Najstarsza z potęg. Księga Całości. Tom 10

"Najstarsza z Potęg" to niestety książka, która ukazała się już po śmierci autora całej "Księgi Całości", Feliksa W. Kresa. Według mnie całej polskiej fantastyce będzie brakować tego pisarza, który potrafił zaskoczyć czytelników swoim warsztatem literackim i tym, jak potrafi odnaleźć się w różnych wątkach. W kilku ostatnich książkach tego cyklu autor skupił się przede wszystkim na motywach marynistycznych. Nie inaczej jest w "Najstarszej z Potęg", gdzie ponownie dopływamy do pirackiego księstewka Agarów, by chwilę później wylądować na "Zgniłym trupie". W tej powieści znajduje się wszystko, co potrzebne do stworzenia dobrej książki przygodowej z elementami fantastyki. Intrygi, bitwy morskie oraz nadnaturalne moce tworzą misz masz, który czyta się po prostu dobrze i przyjemnie.

Ucieszyło mnie to, że dużą rolę, zwłaszcza na początku fabuły odgrywają dwaj oficerowie Riolaty Ridarety, czyli Mevev Cichy oraz Sayl. Tych dwóch wiernych marynarzy lubię już od kilku części "Księgi Całości", więc ich większym udziałem w akcji byłem po prostu zachwycony. Fajnie, że postaci, które do tej pory były jedynie postaciami pobocznymi, nagle zostają głównymi bohaterami. Autor zawsze zaskakuje!

Fabuła zaczyna się kilka lat po zakończeniu poprzedniej części, ale jest to wykonane w dobry sposób i czytelnik kompletnie nie ma wrażenia, że zgubił coś po drodze i nie może odnaleźć się w akcji. Całość poprowadzona jest dobrze i ciekawie. Nie sposób się nudzić, a myślę, że większość czytelników będzie odczuwać coś wręcz przeciwnego niż nudę.

"Najstarszą z Potęg" zdecydowanie polecam wszystkim fanom dobrych książek przygodowych oraz fantastycznych. Autor świetnie oddaje klimat, więc zanurzając się w lekturze, można dosłownie odpłynąć na pokładzie statku pirackiego lub stracić oko lub dłoń podczas abordażu. Któż z nas nie marzył w dzieciństwie o byciu piratem? Dzięki Feliksowi W. Kresowi teraz to możliwe.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Fabryka Słów.

Więcej recenzji znajdziecie na moim Instagramie @[Adres usunięty]zje, gdzie serdecznie zapraszam

Jakby ktoś rok temu powiedział mi, że seria o piratach stanie się jedną z moich ulubionych, to z pewnością podjęłabym dyskusję. Nie uwierzyłabym w to. Okazuje się, że Kres zmienił moje podejście. Najstarsza z potęg była bardzo gorąco przeze mnie wyczekiwana. Wręcz nawet więcej niż bardzo gorąco. Ta książka posiada zdolność, że czytelnik zapomina na jakim świecie żyje. Wszystkie moje troski i problemy stały się drugoplanowe. O wiele bardziej zaciekawiła mnie fabuła. W rzeczywistości dzięki temu mogłam się zdystansować, a po pewnym czasie strach ma mniejsze oczy. I to w głównej mierze dzięki Kresowi. 

,,Najstarsza z potęg. Księga Całości" to dziesiąty tom serii Feliksa W. Kresa, która po raz koleiny zabiera swoich czytelników do świata morskich klimatów oraz opowieści o piratach. Na scenę wkraczają dojrzałe już postacie, a wokół nich trwają polityczne zmagania oraz walka o władzę. Autor po raz kolejny kreuje barwny, fantastyczny świat, a wraz z dialogami (wzbogaconymi nutką ironii) całość jawi się jako lektura, idealna na długie zimowe wieczory, bez względu na to, czy interesujemy się światem marynarzy i kapitanów, czy chcemy po raz kolejny oderwać się od rzeczywistości.

Na pewno słyszeliście, że ta część Księgi Całości została wydana już po śmierci pisarza... Aż przykro pomyśleć, ile jeszcze wspaniałych powieści mógł napisać Feliks W. Kres. Pozostawił nam jednak dzieło niesamowite, monumentalne i doskonałe. Jestem pod wrażeniem siły pisarskiej autorki. W „najstarsza z potęg” przedstawiona historia też jest bardzo atrakcyjna, zwłaszcza opis bitwy morskiej, który przeczytałem aż dwa razy, bo za pierwszym razem nie do końca zrozumiałem. Książka była cudowna i zdecydowanie polecam!

"Najstarsza z potęg" to już 10 tom w którym ponownie spotykamy piratów! Uwielbiam morskie i pirackie klimaty, więc tematyka tej książki wyjątkowo do mnie przemówiła. Bardzo długo nie mogłam się wkręcić w fabułę, niestety mniej więcej przez połowę książki :/ jednak drugą połowę czytało mi się już dużo lepiej i z o wiele większym zaangażowaniem, chętnie śledzę ich losy Ucieszyło mnie ponowne spotkanie z Raladanem i Ridaretą, których lubię, choć wiem, że nie wszyscy darzą ich sympatią.

W tej książce autor ponownie zachwycił mnie szczegółowymi opisami okrętów pirackich i terminami żeglarskimi wplecionymi do książki. Bardzo cenię wnikliwy research autora w tematyce, którą podejmuje. Pod tym względem była to genialna robota 😍 Uwielbiam klimat Księgi całości, dobrze się czuję w tym świecie i przy czytaniu tej książki ponownie z przyjemnością się w nim zanurzyłam.

Z wad, które niestety zauważyłam w tej książce to nadmiar postaci i ich perspektyw, po których autor skacze jak szalony. Trochę wybijało mnie to z rytmu. Momentami książka była dla mnie trochę przegadana, przytrafiło się trochę przydługich i chyba niezbyt potrzebnych fragmentów. Książka zyskałaby więcej dynamiki i może lepiej zaangażowała w wątkach głównych postaci, zamiast rozdrabniać się w mało istotnych sprawach.

Mimo tych wad i trudnego początku książka wzbudziła we mnie wiele pozytywnych odczuć, dała sporo frajdy z pirackich klimatach i spędziłam z nią mile chwile. Z pewnością będę kontynuować tę serię i pewnie będę wracać do ulubionych tomów i fragmentach 💗 ci, którym podobały się wcześniejsze części powinni być zadowoleni z lektury tego tomu 😁