Nadzieja. Saga kaszubska. Tom 7

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. Książka "Nadzieja" jest siódmym tomem serii #sagakaszubska i zarazem kontynuacją powieści "Sztorm", "Zemsta", "Krew", "Walka", "Ogień" i "Mgła". Powieści te należy czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Daria ma tendencję do tego, że każdy tom kończy w taki sposób, że moje serce na chwilę przestaje bić, by później galopować w szaleńczym tempie, tak również było w przypadku "Mgły". Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Świetnie, że są tłumaczenia kaszubskich słów, zwrotów, a także gwary śląskiej, które niesamowicie ubarwiają tą historię. Fabuła została w niesamowicie interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Ja z ogromnym zaangażowaniem śledziłam to co działo się na kartach powieści. Bohaterowie natomiast zostali genialnie i bardzo autentycznie wykreowani, dodatkowo są niesamowicie różnorodni, wyznają różne wartości, borykają się z różnymi problemami, mają swoje wady i zalety, tak jak my popełniają błędy, postępują pod wpływem emocji, a co za tym idzie, nawet mimo dzielących nas lat i okoliczności, śmiało możemy się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne bolączki i dylematy moralne. Czytając już siódmy tom poraz kolejny mogę powiedzieć, że ogromnie zżyłam się z bohaterami i nie wiem co będzie kiedy będę zmuszona się w końcu z nimi rozstać. Ponownie z bohaterami przenioslam się między innymi na Śląsk, Kaszuby, do Gdańska, Łeby czy Moskwy. Autorka w niesamowicie plastyczny oraz pobudzający wyobraźnię sposób zobrazowała to co działo się w latach Polski Ludowej. Przedstawiła z czym musieli się zmagać, jak trudne decyzje podejmować oraz jak tragiczne w skutkach niektóre z nich się okazały. Mogłam obserwować zmiany jakie zachodziły w życiu każdego z bohaterów oraz w nich samych na przestrzeni kilkunastu lat... oraz jak wszystkie toczące się wokół nich wydarzenia wpłynęły na relację rodzeństwa, ich rodzin oraz pobliskich mieszkańców. Szczęśliwe, pełne radości chwile, ale także te bardziej smutne, poruszające i czasami wręcz przerażające. Z całych sił im kibicowałam, chciałam dla nich jak najlepiej i jednocześnie drżałam z niepokoju, kiedy w ich życiu działo się coś niedobrego. Nie ukrywam, że zdarzyło nie się tutaj także uronić nie jedną łzę, zresztą już na pierwszych kilkunastu stronach książki autorka sprawiała, że nie mogłam opanować płaczu, później też niejednokrotnie łza kręciła się w oku w związku z niesprawiedliwością losu albo wyborami jakich dokonywały niektóre postaci. Wielokrotnie miałam ochotę wejść do tej książki żeby przytulić oraz wesprzeć Stoltmanów zapewniając, że od teraz już wszystko będzie dobrze. Z niektórymi stratami naprawdę ciężko było mi się pogodzić... Ale taka właśnie jest kolei losu... Jedni umierają pozostawiając w sercach bohaterów pustkę i smutek, a inni się rodzą wypełniając serca falą miłości i dodając siły. Wiele wątków ogromnie mnie zaintrygowało i czekam na ich rozwinięcie oraz ostateczne zakończenie.. Niestety. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych. Poraz kolejny Daria zaserwowała takie zakończenie, które pozostawiło mnie z szybko bijącym sercem, milionem pytań bez odpowiedzi oraz chęcią jak najszybszego poznania dalszych losów głównych postaci. Jestem pewna, że ta saga nie jednego Czytelnika skłoni do głębszych przemyśleń. "Nadzieja" to emocjonująca, poruszająca, bolesna i wartościowa opowieść o niełatwych wyborach, nowych początkach, walce z przeciwnościami losu, walce o szczęście oraz sile rodziny. To pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd historia, z którą cudownie spędziłam czas! Mam nadzieję, że ostatni tom zamykający "Sagę Kaszubską" ukaże się w najbliższym czasie. Ogromnie polecam!

„Saga kaszubska” to niezwykle poruszająca opowieść o losach rodziny Stoltmanów, której historia splata się z burzliwymi dziejami Polski. Po dramatycznych wydarzeniach opisanych we „Mgle” nadszedł czas na siódmy tom „Nadzieję”, pełen napięcia, trudnych wyborów, walki z przeszłością i o lepsze jutro. Tym razem autorka osadziła historię w realiach Polski Ludowej, gdzie bohaterowie próbują odnaleźć się w nowej, pełnej wyzwań rzeczywistości politycznej. Od zakończenia wojny minęło już pięć lat, ale niestety w Polsce wciąż toczyła się walka – podziemie przeciwko komunistycznej władzy sprzyjającej Rosji.

