Nie ma nieba

[Adres usunięty]

(...)Autorka porusza bardzo trudny temat akceptacji choroby przez chorego i jego rodzinę. Nie zawsze bliscy są w stanie udźwignąć ogrom poświęcenia wobec chorego, o czym przekonał się Robert. Niestety nie mógł liczyć na rodziców. Ojciec udawał, że syn już umarł, natomiast matka ciężar odpowiedzialności za chorego syna przerzuciła na lekarkę. Choroba czyni wielkie spustoszenie w rodzinie i wywraca jej życie do góry nogami. Nie każdy jest w stanie udźwignąć ten ciężar, wiedząc że nie zawsze można pomóc choremu. Ludzie mają różne progi odporności psychicznej i radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych. Dlatego nie możemy ich oceniać, bo sami nie wiemy jakbyśmy postąpili w takiej sytuacji.

Warto zwrócić uwagę na problem, który dotyczy lekarzy, którzy za bardzo angażują się w relacje z pacjentem. Empatia w tym zawodzie jest bardzo potrzebna, ale aby móc trafnie stawiać diagnozy, a tym samym leczyć, lekarz nie może przekroczyć granicy, gdzie z relacji lekarz - pacjent, powstaje relacja przyjaciel - pacjent. Lekarz nie może przeżywać choroby każdego pacjenta, gdyż to wyniszcza go emocjonalnie i psychicznie. W pewnym momencie następuje wypalenie zawodowe, które uniemożliwia prawidłowe wykonywanie pracy. Wtedy zostaje tylko jedno, zmienić pracę aby samemu nie zwariować.

W książce jest też wątek trudnej miłości Małgorzaty i Macieja, którzy nie potrafili ze sobą szczerze rozmawiać. Trudne tematy często przemilczali, aby nie zranić drugiej osoby. Niestety niedopowiedzenia i brak zaufania wobec siebie zemścił się na nich. Każde uniosło się honorem, uważając że druga strona powinna wyciągnąć rękę na zgodę.

W obliczu choroby, często nieuleczalnej pojawia się problem z wiarą. Czy istnieje Bóg? Jeżeli tak, to dlaczego pozwala człowiekowi doświadczać tyle cierpienia? Zwątpienie, złość, niedowierzanie w istnienie Boga towarzyszy wielu chorym. Niestety nie znam odpowiedzi na te pytania.

"Nie ma nieba" jest książką, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Niejednokrotnie zakręciła mi się łza, gdy czytałam o nieustającej walce o życie drugiego człowieka. Jest to sinusoida, która niesie ze sobą wzloty i upadki. Są lepsze i gorsze dni w życiu chorego. Jest to huśtawka emocji, z którą trudno sobie poradzić, gdy wiadomo, że życie pacjenta dobiega końca i jedyne co możemy zrobić, to tylko ulżyć mu w cierpieniu (...)

" Nie ma nieba " jest to książka wyjątkowa. Z rozmów z Panią Jolantą wiem, że jest to jej najbardziej osobista powieść, gdyż autorka sama jest praktykującym lekarzem. Nie, nie opisuje historii "swoich" pacjentów, nie utożsamia się z żadnym z bohaterów, jednak ukrywa się gdzieś za ich plecami, stoi tuż obok. Zna wszystkie stany emocjonalne towarzyszące bohaterom od radości po beznadziejność i stratę, sama przez nie przechodzi na co dzień. Choć postacie są fikcyjne, wydają się nie zwykle prawdziwe dzięki tymże emocjom. Nasi bohaterowie odeszli z zawodu, pani Jolanta w nim została, choć nie ukrywa, że jest trudno, też przeżywała okres buntu, chciała odejść.

