Nameryka

Bardzo przypadła mi do gustu treść (choć jest trudna, bolesna, szokująca), doceniam inwencję autora, pomysł stworzenia 20 państw o bardzo fantazyjnych nazwach, a także ogrom pracy, jaką argentyński autor włożył w stworzenie tego monumentalnego dzieła. To kolejna wyjątkowa książka autora. I kolejny raz tak wiele się uczę.

Tuż po zakończeniu kilkutygodniowego podczytywania książki, mam wrażenie, jakbym dotąd miała zamknięte oczy, pewnych spraw nie dostrzegała, była ślepa na coś, co jest oczywiste.

Głód, poprzednio przeze mnie czytana książka Caparrosa, był rewelacyjny, ale ukazywał też pewne zjawisko globalnie. Ñameryka to inna koncepcja ukazania konkretnych spraw. Autor, świetny, argentyński dziennikarz, wybrał pewien fragment świata i bazując na nim ukazuje pewne aspekty, trendy problemy i ich następstwa.

Robi to w sposób ciekawy, bez moralizatorskiego tonu, bez zadęcia. Czytając Ñamerykę mamy wrażenie rozmowy z kimś ciekawym, gawędy, w którą z przyjemnością się wsłuchujemy.

Czym jest Ñameryka? Jako region, sami musicie się tego dowiedzieć z lektury książki. Nadmienię tylko, że to bliska sercu pochodzącego z Buenos Aires autora, który zabiera nas w podróż do Meksyku, Caracas, Bogoty, Hawany, Buenos Aires, La Paz czy El Alto. Odwiedzamy kopalnie, wysypiska śmieci, plantacje bananów, skupiska slumsów i targowiska, miejsca, gdzie działały narkotykowe kartele, a także te, w których notorycznie brakowało wody. Tym, co najbardziej mnie poruszyło jest przemoc wobec dzieci i wobec kobiet. Autor na kartach książki odmalowuje prawdziwe piekło najsłabszych. Szczególnie dotyczy to Meksyku, ale nie tylko.

Jednak ta lektura to nie tylko brud zło, przestępczość czy nawet wynaturzenia. To także miejsca piękne, czasami innym pięknem, ale i tak warte poznania.

Wiele te miejsca łączy, wiele dzieli. Jednak kluczem przewodnim w wybraniu, takich, a nie innych miejsc był język hiszpański, którym posługuje się ludność tego regionu. Wspólny język, być może wspólne doznania, konsekwencje poglądy. Ale czy na pewno?

Jako książka Ñameryka to miks reportażu, bardzo dobrego reportażu oraz książki społeczno-obyczajowo-gospodarczej. Gorąco zachęcam do lektury.

Książka "Nameryka" Martina Caparrosa to dla mnie prawdziwy literacki wstrząs! Autor pokazuje nie tylko ciemną stronę Ameryki Łacińskiej, ale także ukazuje nam piękno i niezwykłość tego kontynentu. Czytając tę książkę czułam się jakbym przeniosła się do innego świata - świata pełnego kontrastów, bólu i nadziei. Caparros z ogromnym wyczuciem pisze o ludziach, kulturze i historii Ameryki Łacińskiej, dzięki czemu czytelnik otrzymuje wgląd w świat, który zwykle jest ukryty przed naszymi oczami. Polecam tę książkę każdemu, kto szuka inspiracji do odkrycia nowych miejsc i kultur.

Reportaże uczą. Pokazują nam świat, którego nie znamy. Pozwalają dotrzeć do najskrytszych zakamarków świata. Dają możliwość poznania ludzi. Reportaż Martina Caparrosa pt. „Nameryka” jest zaproszeniem do poznania kultury dwudziestu krajów. To podróż, którą warto odbyć, by poznać społeczeństwo Ameryki Łacińskiej.

Czym jest Nameryka? Jak ją zdefiniować? To łuk o długości 12 000 kilometrów. Jeśli zaś Nameryka byłaby jednym krajem, to jej dochód porównywalny byłby z dochodem Niemiec. Z tą różnicą, że Niemcy mają 83 miliony mieszkańców, a Nameryka 420 milionów ludzi.

Nie ukrywam, że argentyński dziennikarz i pisarz w reportażu ujął wiele ważnych faktów, ukazując kulturę, historię, zwyczaje społeczeństwa Ameryki Łacińskiej. „Nameryka” to nie tylko doskonale napisany reportaż, lecz również kopalnia wiedzy o tym zakątku świata. Ta książka zafascynowała mnie jako socjologa. Myślę, że również historycy, geografowie znajdą w niej coś dla siebie. Tak naprawdę każdy, kto interesuje się światem, poznawaniem ludzi, odległych kultur sięgając po książkę Martina Caparrosa, odbędzie podróż, której nie zapomni. Podróż do świata, do ludzi, do kultury. Podróż, która poszerzy obraz świata. To niezwykle ważna i cenna publikacja na polskim rynku wydawniczym.

„Nameryka” zachwyca. Reportaż Martina Caparrosa wciąga. Wielu mówi, że ten region świata cechuje się największymi nierównościami. Nie jest najbiedniejszy, lecz najbardziej nierówny – tutaj różnice między biednymi i bogatymi są najbardziej widoczne. Jednakże owa nierówność, nie tylko wynika z zawartości portfeli mieszkańców ameryki łacińskiej. To również różnice w przywilejach.

Reportaż ukazuje nam historię Wenezueli, która była kiedyś dumą Ameryki, a dziś została skazana na zupełną nędzę. Podczas lektury tej książki wkroczymy do Hawany, miasta, w którym wciąż zauważyć można plakaty o Rewolucji i Castro. Martin Caparros zabiera nas również do Buenos Aires, miejsca, które autor porównuje do teatru nieustającej walki. Walki o przetrwanie, o władzę – w zależności od tego, jakie wartości wyznaje mieszkaniec tego zakątku świata. Reportażysta zaprasza nas również do Miami, miasta upragnionego dla tysięcy Wenezuelczyków, dla których jest ono bezpieczną przystanią.

To, co pragnę podkreślić, to fakt, że Martin Caparros zdobył moje czytelnicze uznanie. To moja pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem. Jednak po lekturze „Nameryki” czuję ogromną chęć poznania twórczości argentyńskiego dziennikarza. Caparros subtelnie prowadzi nas po Ameryce Łacińskiej, sprawiając, że przekładając każdą stronę tego reportażu, czułem jakbym przechadzał się po opisywanych miejscach. „Nameryka” to podróż sentymentalna, wzbogacająca czytelnika, ubogacająca go, dająca poczucie bliskości z kulturą i ludźmi Ameryki Łacińskiej.

Jeśli uwielbiacie reportaże i kochacie podróże, to najnowsza książka Martina Caparrosa spełni Wasze czytelnicze oczekiwania. Zdecydowanie polecam.

Książka „Nameryka” ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego