Napisz mnie po swojemu

Do twórczości Tillie Cole podchodziłam wiele razy. Brałam jej książki z półki, czytałam opisy, przyglądałam się okładkom i za każdym razem odkładałam je ponownie, stwierdzając, że nie jest to dobry moment na sięgnięcie po publikacje, które rozbiją mnie emocjonalnie. Jednak, gdy pojawiło się ogłoszenie o naborze recenzenckim do „Napisz mnie po swojemu” postanowiłam w końcu się przełamać — zgłosić się, a następnie zabrać się za lekturę, pomimo iż wiedziałam, że wyleję przy niej morze łez. Czy tak faktycznie było? Przeczucie mnie nie myliło, jednak cieszę się, że odważyłam się na ten krok, ponieważ wreszcie udało mi się poznać pióro autorki. Czy w ostatecznym rozrachunku jej twórczość przypadła mi do gustu? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Głównymi bohaterami historii są siedemnastoletnia June Scott, która marzy o karierze pisarskiej oraz wybitny sportowiec — Jessy Taylor. Tych dwoje młodych ludzi mogłoby mieć przed sobą świetlaną przyszłość, gdyby nie choroba, która sprawia, że każdy kolejny dzień ich życia może być tym ostatnim. Jednak pomimo kiepskich rokowań nie poddają się i decydują się na udział w eksperymentalnym leczeniu, które może pomóc im pokonać nowotwór. Czy wygrają tę nierówną walkę? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury.

Muszę przyznać, że ta historia była dokładnie taka, jakiej się spodziewałam. Dobrze napisana, ale niezwykle bolesna i sprawiająca, że czytelnik nie może powstrzymać łez. Myślę, że gdyby opisane w tej książce losy dotyczyła osób dorosłych, byłaby nieco lżejsza w odbiorze, ale z uwagi na fakt, że jest to historia nastolatków, którzy jeszcze tak naprawdę nie poznali życia, nie mieli okazji, by czerpać z niego garściami, jest tak mocno przytłaczająca i sprawiająca, że czytelnik przez całą lekturę zadaje sobie pytanie „dlaczego los jest aż tak niesprawiedliwy?”. Dlatego uważam, że nie jest to historia, którą może przeczytać każdy, ponieważ ładunek emocjonalny jest potężny i ogólnie rzecz biorąc niezbyt komfortowy.

Właściwie jedyne, co nie do końca podobało mi się w tej publikacji, był sam wątek romantyczny. I chociaż rozumiem miłość od pierwszego wejrzenia, szybko uciekający czas i nawet pokusiłabym się o stwierdzenie, że akurat tutaj motyw instant love pasuje idealnie, to jednak nadal zabrakło mi w nim głębi. A szkoda, bo gdyby ten wątek został nieco dopracowany, książka naprawdę zasłużyłaby na najwyższą ocenę. Niemniej jednak lektura jako całość mi się podobała, dlatego będę ją polecać osobom, które wiem, że udźwigną jej emocjonalny ciężar.

stwórz mi okładkę do książki podobają tytułem "Anioł Stróż", opis książki: Liliana nie potrafi pogodzić się ze stratą ukochanego dziadka, który był jej jedynym Aniołem Stróżem. W sercu wsi, między wspomnieniami a codziennością, walczy z bólem, tęsknotą i nadzieją na nowe życie.

Walka z chorobą, szczególnie gdy są to tak młodzi ludzie, uzmysławia bolesną kruchość życia. Pełne uznanie dla autorki, która pokazała w sposób bardzo empatyczny i autentyczny ich zmagania oraz te małe radości, które są pomiędzy złym samopoczuciem a smutkiem, czy psychicznym wykończeniem. Pomoc najbliższych, rodzinny, znajomych, bezcenne, ale nikt nie zrozumie drugiej osoby, co przeżywa, dopóki sam przez to nie przejdzie. Inni chorzy są jak odbicie w lustrze, wspierają bez słów, bez wyszukanego współczucia w spojrzeniu, nadmiernej, przytłaczającej troski.

„Napisz mnie po swojemu” to powieść z wartościowym przesłaniem, która topi serce już od pierwszych zdań. Życie ze śmiertelną chorobą jest tak surrealistyczne, że wypieramy taką możliwość z naszej świadomości, obserwujemy je, jak przez szklaną ścianę, zastanawiając się, czy na pewno należy do nas, bo dlaczego miałoby to się przytrafić właśnie nam? Ile ludzi na świecie zadaje sobie to pytanie właśnie w tym momencie? Czy ja mogę być następna, może jutro, za miesiąc, za rok? Refleksje po lekturze nieuniknione. Ale oprócz smutku i goryczy, przygniatającej bezradności, autorka oswaja nas z odchodzeniem, z nieuchronnym końcem w sposób bardzo przystępny, ale dosadnie przemawiający do czytelnika. Jak pomóc takiej osobie? Wystarczy być albo aż być. Polecam tę wzruszającą historię o miłości, pierwszej, pięknej i o przemijaniu oraz akceptacji tego, na co nie mamy wpływu.

Ta książka jest pełna przyjemnego ciepła, które ogrzewa serce.

Jest to zdecydowanie jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w tym roku.

Bardzo mocno wciągnęłam się w historię June i Jessego, oraz ciągle o niej myślę. To jedna z tych książek, które w głowie i w sercu zostają na długo.

Relacja głównych bohaterów rozwija się dość szybko, więc jeśli lubicie takie rzeczy w książkach to napewno wam się to spodoba.

Rodzice June są bardzo dobrymi ludźmi i widać, że naprawdę zależy im na córce.

June i Jesse przyjaźnią się jeszcze z Chrisem i Emmą.

Podoba mi się to, że ich przyjaźń jest wyjątkowa. Wszyscy nawzajem się wspierają podczas choroby i są ze sobą naprawdę blisko.

To, że miejscem akcji jest ranczo to daję to bardzo świetnego i przyjemnego klimatu.

Jedyne minusy jakie mogę na temat tej książki powiedzieć to, że niektóre interakcję bohaterów są trochę sztuczne i jest w tej książce dość sporo niezręcznych sytuacji lub konwersacji, ale myślę, że są tą niewielkie wady.

W dodatku muszę wspomnieć, że friends to lovers, który jest jednym z głównych motywów, jest moim ulubionym.

Naprawdę bardzo polecam tę historię jeśli lubicie ciepłe książki.

„Napisz mnie po swojemu” to poruszająca historia o młodych ludziach, których ścieżki życia splotły się w momencie gdy czasu przed sobą już nie mają za dużo.

June nigdy nie miała chłopaka. Nigdy nie całowała się i nigdy nie trzymała się za ręce. Jej największym marzeniem jest napisać książkę. Gdy dowiaduje się, że jest śmiertelnie chora wszystkie marzenia przestają mieć znaczenie. Udając się do miejsca, gdzie być może uda się ją wyleczyć nie sądziła, że spotka kogoś kogo pokocha z wzajemnością. I to wtedy zaczyna pisać opowieść dla Jessego, która ma być pamiątką po niej.

Zabierając się za tę książkę przygotujcie sobie chusteczki. Łzy na pewno popłyną z oczu. „Napisz mnie po swojemu” to piękna, chociaż bolesna opowieść o miłości, chorobie i stracie. Jest to historia dostarczająca wielu emocji. Napisana jest lekkim i przyjemnym stylem, dzięki czemu czytają się bardzo szybko.

Opowieść o June i Jessim to przede wszystkim powieść refleksyjna. Pokazująca co jest ważne w życiu i jak powinniśmy cieszyć się z każdej chwili jaka jest nam dana.

Jeśli lubicie historie, które dostarczą wielu emocji i wciągną Was bez reszty, to bardzo polecam „Napisz mnie po swojemu”

Muszę przyznać, że przy tej książce przeżyłam totalny rollercoaster emocjonalny. Siedzący obok mnie mąż pytał czy wszystko w porządku, bo siedziałam zaryczana od dobrych dwudziestu stron i wcale się nie zapowiadało na poprawę mojego stanu.

Ta historia porwała mnie bez reszty, sądzę że gdyby nie fakt posiadania obowiązków, pewnie połknęła bym ją na raz i jeszcze się pytała dlaczego nie ma więcej. Autorka perfekcyjnie potrafi budować napięcie, opisywać sytuację oraz pielęgnować uczucia, a może łez które wylałam - potwierdzają. Bohaterów pokochałam całym sercem, June delikatna, nieśmiała i pełna pasji do pióra oraz Jesse zadziorny, żartobliwy, lecz pełen czułości, nie brzmi to idealnie? Dodatkowo postacie drugoplanowe, sądzę, że gdyby nie one ta historia byłaby mniej wzruszająca. Wszystko zostało tu idealnie dopieszczone przez autorkę i nie rozpłynąć się w zachwycie nad tą książką, jest po prostu trudne. 🫣

Sądzę, że na pewno będę polecać tą lekturę każdej osobie łaknącej historii łamiącej serce, a jednocześnie uczącej jak ważna jest każda chwila naszego życia.

❤🩹„Napisz mnie po swojemu” to kolejna bolesna a zarazem życiowa historia autorki. Życiowa,że łzy płyną-czytając ją.Z każdym kolejnym rozdziałem ma się nadzieję,że zdarzy się cud,by miłość zwyciężyła.Miłość zrodzona na pokładach przyjaźni,zrozumienia i dotyku,którego się pragnęło. A pomiędzy tym obserwujemy spełnienie marzeń,by napisać piękną historię z szczęśliwym zakończeniem,które daje wiarę w piękną przyszłość.

❤🩹Ta historia łamie serce! Ja przeżywałam ją bardzo osobiście,ponieważ moje doświadczenia życiowe przyniosły mi widok osób jak June & Jesse.Czułam ich lęk,strach i ogromną wolę walki,by zwyciężyć z trudnym przeciwnikiem. Ich uczucie sprawiało,że na chwilę pojawiał się uśmiech,ponieważ ich gesty wobec siebie były bardzo piękne.

❤🩹Przygotujcie się na solidną dawkę życiowych emocji,które pokazują brutalną prawdę z przeciwnikiem,który nie daje szans.Jednak czysta miłość to coś więcej-to miłość na wieki i na zawsze-pomimo wszystkiego!

❤🩹Ta historia pokazuje jakie życie jest kruche.Jak powinniśmy cieszyć się z każdej chwili i doceniać to,co mamy. Choć boli mnie serce po przeczytaniu książki,to sprawiła ona,że jeszcze mocniej doceniam życie.

❤🩹Czytajcie-pokochacie historię tak mocno jak ja🫶❤