na bardzo długi czas, emocjonalnie przeszywająca i zatrważająca. „Narzeczona z powstania” to powieść wnikająca w sam środek duszy, intencjonalnie dławiąca ludzkim bestialstwem i świadomością, że fabuła w pełny sposób wysuwa się poza ramy fikcji literackiej. To historia o wielkiej miłości, która otula ciepłem, przyjemnie koi, ale nie stanowi tarczy obronnej przed fizycznym niebezpieczeństwem, jej siła ugina się pod naporem śmierci – to kompilacja grająca nostalgiczną melodię na strunach wrażliwości odbiorcy, która niesie się echem po przewróceniu ostatniej strony. Ten portret zawirowań, osnuty na tle okresu przedwojnia, lat okupacji i iluzorycznie odzyskanej wolności, namalowano z wyjątkowym autentyzmem, dającym wrażenie fabuły rozgrywającej się tuż obok, tu i teraz. Trudno o wyraźniejsze świadectwo tkwiących pod skórą traum, które kształtują kolejne życiowe wybory, oraz tajemnic, nierozerwalnie spajających przeszłość z teraźniejszością, a także przyszłością. Ciężko o dobitniejsze obrazy miłości, tak jaskrawie kontrastujące – szaleńczej pasji i łagodnej opieki. „Narzeczona z powstania” to prawdziwa, nakreślona bez pretensjonalności relacja z życia dwóch osób, których ścieżki subtelnie się plączą, niespiesznie zacieśniając, by utworzyć płaszczyznę do stawiania wspólnych kroków w tańcu egzystencji – ta książka, którą w pierwszej kolejności naszkicowały rzeczywiste wydarzenia, unaocznia, jak wiele obliczy ma miłość, uwypukla jej romantyczną, ale i esencjonalną naturę. Okryta smutkiem i niespodziewanymi tragediami, odziera ze złudzeń szczęśliwych zakończeń, upragnionego zapomnienia i wyczekiwanego poczucia bezpieczeństwa – każda wojna ma swój kres, ale pazurami wczepia się w pamięć, karmi się dojmującymi doświadczeniami, których nie sposób wymazać spod powiek, żyje nadal w ludziach, którzy ją przetrwali. To równie piękna, co nostalgiczna treść, odziana we wspomnienia, spisana przez wnuczkę głównych bohaterów, samą autorkę. Ta poufała kompozycja jednocześnie kruszy i scala kawałki roztrzaskanego serca, w szczególnie zintensyfikowany sposób we fragmentach zaakcentowanej zażyłości. Ujęta z precyzją paleta doznań, przybliżająca trudy i chwilowe radości, dozgonne przyjaźnie i bezdenne nienawiści, nadzieje i strach, a przede wszystkim przytłaczającą tęsknotę. Z urywków historii, dokumentów i zdjęć, utkana z prawd, powstała opowieść o uniwersalnym przesłaniu, determinująca refleksje. Chapeau bas!

Pióro Magdaleny Knedler znane jest mi już od dawna. To jedna z tych polskich autorek po której książki mogę sięgać w ciemno i za każdym razem zachwycam się nimi coraz bardziej.

Ogromnie ciekawa byłam wydarzeń opisanych na kartach książki „Narzeczona z Powstania” w której to autorka porusza rodzinną historię swoich dziadków. Gdzie ze wspomnień snuje opowieść o przedwojennej Warszawie, o latach wojny i o spotkaniu, które choć trudne i przepełnione bólem było kolejnym początkiem. Nie bez znaczenia jest dla mnie fakt, że autorka wplotła także swoje dzieje opisując koleje losu swojej rodziny.

To kolejna świetna powieść osadzona w realiach wojennych, ale mająca swoją kontynuacje w latach późniejszych. W czasie kiedy powojenna rzeczywistość pełna była obrazów gruzów, poszukiwań najbliższych i wiary w lepsze jutro, które obarczone przeżyciami i wspomnieniami wojennej rzeczywistości  nie nadchodziło. To też historia miłości, która porusza i która już na zawsze zostawi po sobie ślad…

Książka doskonale wpisała się w mój gust czytelniczy. Historia utkana ze wspomnień, których lektura zmusza do refleksji nad siłą miłości czy poświęceń dokonywanych w jej imieniu. Daje nadzieję i pozwala, aby emocji tak silnie dominujących w tej powieści mógł doświadczyć każdy czytelnik.

Choć serce boli, choć pojawiają się łzy podczas lektury – takie książki chce czytać, takimi książkami chce wypełniać swoje wieczory.

