Nad morzem

Siedemdziesięcioletni Saleh przybywa z Zanzibaru do Wielkiej Brytanii ubiegać się o azyl. Jego cały dobytek stanowi jedna torba i mahoniowe pudełko. Na miejscu przypadkiem trafia na profesora literatury Latifa, który mówi w jego języku. Wkrótce okazuje się, że tych dwoje łączy nie tylko język i kraj pochodzenia, ale i wspólna, zależna od siebie przeszłość.

Ta pozycja to kawał dobrej literatury, choć nie czyta się jej łatwo. Historia ta łączy w sobie wspaniałą, barwną i drobiazgową w opisach narrację z ciężkimi tematami społecznymi i politycznymi. Nie można tutaj mówić o akcji, fabuła jest niezwykle niespieszna. Wewnętrzne monologi i retrospekcja powoli budzą tę historię do życia. Muszę jednak przyznać, że momentami ciężko było mi się połapać. Lektura „Nad morzem” wymaga dużego skupienia, by w pełni zrozumieć i docenić piękno tego utworu.

Poruszona przez autora tematyka jest niezwykle ważna. Dotyka problemów społecznych takich jak kolonializm i rasizm. Opowiada także o trudach samotności, miłości, zdradzie i odrzuceniu i zostawia nas z głęboką refleksją na temat istoty życia.

Nie jest to książka, która wszystkich chwyci za serce. Podejrzewam, że najbardziej przypadnie do gustu miłośnikom literatury pięknej ze względu na jej walory językowe.

Jestem oczarowana i zaczarowana. Chłonęłam tę książkę nie mogąc się od niej oderwać.

Abdulrazak Gurnah „Nad morzem” zostaje w naszej biblioteczce na półce „na zawsze” i do wielokrotnego czytania.

Pięknie napisana historia 70-letniego emigranta, który przylatuje do Anglii z Zanzibaru. Prosi i azyl, ale udaje, że nie mówi po angielsku. On myśli, a my słyszymy jego myśli, które powoli odsłaniają przeszłość. Dużo później przyznaje się do znajomości języka i zaczyna mówić...

Klimatem książka przypomniała mi opowieści z Księgi tysiąca i jednej nocy. Magia miesza się ze zwykłym życiem.

Napisana pięknym językiem tak sugestywnie, że czujemy zapachy, smaki, jesteśmy razem z bohaterami, a nie tylko słuchamy ich opowieści, które wesołe nie są.

Kameralna historia z dwoma głównymi bohaterami, którzy wyjaśniają sobie sprawy sprzed wielu lat. Książka o wpływie przeszłości na życie, o tym, że nie wszystko, co słyszymy, o czym nam mówią jest prawdą, a jeżeli jest, to tylko dla jednej strony. Powieść o wybaczaniu, o słuchaniu, byciu razem i zawiłościach życia w innym świecie.

„Nad morzem” trzeba posmakować, żeby się zakochać. Dać sobie czas i powoli, strona za stroną wchodzić w świat bohaterów. Urzekło mnie też to, że zamknięci w jednym malutkim mieszkanku początkowo wrogowie, a potem przyjaciele, mimo uraz, złości, nienawiści, wzajemnych oskarżeń, chcą rozmawiać. Dają sobie szansę na wyjaśnienia i czas na zrozumienie. Ich opowieści płyną powoli, by za chwilę przenieść czytającego w świat wschodu, szybki, drapieżny, kolonialny, w którym w każdej chwili można bardzo dużo zyskać, ale jeszcze więcej stracić. Trzeba też uważać, bo mściwość opanowała ludzi.

To także głos mówiący o tym, czym był kolonializm, agresja, opresyjny system, tyrania i prywata.