Daria Kaszubowska mistrzowsko rozwija swoją sagę, zachwycając pięknym, bogatym językiem i głęboką miłością do kaszubskiej ziemi. Wiernie oddane regionalne tradycje i zwyczaje, a także umiejętne budowanie napięcia w kluczowych momentach sprawiały, że każdy rozdział śledziłam z zapartym tchem, nie mogąc się doczekać kolejnych wydarzeń. Zofka, Tóna, Mundek, Stazyjka i Sambor mierzą się z nową rzeczywistością, pełną lęku, tęsknoty i bólu po stracie. Stocznia Gdańska, Nowa Huta, Berlin – każde z tych miejsc niesie ze sobą wyzwania, ale też szansę na nowy początek. A w tle wciąż krąży widmo przeszłości, które nie daje o sobie zapomnieć… Czy Stoltmanowie w końcu odnajdą spokój? Czy nadzieja na lepsze jutro wystarczy, by pokonać mroki przeszłości? Tymczasem po Pomieczynie krąży człowiek z siekierą. Czy to możliwe, że zabójca Bernarda Stoltmana wciąż żyje i planuje kolejną zbrodnię?

Daria Kaszubowska w „Nadziei” porusza problem alkoholizmu w PRL-u, kiedy każdy powód do picia wydawał się wystarczająco dobry, a szczególnie wśród ludzi, którzy po wojnie nosili ze sobą bagaż tragedii i traum. Panująca wówczas władza, uchodząca za niezachwianą, nie miała nic przeciwko pijącemu narodowi, a wręcz przeciwnie – otumaniony alkoholem umysł nie potrafił racjonalnie myśleć ani stawiać oporu. Pijany naród dawał się prowadzić jak barany na rzeź, nie sprzeciwiając się niczemu. Dodatkowo wszechobecna propaganda i szerzenie wiary w jedyną słuszną władzę zaburzały racjonalne myślenie ludzi. Komuniści wmawiali ludziom, że teraz żyje im się lepiej niż przed wojną, a tymczasem ludzie ciężko pracowali, a o miejscach, gdzie przed wojną jadali rurki z kremem, mogli tylko pomarzyć. Nie stać było ich na obiad w takim miejscu, mogli jedynie patrzeć przez szybę do restauracji, niedostępnej dla robotnika.

Przez swoją opowieść o rodzinie Stoltmanów autorka dokonuje przekroju ówczesnego społeczeństwa żyjącego w PRL-u. Opowiada o życiu w strachu przed mówieniem prawdy, bo za każde nierozważne słowo można było zapłacić głową. Nikomu nie można było ufać, bo do końca nie było wiadomo, kto jest po czyjej stronie. Kto kogo udawał, kto podsłuchiwał, kto donosił? Jakie kto miał prawdziwe oblicze? W tych nędznych czasach nikomu nie można było ufać. Cierpienia naszego narodu ukazane oczami bohaterów sagi to nie tylko obrazy, ale doświadczenia, które sami przeżywali. Rodzina Stoltmanów i ich potomkowie zostali rozrzuceni po całym świecie. Nie mogą wrócić, żyją na obczyźnie z dala od bliskich, którzy sądzą, że oni nie żyją.

Ta powieść ma ogromną siłę oddziaływania, ponieważ wszystkie nieszczęścia, które spotykają Stoltmanów – bohaterów, do których zdążyłam się przywiązać i obdarzyć sympatią – stanowią prawdziwy obraz cierpienia naszego społeczeństwa. Saga ukazuje dramat Polaków, narodu, który przeszedł przez tyle prób, a Polska Ludowa była dla niego kolejnym etapem pełnym: więzień, tortur, zsyłek, nienawiści i prześladowań.

“Trzeba mieć odwagę naprawiać swoje błędy, bo są jak bagno, a na bagnie nic nie wybudujesz, wszystko się zawali”.

