Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi

Eddie Jaku napisał tę książkę w wieku stu lat, już samo to robi wrażenie- jego jasność umysłu, piękno słów, które płyną przez te kilkaset stron- to porusza.

Zupełnie wyjątkowy człowiek, możnaby rzec dziwny, bo kto po tym co ON przeszedł dalej by potrafił kochać innych? Jak można uważać się za „najszczęśliwszego” gdy widziało się i doświadczyło tyle złego? Holocaust zabral całą jego rodzinę, cierpiał w Auschwitz, doświadczył zdrad, strachu, bólu, który nam, w dzisiejszych czasach nie mieści się w głowach, a mimo to zachował w sobie taką dozę optymizmu. Jaką trzeba mieć w sobie siłę by dalej kochać ludzi, gdy część z nich zrobiła wszystko by zdusić w człowieku wiarę i jakiekolwiek uczucia? Nie wiem i mam nadzieję nigdy się o tym nie przekonam.

Za każdym razem kiedy czytam książki związane z okresem Drugiej Wojny Światowej ogarnia mnie przerażenie, boję się nawet myśleć o tym co tam się działo, a stoicki spokój z jakim Eddie Jaku opisywał przeżycia z obozu napawa przerażeniem, które dociera do szpiku kości.

Ta książka to jego świadectwo, jego historia, którą ja przeczytałam w ciszy, z pewną refleksją. Czy my dziś umiemy kochać ludzi mimo, że to dużo trudniejsze niż obdarzanie ich uczuciem w tamtych czasach? Przeczytajcie tę książkę, jest krótka a nosi w sobie duży ładunek emocji… Warto się nad nią pochylić i zrozumieć ile mamy…

„Tak więc kiedy odłożysz już tę książkę pamiętaj, proszę, by zatrymać się i docenić każdą chwilę życia – i tę dobrą, i tę złą. Czasem zdarzą się łzy. Innym razem śmiech. I jeśli ma się szczęście, to ma się wokół przyjaciół, którzy dzielą te wszystkie chwile razem z Tobą, tak jak i ja je dzieliłem z moimi przyjaciółmi.

Proszę, każdego dnia pamiętaj, by trwać w szczęściu i sprawiać, by inni też byli szczęśliwi. Stań się przyjacielem świata. Zrób to dla swojego nowego przyjaciela, Eddiego.”

“Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi” to historia Eddiego Jaku, ocalałego więźnia z Auschwitz. Pan liczy sobie ponad 100 wiosen, a książkę napisał 2 lata temu. Jak to możliwe, że nazywa siebie najszczęśliwszym człowiekiem? Jestem świeżo po lekturze jego wspomnień, a teraz podzielę się z Wami swoimi wrażeniami.

Kim jest “Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi”?

Autor książki urodził się jako Abraham Jakubowicz w Niemczech. Uważał się więc za Niemca, mimo swych żydowskich korzeni. Ani on, ani jego bliscy nie byli wybitnie religijni. Wizyty w synagodze i koszerne kolacje były elementami raczej tradycji niż wiary.

Kiedy z czasem gospodarka Niemiec była w tragicznym stanie, ludzie otarli się o widmo głodu. Hitler i jego obietnice rozwiązania tych problemów zyskał wielu sprzymierzeńców. Gdy Eddie nie mógł chodzić do szkoły, ojciec zdobył dla niego niemieckie dokumenty i bardzo wielką wagę przywiązywał do nauki naszego bohatera. W późniejszych latach to właśnie wykształcenie i umiejętności pomogły mu przeżyć.

Jako młody chłopak Eddie był świadkiem tego, jak w jednej chwili ci, których uważał za przyjaciół, stawali się wrogami. Było mu niezmiernie przykro, gdy jego rodzina nie mogła być przy nim w momencie, gdy zdobywał tytuł inżyniera. Nawet ON sam nie mógł być sobą, tylko Walterem Schleifem, zaginionym chłopcem, którego tożsamość przyjął.