Lekarz to jest nie zwykle trudny i wymagający zawód. Autorka zauważa, że 90% wybierających te studia nie ma pojęcia, na co się decyduje. Zawód lekarza wymaga od człowieka olbrzymich pokładów empatii i zrozumienia, ale przede wszystkim dużej asertywności. Nie raz nam się wydaje, że lekarz, który nas przyjmuje, jest bezduszny, nie przejmuje się naszą historią, nie współczuje. My wymagamy głaskania po głowie, pocieszenia, ale lekarz musi zachować dystans, musi być asertywny, i powiedzieć "nie". Nie może dać się zwariować.

Książka zrobiła na mnie olbrzymie wrażenie, wyciska wiele łez, poruszyła wiele bolesnych wspomnień. Przypomniała te wszystkie trudne rozmowy, oczekiwania i frustracje. Strach przed najgorszą stratą, kłótnie z Bogiem...i wieczną nadzieję. Tak, zmieniała moje podejście do tej grupy zawodowej.

Jak zawsze olbrzymim plusem są wspaniałe opisy przyrody, miejsc, wplątanie różnych historii i legend w fabułę. Zamykając oczy, widzi się wszystkie te miejsca, chce się tam być, niemalże czuje się słońce na skórze. Dzięki tej książce odkryłam również muzykę. Wspaniały Giovanni Marradi i jego " Just for you" towarzyszy mi niemalże na okrągło. Wspaniale pasuje do tej opowieści.

Chciałabym, żebyście po przeczytaniu tej książki spojrzeli na swoje życie pod kątem zdrowia.

Spójrzcie na swojego lekarza innym okiem, bardziej życzliwym i postarajcie się go zrozumieć, zobaczcie w nim także człowieka. Przede wszystkim, kochani badajcie się regularnie.

"Nie ma nieba" to historia o dwójce młodych lekarzy.Młodzi,piękni - -Małgorzata i Maciej planowali wspólne życie ale w skutek splotów zdarzeń wszystko legło w gruzach.Dlaczego się rozstali i czy wrócą do siebie to już odpowie nam książka.W tą opowieść tych dwojga młodych autorka doskonale wplotła historie lekarzy i pacjentów,walki ze swoimi słabościami i walki ze sobą jako człowiekiem.

„Nie można być przyjacielem każdego pacjenta. Nie można być kimś bliskim dla paruset ludzi. Nie można po każdym, który musiał odejść, nosić żałoby. To ich życie”.

Książkę pochłania się w zastraszającym tempie.Jest napisana bardzo bogatym językiem,opisy może przewyższają nad dialogami ale w tym przypadku nie wpływa to źle na rozwój akcji i budowie napięcia.Ta książka sprawiła,że innym okiem spojrzałam na prace lekarzy.Przeważnie patrzy się na nich jak na ludzi,którzy bez mrugnięcia okiem są w stanie przekazać nawet najgorszą diagnozę. Wydaje się, że swoją pracę wykonują machinalnie i nie wkładają w nią głębszych uczuć.Jednak bardzo można się pomylić.Polecam powieść jak najbardziej.

Lekarz to niewątpliwie piękny zawód. Jednak nie każdy ma siłę udźwignąć ten ciężar.

Maciek jest młodym, dobrodusznym i godnym zaufania lekarzem. Lecz pewnego dnia zupełnie niespodziewanie rezygnuje z pracy, zamieniając fartuch i stetoskop na biurko i komputer w biurze podróży. Skąd taka decyzja? Czy kryje się za tym coś więcej?

''Nie ma nieba'' to czwarta powieść w dorobku Jolanty Kosowskiej. Autorka ukończyła Wydział Lekarski wrocławskiej Akademii Medycznej i studia podyplomowe na Akademii Wychowania Fizycznego. Z zawodu jest lekarką, specjalistką w trzech dziedzinach medycyny. Od ośmiu lat mieszka i pracuje w Dreźnie. Jest związana z drezdeńską Polonią. Na co dzień przyjmuje pacjentów w poradni przyjaznej dla cudzoziemców. Swój czas dzieli pomiędzy pracę zawodową, podróże i pisanie powieści. Zadebiutowała powieścią obyczajową ''Niepamięć'', następnie ukazał się thriller ''Déjà vu'', a w 2014 roku ''Niemoralna gra''.

Znam praktycznie wszystkie książki pisarki i bardzo miło je wspominam. Dlatego bez wahania sięgnęłam po niniejszą pozycję. Czy warto było? Zdecydowanie tak. Fabuła prezentuje się dość zagadkowo. Mamy młodego mężczyznę, który nagle postanowił rozstać się z zawodem lekarza. Jakie pobudki nim kierowały? Nie spodziewałam się, że dostanę tak niezwykłą historię, która zmieni mój światopogląd na temat modelu relacji lekarz - pacjent - rodzina. Pani Kosowska pokazuje drugą stronę medalu pracy lekarza. Uświadamia, że w ten zawód wpisana jest śmierć i cierpienie, które towarzyszy medykom na co dzień. Dlatego powinni podchodzić z dystansem do każdego pacjenta, by chronić siebie przez zatraceniem. W przeciwnym razie nadmierna empatia, totalny brak asertywności oraz źle rozumiane poczucie odpowiedzialności może zrujnować ich życie.

''Przyjaźnię się z pacjentami! Każdą chorobę traktuję jak osobistego wroga. Każde pogorszenie jak własną, osobistą porażkę. Każdą śmierć pacjenta jak śmierć bliskiej osoby. Ten zawód niszczy, okalecza, rujnuje … Zabiera mi osobowość''.

Nigdy wcześniej nie patrzyłam na to w taki sposób. Oczekujemy od lekarzy, że będą o nas dbali, że będziemy mogli im zaufać, że uzyskamy zrozumienie i wsparcie w obliczu choroby. I to jest normalna reakcja. Ale jednocześnie powinniśmy pamiętać, aby nie przekraczać tej "dozwolonej" granicy, nie odbiegać zbytnio poza płaszczyznę zawodową. Ponieważ lekarz to też człowiek, który myśli, czuje i na swój sposób przeżywa nasz dramat. Zatem każda bliższa więź emocjonalna tylko pogłębia jego wewnętrzne rozdarcie.

Obok wątku medycznego jednocześnie pojawia się drugi wątek związany z Małgorzatą, byłą dziewczyną Maćka, z którą rozstał się przed paru laty.

''Nasze ścieżki życia z mojej winy przestały biec razem, a zaczęły biec równolegle. Nawet nie spostrzegłem, co się dzieje. Skupiony na sobie i własnych zawodowych problemach przegrałem wszystko''.

Okazuje się, że Gosia gdzieś zniknęła. W zaistniałych okolicznościach Maciek wyrusza na poszukiwania swojej ''eks'', ponieważ nigdy tak naprawdę nie przestał jej kochać. Wkrótce poznaje zaskakujące fakty dotyczące swojego byłego związku, wyrusza w niezwykłą podróż w głąb siebie i stopniowo odkrywa, że prawda najczęściej bywa ukrywana/ przesłaniana przez grę pozorów, intrygi są na porządku dziennym, a chciwość pieniądza zatacza coraz szersze kręgi. Zapewniam, nieraz będziecie zaskoczeni rozwojem fabuły.

Książka napisana jest bogatym, nowoczesnym, bardzo plastycznym językiem. Opisy w dużej mierze przeważają nad dialogami, lecz nie wpływa to w żaden sposób na budowany poziom napięcia. Akcja toczy się niespiesznie, dzięki temu można na spokojnie delektować się treścią. Postacie nakreślone zostały wyraziście, mają różne osobowości i różne charaktery. Z kolei zakończenie jest ładnie zamknięte, bez zbędnego przesładzania.

Podsumowując. Przejmująca opowieść inna niż wszystkie. Opowiada o niecodziennych relacjach na linii lekarz - pacjent, nadmiernym poczuciu odpowiedzialności za innych, zgubnych skutkach przesadnej empatii, a także o miłości jak z dramatu Szekspira. Uderza w samo sedno uczuć, porusza serca, skłania do refleksji i nie daje o sobie zapomnieć. Polecam – naprawdę warto.