„ – To jest twoje życie, powiedziałem kładąc, jedną połówkę przed André. – A to jest twoja śmierć. Którą wybierasz?”

5.07.1997 r. rozpoczął się jeden z najgłośniejszych dwudziestego wieku proces karny Charlesa Sobhraja.

Choć nie raz odsiadywał wyrok, to przez wiele lat udawało mu się uniknąć wymiaru sprawiedliwości za swoje zbrodnicze występki.

Nazywany był przez policję francuskim Wietnamczykiem. Oszust, psychopata i seryjny zabójca o twarzy anioła, a duszy diabła (jak mówiła jego mama) chciał żyć na wysokim poziomie. By zrealizować ten cel, dokonywał wielu przestępstw.

Człowiek kameleon, dominator i manipulant, a przy tym czarujący i szarmancki wzbudzał zaufanie swoich ofiar. Autorzy, jak sami przyznali, byli zauroczeni jego osobowością.

Możecie mi wierzyć lub nie, ale nawet ja poczułam się trochę przez niego uwiedziona.

„Na swój sposób całe moje życie stanowi protest przeciwko francuskiemu wymiarowi sprawiedliwości, który skradł mi tyle lat młodości. Od dawna nie pragnąłem niczego innego, jak je odzyskać”.

"Na tropie Węża" jest pierwszym wydaniem w Polsce. Historia ta jednak już w 1979 r. ujrzała światło dzienne. Autorka postanowiła wznowić tę pozycję i dopisać do niej zakończenie. Julie Clark i Richard Neville, współautorzy, jako pierwsi dziennikarze otrzymali zlecenie by Charles, wówczas czekający na proces w więzieniu, podzielił się swoją historią. Pisząc o jego życiu, korzystali z wielu wiarygodnych źródeł. W sposób przykuwający uwagę czytelnika, jakby czytając powieść, analizują jego dotychczasowe życie. Wyłania się z niego obraz trochę zagubionego w swojej tożsamości i narodowości, młodocianego przestępcy. Nawet kiedy ma u swoim boku piękną, kochającą żonę Chantal, nie zaprzestaje swojej niecnej działalności. Ten przystojny, uwodzicielski przemytnik miał cały świat przed sobą.

Na terenie Azji w latach 70. Charles popełnił przypuszczalnie kilkanaście zabójstw na zachodnich turystach. Wiele rodzin, które poszukiwały swoich bliskich, długo nie poznały prawdy.

Jakimi motywami się kierował, odbierając życie, co takiego widziały w nim jego najbliższe kobiety?

Sex & Drugs & Rock & Roll wg Węża, bezwzględnego zabójcy.

Książka jak mówi tytuł, opowiada nam historię seryjnego mordercy Charles'a Sobhraja. Podczas czytania śledzimy dzieje i poczynania głównego bohatera od dzieciństwa aż po dorosłość. Historia ma miejsce w Azji, do tej pory nie spotkałem się na swojej drodze kryminalnych lektur z utworem, który się tam rozgrywał, co wywołało moje zainteresowanie. Poznając powoli umysł Charles'a nie potrafiłem pozbyć się przerażenia i zdziwienia, jakie towarzyszyło mi przez całą książkę. Opowieść jest ciekawa i trzyma w niepewności. Po przeczytaniu długo zastanawiałem się nad motywami i przede wszystkim jakim cudem ktoś może być aż tak odczłowieczony. Polecam każdej osobie lubiącej opowieści kryminalne.

„Na tropie Węża. Prawdziwa historia seryjnego mordercy i mistrza oszustwa Charles'a Sobhraja” to utrzymany w formie beletrystycznej reportaż amerykańskich dziennikarzy, Richarda Neville i Julie Clarke. To historia psychopaty, seryjnego mordercy, wirtuoza farmacji, a zarazem mistrza manipulacji. Opowieść, którą czyta się - a wręcz połyka - szybko i z zapartym tchem, jak najlepszą opowieść sensacyjno-kryminalną. Sęk w tym, że historia ta wydarzyła się naprawdę, a główny bohater – prawdziwy potwór bez skrupułów – jawi się w naszych oczach jako inteligentny, rzutki, uwodzicielski, czarujący, pomocny człowiek. Jego postać wydaje się wręcz fascynująca.

Historia dzieje się w latach 70. Notoryczny kłamca, oszust, hazardzista, a oficjalnie handlarz kamieniami szlachetnymi, wykorzystuje przelewające się po krajach azjatyckich fale hippisowskich podróżników. Zaprzyjaźnia się z nimi, oferuje pomoc, po czym, po doprawieniu im drinków farmakologią - okrada, a później - niektórych pozbawia życia.