Historia Eddiego Jaku

Niczym przysłowiowy Żyd-tułacz i nasz bohater wędrował po Europie. Obóz w Buchenwaldzie, Francja, Belgia, Holandia... W każdym zakątku znajdował ludzi dobrej woli, którzy dzielili się z nim ostatnią kromką chleba. W owym obozie runęło jego podejście do świata. Sam wspomina to tak:

“Przyjacielu, jak mogę Ci wytłumaczyć, jakże surrealistyczne i okropne było to wszystko dla mnie? Nie mogłem zrozumieć, co się stało. Nadal tego nie rozumiem. (...) Byliśmy narodem, który ponad wszystko cenił literę prawa, narodem, który nie śmiecił po ulicach (...). Dostawało się mandat w wysokości dwustu marek za wyrzucenie niedopałka papierosa przez okno samochodu. A teraz akceptowano, by ktoś nas bił, a wręcz do tego zachęcano.”

Mrożących krew w żyłach wspomnień zarówno z Buchenwaldu, jak i Auschwitz również w tej książce nie zabrakło. Szczerze Wam przyznam, że niejednokrotnie zapłakałam podczas lektury.

Recenzja książki “Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi”

Niesamowite jest to, jakim Eddie jest człowiekiem. Pełnym ciepła, serdeczności. Obecnie mieszka w Australii, gdzie opowiada o swoim życiu. Tak, jak zrobił to w książce. Każdy rozdział zawiera w sobie oczywistą wydawać by się mogło naukę, dzięki której nie zatracił człowieczeństwa. Oczywistą, a tak często trudną do wcielenia w życie.

Język Autora jest nad wyraz cudowny. Z pewnością jest to również zasługą tłumaczy. Jednak już sam fakt, że zwraca się do czytelnika bezpośrednio, nazywając go przyjacielem... To sprawia, że jego spokój ducha się udziela. Faktem jest, że mimo niewielkich rozmiarów, książka zostaje w nas na długo. Jedyne, do czego mogę mieć zarzut, to liczne literówki.

Nie mogę nie przytoczyć również dedykacji napisanej w tej książce. Brzmi ona krótko, a jakże treściwie - Dla przyszłych pokoleń. Również podziękowania są pełne wzruszeń i pięknych słów: “Nigdy nie jest za późno, by być dobrym, miłym, uprzejmym i pełnym miłości człowiekiem.” Tylko tyle, a jednocześnie tak wiele.

Eddie Jaku, a właściwie Abraham Salomon Jakubowicz urodził się w 1920 roku w Lipsku. Autor to więzień obozu w Auschwitz, obecnie mieszka w Australii. W wieku stu lat napisał swoją debiutancką książkę, nie po to, aby wylać swoje żale i opowiedzieć o krzywdach, jakie go spotkały, lecz po to, aby pokazać, że nawet w najgorszej sytuacji możemy znaleźć coś, co doda nam otuchy, co podtrzyma na duchu i pozwoli przetrwać ciężkie chwile.

Ta książka to nie tylko bardzo intymne wspomnienia Eddie’ego, to przede wszystkim historia. Historia, o której nigdy nie powinniśmy zapomnieć. Autor opisuje w książce swoje życie od momentu, kiedy jako młody Żyd, wychowany w duchu patriotyzmu i miłości do kraju, w którym się urodził, był więziony w obozach koncentracyjnych do czasu, gdy po uwolnieniu przeprowadził się do Australii. Co najważniejsze, Eddie nie skupia się na opisywaniu krzywd, jakie zostały mu wyrządzone. Opowiada o tym, co pomogło mu przetrwać i o tym, jak wyglądało jego życie po przeżytej tragedii. Nie skupia się na tym, co złe, pokazuje, jak cieszyć się z życia mimo wszystko. To historia napisana nadzieją, wstrząsająca, poruszająca, przepełniona bólem i żalem. Jednocześnie szczera, prawdziwa i przemawiająca do wyobraźni dużo mocniej niż jakiekolwiek motywacyjne poradniki.