Historia rodu, rodziny, tradycji i praw mężczyzn. Do czytania na smutki, ale też wesołe dni. Aż ciężko mi było ją zamknąć po przeczytaniu ostatniej strony. Nadal jest w głowie i kusi do rozmyślań. Nie dam się długo prosić i sięgnę po nią znowu i znowu, i znowu…

Jeszcze jedno – piękna okładka, do głaskania i dotykania, tak samo kusząca, jak wnętrze powieści. Zaprojektowała ją Anna Pol.

Chylę też czoła przed tłumaczką, bo przełożenie tak niesamowitego języka, barwnego, różnorodnego na piękną polszczyznę, tak by nie stracić nic z uroków pisarstwa Gurnah’a, to jest mistrzostwo i magia Kai Gucio.

🌊 „𝓝𝓪𝓭 𝓶𝓸𝓻𝔃𝓮𝓶” 𝓐𝓫𝓭𝓾𝓵𝓻𝓪𝔃𝓪𝓴 𝓖𝓾𝓻𝓷𝓪𝓱

 Kolejna powieść laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury – wstrząsająca historia o stracie i wielkich pragnieniach. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Autor zachwycił mnie historią Saleha, który wyruszył w podróż do Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu swojego azylu. Zabrał ze sobą tylko podręczną torbę, w której ukrył cały swój dobytek. W pewnej miejscowości poznaje Latifa. Drogi obu mężczyzn przecinają się w nadmorskim miasteczku, kiedy okazuje się, że łączy ich coś więcej niż tylko kraj, z którego pochodzą…

Na początek zaznaczę, że książka nie jest łatwa, ale jak już czytelnik się w nią „wgryzie” i skupi na fabule to dalsze czytanie tej książki będzie istną przyjemnością. W poetycki sposób ukazuje nam historie dwóch mężczyzn różniących się od siebie o pokolenie. W przystępny sposób ukazuje wydarzenia przed emigracją splatając je z teraźniejszością, przywołując trudy życia codziennego.

Wszystkie te obrazy, które przedstawił autor na kartach tej powieści, wszystkie miejsca, które odwiedził główny bohater, widziałam tak doskonale, jakbym to ja sama tam podróżowała. To dobry dowód na to, że nie trzeba posługiwać się nie wiadomo jak pięknym językiem, aby całkowicie oczarować czytelnika wykreowaną przez siebie rzeczywistością. 

„Nad morzem” autorstwa Abdulrazak Gurnah przestawia pojęcie kolonializmu, wykorzenienia, zdrady, miłości i straty. Poetycka historia przedstawiająca niezwykłą historie, która zachwyca, by na koniec zostawić czytelnika z mnóstwem pytań.

Polecam ✨

„Nad morzem” to kolejna książka Gurnaha którą miałam okazję przeczytać. To historia nakreślona zachwycającym językiem, gdzie każde słowo jest misternie dobrane, a styl powieści jest w moim odczuciu wizytówką autora. W końcu to powieść w której czytelnik odnajdzie wielowarstwową fabułę i dogłębne emocje, choć nie ukrywam, że to literacka podróż, która wymaga skupienia i zaangażowania.

Siedemdziesięcioletni Saleh przylatuje do Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu azylu. Ma przy sobie tylko podręczną torbę w której ukryty jest cały życiowy dobytek – mahoniowe pudełko. W nadmorskiej miejscowości poznaje Latifa, profesora literatury. Obu mężczyzn oprócz tego, że pochodzą z jednego kraju łączy coś jeszcze…

„Nad morzem” to zderzenie dwóch pokoleń, dwóch kultur i dwóch mężczyzn, znacznie się od siebie różniących. To tutaj na kartach tej powieści słowo retrospekcje zostaje odmieniane przez wszystkie przypadki. Autor przywołuje wcześniejszy wydarzenia z życia przed emigracją i nieustannie przyrównuje je do codziennych zmagań i aktualnych życiowych problemów naznaczonych tęsknotą.

Gurnah kolejny już raz przywołuje pojęcie kolonializmu, kolejny raz wzbudza współczucie i kolejny raz zostawia czytelnika z ogromem niedopowiedzeń…