Bardzo serdecznie polecam fanom literatury obyczajowej i tym, którzy lubią literaturę z historia w tle. A ja nie ukrywam, że czekam na kolejne powieści spod pióra autorki.

Pięknie napisana książka – dopracowana w każdym detalu, wzruszająca, pełna autentycznych emocji i boleśnie prawdziwa. O przerwanej brutalnie młodości, utraconych marzeniach i rozpadającym się świecie. O trudnych wojennych latach naznaczonych cierpieniem, stratą i lękiem, nadziei rozświetlającej mrok, wielkiej miłości, poświęceniu, wytrwałości, odwadze i przyjaźni. "Narzeczona z powstania" pokazuje, że historie naszych bliskich wciąż żyją w nas – w kolejnych pokoleniach.

Warto przeczytać, gorąco polecam.

,,Jego twarz skurczyła się w grymasie przerażenia. Przycisnął ją mocno do siebie i całował po włosach, twarzy, szyi, tulił, wdychał jej zapach.

A później powiedział, co Irenie robią na Pawiaku.

Że biją pejczem, przypalają papierosami, każą biegać po podwórku, aż mdleje ze zmęczenia, i pełzać po rozpalonym żużlu".

Jeśli szukacie historii, która wyciśnie z was łzy słońsze niż morze...

Jeżeli szukacie opowieści, która pokaże wam ile człowiek wycierpiał...

Gdybyście kiedykolwiek poszukiwali książki, która ukaże wam czasy sprzed wojny, ile tak naprawdę znaczyło uczucie i co oznaczała prawda z ust nazistów, to trafiliście idealnie.

Ile tutaj było wylanych łez, to wie tylko ten, kto ją przeczytał. Ból i tęsknota stanowią prawie całą opowieść. Jedynie gdzieś skromnie zostały poutykane szczęśliwe chwile. Smutno mi było, kiedy czytałam o rozpaczy, a gdzieś za oknem spadały bomby przyprószone wystrzałem z broni. Maria była bowiem pewna, że jej życie będzie piękne i beztroskie. Pierwsza miłość, skromne motylki i wyobrażenie, że trafiło jej się życie z bajki. W momencie, kiedy wybucha wojna wszystko się wali. Zostają rozdzieleni. By nie było, że historia będzie tylko smutna, po latach ponownie dane im jest złączenie swych spragnionych serc. I tutaj przeznaczenie robi sobie z ich życia kawał, bo ponownie przyjdzie im za sobą tęsknić.

Wiecie co? Życzyłabym wszystkim tak trwałej i szczerej miłości jakiej zaznała Maria. Oczywiście bez powtórki z tamtych czasów i rozdzierającej serce rozłąki. Jak sądzicie, czy może tu być pozytywne zakończenie?

Książka nie byłaby tak doskonała, gdyby nie przepiękne pióro autorki. Czuć tutaj kobiecą dłoń, gdyż opisy pełne były ozdobników i porównań. Nawet zwykłe zdanie nabierało pięknej aury, gdy tak hojnie zostało okraszone zdobieniami. Bohaterowie z przejęciem się do siebie zwracali. Jeśli ktoś był ranny, to wiedzieliśmy jak bardzo cierpi. Zdania czasem były bardzo długie, by podkreślić dramaturgię sceny. Dialogi stanowią jedną trzecią książki, a druk jest zwyczajnej wielkości. Szybko się ją czyta, choć robiłam przerwy, gdy się wzruszałam. Bardzo ją polecam...

Wiecie, jakie są najpiękniejsze i zarazem najsmutniejsze historie?

Właśnie takie, które napisało samo życie.

Magda Knedler w swojej książce obnaża przed czytelnikami kawałek swojej duszy, swojego dziedzictwa. "Narzeczona z powstania" to przepiękna opowieść o rodzinie, okupacji, powstaniu i o ludziach. Zwyczajnych ludziach, którzy dokonali czegoś nadzwyczajnego.

Miłość w obliczu wojny została przedstawiona w literaturze już tysiące razy, można by więc zarzucić autorce powielanie popularnego tematu, ale ta książka jest... inna. Już od pierwszych stron emanuje z niej potężny ładunek emocjonalny, pewien sentymentalizm, a także uczucie, że w spisanie tej historii zostało włożone całe serce.

Tyle młodych istnień stanęło do walki o wolność... wojna zbiera jednak krwawe żniwo, a śmierć czyha na każdym kroku. Wśród walczących o słuszną sprawę była też Marysia. Niewinna dziewczyna, która w wyniku wojennej zawieruchy musiała wcześniej dorosnąć, a my towarzyszymy jej w tym procesie od samego początku okupacji.