Wybaczcie to moje porównanie, ale ta książka właśnie taka jest. Uświadamiająca, przekonująca, że nasze życie jest ważne i jest przede wszystkim jedno. I, że powinniśmy zrobić wszystko, aby móc w pełni z tego życia korzystać, cieszyć się nim, mimo przeciwności i niejednokrotnie cierpienia, które to życie nam funduje. Autor nie moralizuje, nie poucza. Udziela młodszym pokoleniom wskazówek, zmusza do zastanowienia się nad swoim życiem i tym, co jest w nim dla nas najważniejsze. I robi to w niezwykle szczery, uważny i przede wszystkim łagodny sposób, dzięki czemu ta lektura nie przytłacza. Nie czytałam chyba jeszcze żadnych wspomnień z tamtego okresu, które byłyby tak pełne radości, dobroci i pogody ducha.

Eddie Jaku to wyjątkowy człowiek. Człowiek historia, ze światopoglądu którego powinniśmy czerpać garściami. Człowiek, który wiele przeżył, a mimo to się nie poddał, zapragnął stworzyć dla siebie takie życie, jakiego zawsze chciał i udało mu się to. To człowiek pełen pokory, serdeczności, skromny, mądry i niezwykle inspirujący. Jego książka to nie tylko świadectwo ludzkiego cierpienia i nadludzkiej siły przetrwania, nie tylko symbol i wspomnienie milionów ofiar, które straciły życie w obozach koncentracyjnych. To zupełnie inne podejście do tematu Holocaustu, do piekła wojny w ogóle. To opowieść o ludziach, o dobroci, o nadziei i o tym, jak wziąć swój los w swoje ręce.

Wydaje mi się, że tej książki nie muszę polecać. Sięgną po nią na pewno wszyscy, którzy zaczytują się w literaturze obozowej. Całej reszcie mogę powiedzieć tylko, że warto. To wartościowa, skłaniająca do refleksji lektura. Jeśli chcecie, jak Eddie, być najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi, sprawdźcie tę książkę. Autor pokazuje, jak można to osiągnąć. Ogromnie polecam!

Czym jest szczęście? Każdy ma swoją definicję dla niego, czasem zbieżną z innymi, a czasem całkowicie odmienną. Bywa ulotne, nawet nie zawsze sobie uświadamiamy, że właśnie jest z nami, ale kiedy odchodzi bądź je tracimy odczuwamy to dotkliwie. Jak je odzyskać? Jak stać się znowu szczęśliwym? Gotowej recepty nie ma, ale docenienie niekiedy prostych spraw może dać siłę by przetrwać to, co najgorsze.