Siódmy tom rewelacyjnej serii “Saga kaszubska”. Z każdym kolejnym tomem mam wrażenie, że jest jeszcze piękniej, trudniej. Z ciekawością i przyjemnością zaczęłam czytać. Od razu zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń. Czas nieubłaganie płynie, pewnych rzeczy, przeżyć, doznań nie da się zapomnieć, puścić w niepamięć. Wciąż bolą, tkwią niczym zadra. Starsze pokolenie odchodzi, na świat przychodzi nowe, taka kolej rzeczy. Władza Ludowa ma się dobrze, nakazy, zakazy, korupcje, machlojki, donosicielstwo, nikt nie może czuć się bezpiecznie. Wszelkie awanse, kariera uzależnione są od przynależności do partii. Stoltmanowie robią wszystko by godnie żyć, przeszłość wciąż depcze im po piętach. Muszą mierzyć się z komunistyczną codziennością, nie jest im łatwo…

Nadzieja, która wciąż nie opuszcza naszych bohaterów. Wnikliwa perspektywa, wielowątkowa akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje i wywołuje ogromne, sprzeczne emocje. Mamy sześćdziesiąte lata XX wieku, fabuła zajmująco poprowadzona, z dużą dbałością o szczegóły ukazuje skomplikowane relacje międzyludzkie, trudy dnia codziennego, przeżywane dramaty. Styl Pani Darii jest lekki, barwny, naturalny, powodował ogromną przyjemność z czytania. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Nie są to łatwe drogi, oj nie…

Nieustannie z przerzucanych stron sagi wybrzmiewa kaszubska tożsamość, miłość i przywiązanie do tych terenów. Liczne wątki splatają się ze sobą, odkrywają przed nami trudne, często skomplikowane losy bohaterów. Życie, codzienność ich nie rozpieszcza, muszą się zmagać z licznymi przeciwnościami losu. Trudno jest żyć w komunistycznej Polsce, Urząd Bezpieczeństwa nadzoruje wszystko i wszystkich, nic im nie umknie. Jednak iskierka nadziei, że kiedyś będzie lepiej, tli się coraz mocniej.

Piękna, poruszająca, mądra saga. Daje do myślenia, zmusza do refleksji nad ludzkim losem. Z niecierpliwością czekam na finałowy tom I to przepiękne wydanie, niezmiennie cieszy oko! Z całego serca polecam całą serię. Tatiasza i jej książki :)

,,Szczęśliwiec chętnie szyje szczęście innym. Ale nićmi szczęścia trzeba posługiwać się rozważnie, szyć na miarę człowieka, bo jeśli zanadto się zaszaleje, można uszyć za długie i nie w tym kolorze, a i samemu się pokłuć. I będzie z tego tylko nieszczęście”

Życie, bez najmniejszych skrupułów gmatwa codzienność kolejnych pokoleń Stoltmanów. Mimo najszczerszych chęci, żadnemu z nich nie jest dany spokój i beztroska. Urząd bezpieczeństwa bacznie nadzoruje wszelkie ruchy a jedno, nawet nieopatrznie wypowiedziane zdanie, może ściągnąć nie małe kłopoty. Podczas gdy Inge, wciąż ucieka w poszukiwaniu bezpiecznej przystani, Daniił robi wszystko by zdobyć jej serce na nowo. Są to dwie równie uparte osobowości, z których żadna nie ma zamiaru ustąpić. Do czasu, aż któreś z nich będzie zmuszone złożyć swoją broń. Monika, w walce o wolność własnej córki, poświęci wiele i jeszcze więcej straci. Jeśli zaś chodzi o Stazyjkę, niesamowicie grała mi na nerwach. Bezczelna i niesamowicie pewna siebie a do tego niezbyt mądra. To chyba pierwsza postać w tej sadze, do której poczułam brak sympatii. Historia Eryki i Antona, ponownie zatoczy koło, rozdzielając zakochanych, być może już na zawsze. Ale w sercu samotnej kobiety, wciąż będzie tliła się nadzieja, że pewnego dnia, znów utonie w objęciach ukochanego mężczyzny.

,,Trzeba mieć odwagę naprawiać swoje błędy, bo są jak bagno, a na bagnie nic nie wybudujesz, wszystko się zawali”

Daria z ogromną pieczołowitością dba o każdy szczegół tej historii. Naprawdę da się wyczuć, że w czasie tworzenia, włożyła w nią całe swoje serce. Postacie są bardzo dopracowane, koligacje rodzinne dobrze wyjaśnione a do tego wspaniale zarysowane tło historyczne. Nie mogę nie wspomnieć o miłości do piękna kaszubskiej ziemi, wielu barwnych opisach i ogromie towarzyszących mi emocji. Boli mnie jedynie myśl, że to już przedostatni tom i moja podróż z rodziną Stoltmanów, dobiega końca. Niemniej, cieszy mnie, że mogę im towarzyszyć w ich codziennych rozterkach, momentach szczęścia i rozpaczy. Zżyłam się z nimi i z niecierpliwością wypatruje finałowego tomu.