Kilkadziesiąt lat po zakończeniu wojny, mała Magda kolorowała zdjęcie ze zbiorów swojej babci. Kim był mężczyzna z fotografii?

Magda Knedler w swojej opowieści przekazała nam całą gamę uczuć i zdarzeń, które odmieniły ówczesnych młodych ludzi na zawsze. Pokazała nam różne oblicza miłości, a także życie w cieniu wojny i okupacji oraz bardzo realistyczny obraz rzeczywistości w okupowanej Polsce. "Narzeczona z powstania" jest oparta na historii jej dziadków, którzy dzielnie walczyli w czasie powstania, a ja przekładając strony, darzyłam ją szczerym podziwem za dogłębny research, jaki przeprowadziła.

Pomimo całego obiektywizmu, jaki zachowała, w książce jest wyczuwalna subtelna nuta miłości i tęsknoty, a całe jej piękno polega na tym, że ta historia wydarzyła się naprawdę.

Jeśli szukacie książki, w której wojna i miłość idą w parze, to bardzo polecam sięgnąć po "Narzeczoną z powstania". To jedna z tych historii, które zostają w sercu na zawsze. Magda Knedler napisała przepiękną opowieść o sile uczuć, a także upływie lat i straconych istnieniach. Refleksyjna, bolesna i do bólu prawdziwa...

Przyznaję się, że ukochałam pióro Magdy Knedler już od pierwszych stron, niewielu autorów potrafi poruszyć tak poważne tematy z odpowiednią subtelnością, zrozumieniem, a przede wszystkim szacunkiem.

Bardzo zachęcam do przeczytania ❤️

Od dłuższego czasu chciałam lepiej poznać twórczość Magdy Knedler, bo dotychczas miałam okazję przeczytać tylko jedną książkę autorki „Nikt Ci nie uwierzy”. Z ciekawością sięgnęłam więc po najnowszą jej powieść „Narzeczona z powstania”, tym bardziej że miałam możliwość przeczytać ją przedpremierowo. I oczywiście biorąc pod uwagę poruszaną wojenną tematykę spodziewałam się mnóstwa emocji, nie byłam jednak gotowa na tyle wzruszeń. Nie zliczę, ile razy żal ściskał mi gardło, a ciarki przechodziły po skórze. I choć nie należę do osób łatwo się wzruszających, to łzy pomagały oczyścić z ogromu gromadzących się uczuć.

Czy doświadczałam ich tak mocno przejmując emocje autorki? Przecież oparła tę historię na przeszłości własnych dziadków. Czy też miał na to wpływ niezmiernie obrazowo oddany klimat tamtych bolesnych dni? A może zderzenie beztroski młodości, marzeń i planów na przyszłość z okrucieństwem wojny odbierającej nadzieję, a często i życie?

Sama mam synów w wieku bohaterów powieści z chwili wybuchu wojny, więc pewnie i ta świadomość wzmocniła siłę przeżyć. Bo dla tych młodych ludzi "to nie był wiek na strzelanie i oddawanie życia, za nic. To był wiek na zabawę, szaleństwa, robienie głupstw, popełnianie błędów, na motyle w brzuchu na widok ładnej dziewczyny i ładnego chłopca, na radość i śmiech."

A jednak "wojna przerywa marzenia". Odebrała im to, czego już nigdy nie odzyskają. Beztroskę, młodość, marzenia i perspektywy. Życie. Tym, którym pozwoliła przetrwać nałożyła na barki ciężar, który będą dźwigać przez resztę życia. Złożony ze strachu, że to wróci, z poczucia ogromnej straty, bezsilności, często z wyrzutów sumienia, że zrobiło się za mało.

Jednak to nie tylko straszliwy obraz wojny, ale przede wszystkim piękno uczucia, które w obliczu niepewności jutra wybuchło z olbrzymią intensywnością, wyrosło wśród zgliszczy Warszawy i na gruzach człowieczeństwa. Miłości szczerej, prawdziwej i głębokiej, która pozostaje w sercu na całe życie.

I choć tyle napisano już o czasach wojny, to śledząc tragedię za naszą wschodnią granicą, okazuje się, że wciąż za mało. Wojna zachwiała i naszym poczuciem bezpieczeństwa, a nie można zapominać, że "jeśli coś wydarzyło się raz, może się wydarzyć znowu".