Piekło Holocaustu, Buchenwaldu, Auschwitz, niewolniczej i katorżniczej pracy. Utrata prawie całej rodziny, przyjaciół, domu rodzinnego, wszystkiego co, było normalne. Jak po tym wszystkim można nazywać się najszczęśliwszym człowiekiem na świecie, szczerze, prosto z serca, z uśmiechem na ustach? Eddie Jaku w swojej książce, zdanie po zdaniu, przedstawia najczarniejsze karty dziejów dwudziestowiecznego świata, ale również to, co ocaliło w nim umiejętność bycia szczęśliwym. Jego historia nie rozpoczyna się sielankowo, ale zwyczajnie, z ciepłymi wspomnieniami dzieciństwa, jakie skończyło się gdy miał zaledwie trzynaście lat. Nie, to jeszcze nie był wybuch wojny, ale sześć lat przed tysiąc dziewięćset trzydziestym dziewiątym i nawet przed wprowadzeniem Ustaw Norymberskich, już wtedy rozpoczął się wstęp do tego co miało wydarzyć się za kilka lat. Nie ma w słowach Eddiego Jaku podkreślania ciężaru tego, co stało się jego udziałem, chociaż czytelnik i tak go czuje. Autor po prostu wspomina swoje życie i przede wszystkim ludzi, to oni są osią jego opowieści, wspomnienia o nich i tego, jak wpłynęli na niego. Ci źli, ci dobrzy, ci obojętni, ci przestraszeni, ci ryzykujący wszystko by pomóc komuś prawie lub zupełnie obcemu, ci, którzy nie utracili człowieczeństwa w sytuacjach, jakie odczłowieczały tak wielu i w końcu ci, pokazujący się od najgorszej strony, takiej, jakiej nie można było się spodziewać w najstraszniejszych koszmarach. Oni wszyscy pozostali w pamięci kogoś, kto przeżył, dzień za dniem, niekiedy godzinę za godziną, więcej niż dało się przetrwać. To ON wspomina na równi zło i dobro, bo jedno oraz drugie go ukształtowało i pokazało co tak naprawdę pozwala walczyć o siebie, o innych. Co pozwoliło Eddiemu Jakiemu czuć szczęście pomimo ogromu bólu jakiego doświadczył, widział, zapamiętał? Przyjaźń, dzielenie się nawet najmniejszym okruchem jedzenia, kawałkiem ubrania, odrobiną leku i wsparciem, podawaniem pomocnej ręki zawsze i wszędzie. Zrozumienie, że można przeżyć tylko gdy przetrzyma się ten dzień. Edukacja, bo to ona go uratowała wielokrotnie i wiara, iż dopóki się żyje jest nadzieja. Autor nie dzieli się z czytającymi cierpieniem, lecz radością. Radością przetrwania, życia, radością z bycia z rodziną i kochania jej oraz przyjmowania miłości od bliskich.

Potraficie cieszyć się ze swojego życia? Jesteście za nie wdzięczni? Staracie się napawać optymizmem każdego dnia?

Osobiście potrafię to robić, ale nie będę kłamać, że nie mam chwili załamania. Nie będę kłamać, że zaakceptowanie wielu rzeczy przyszło mi łatwo. Nie, nie było łatwo. Było cholernie ciężko. Jednak czytając książkę byłego więźnia Auschwitz, który odnalazł w swoim życiu wdzięczność, dobroć i nadzieję pomimo tego co go kiedyś spotkało potrafi zmienić postrzeganie wielu spraw, które dzisiaj nas dotykają.

Eddie Jaku to stu letni staruszek i „Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi”. W swojej autobiografii/dzienniku opowiada nam jak być szczęśliwym pomimo cierpienia, które nas dotyka. Książkę w teorii możemy zaliczyć do literatury obozowej, jednak zdecydowanie różni się ona od innych książek z tego gatunku. Nie mówi ona wyłącznie o cierpieniu i przemocy, ale wręcz momentami napawa optymizmem. Ukazuje nam „światełko w tunelu”, którego tak często nie potrafi dostrzec.

Autor pisząc swój dziennik zwraca się bezpośrednio do czytelnika, dzięki czemu całość czyta się bardzo dobrze, a i odbiór staje się bardziej emocjonalny i „intymniejszy”. Wśród trudnych wspomnień przeplata się wiele życiowych mądrości i przemyśleń, które dotyczą szczęśliwego życia.

Pięknym dopełnieniem cudownej treści są fotografie autora z rodziną i przyjaciółmi.

Uważam, że „Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi” to lektura bardzo wartościowa. Powinna znaleźć się w biblioteczce każdego z nas, aby w momentach słabości i zwątpienia przypomnieć sobie, że osoby przeżywające piekło potrafiły znaleźć szczęście w każdej drobnostce. Być może właśnie takie podejście przyczyniło się do przeżycia tego piekła przez samego autora. Polecam, polecam i jeszcze raz polecam!