Autorzy starają się przedstawić genezę narodzin psychopaty - trudne dzieciństwo Sobhraja, odrzucenie przez biologicznego ojca, trudne relacje z rodziną, poszukiwania tożsamości, początki przestępczej „kariery”, uzależnienie od hazardu i niebezpieczeństwa .

Pozycja jest na pewno warta uwagi. Jednak, mimo sprawnej akcji, drobiazgowego odtworzenia historii, faktów, zdarzeń, czegoś w tej książce brakuje. Pomimo bezpośredniego kontaktu i rozmów z Charlesem, autorzy jego postać potratowali dość pobieżnie, bez zagłębiania się w tajniki jego pokrętnego, acz przecież także genialnego umysłu. W zasadzie nie wiemy, dlaczego zabijał? Mam wrażenie, że odkrywamy tylko jedną z jego wielu twarzy. Ale uważam, że i tak warto przeczytać tę pozycję i samodzielnie wyrobić sobie zdanie.

Czarujący. Przebiegły jak wąż. Śmiertelnie niebezpieczny.

Tak można opisać Charles'a Sobhraja. Jednego z najsłynniejszych oszustów i seryjnych morderców na Świecie, który działał w Azji w latach 70 ubiegłego wieku.

W książce poznajemy czystą biografię Charles'a. Od jego wczesnej młodości po dojrzałość. Patrzymy jak się zmieniał, jak się zachowywał w różnych sytuacjach. Jak przybierał postawę dostosowując się do zastanej okoliczności. Jak bardzo pragnął być ponad wszystko i być kimś w oczach ojca.

Charles w swoich działania był konsekwentny. Tak jak w życiu człowiek powinien przyjąć pewną postawę, posiadać kręgosłup moralny, kierować się określoną wartością/wartościami. Być pewnym swoich czynów- tak samo sądził Charles i tego się trzymał. Kierowaniem się w życiu by uzyskać aprobatę ojca, chodzić w garniturach, posiadać duży majątek oraz by inni wiedzieli kim ON jest, by mógł się czuć jak Pan.

Podczas czytania książki porównywałam bohatera do Charles'a Mansona. Zapytacie może dlaczego. Widziałam u niego dużo podobnych rzeczy, emocji, relacji co u Mansona. Więź między Nim, a jego "współpracownikami", planowanie do przodu różnych wersji wydarzeń, uzależnianie od siebie innych osób. Manson także nikogo nie zabił własnymi rękoma, tak samo Charles Sobhraj. Każdą rzeczy, tą krwawą wypełniała inna osoba. Fakt sam dodawał innym do kieliszków różnych specyfików medycznych, ale to nie to samo co zabić własnymi rękoma.

Jestem pod dużym wrażeniem jak Charles pokonał przeciwności losu oraz to jak potrafił manipulować osoby wokół do takiego stopnia by robiły to co im powie. Dla mnie jest to ogromna, pełna emocji i pewna siebie osoba, która dąży do celu "po trupach".

Każdy w życiu chce coś osiągnąć, zostawić po sobie ślad. Żyć pełną piersią- Charles się do tego stosował. Jego metody na początku były proste i mało bolesne. Najczęściej używał mogadonu by uśpić osobę, pastylki reguletsa na przeczyszczenie by móc się później tą osobą zaopiekować i trzymać ją przy sobie na jakiś czas. Kolejnym specyfikiem jest podanie zastrzyku largactilu. Oczywiście jego metody z biegiem czasu się zaostrzyły, przykładowo: duszenie, topienie, podpalanie zwłok ludzkich, które były podrzucane w różne tereny(plaże Tajlandii).

Książka jest dobrym reportażem, która łączy wyśmienicie dobrze wykonaną pracę reporterską autorów.

Historia człowieka, który w niewiarygodny sposób potrafił zjednywać sobie ludzi, oczarować ich, a następnie wykorzystać i finalnie nawet zabić.

Charles Sobhraj – człowiek o wielu nazwiskach – swoim wyrachowanym urokiem osobistym osiągnął perfekcję w przekonywaniu innych do realizacji swoich celów i roztaczaniu czaru, któremu ludzie nie potrafili się oprzeć. Jego intencją było jednak tylko i wyłącznie dążenie do osiągania własnych korzyści. Za wszelką cenę.

Wstęp do całej historii wydawał mi się nieco przydługi – jednakże jego celem jest przybliżenie historii życia Charlesa i możliwych przyczyn jego postępowania: wychowywanie się bez ojca, za którym tęsknił czy brak przynależności narodowej. Potem tempo znacznie wzrasta. Kolejne podróże, interesy, ucieczki, odurzenia, zaginięcia…

To, co najbardziej mnie zaskoczyło, to tak długi okres bezkarności Charlesa (który w ogóle nie starał się tuszować swoich przestępstw), jego umiejętność przekonywania (przekupywania) ludzi i zmysł ucieczki we właściwym momencie, ale także brak chęci reakcji ze strony przedstawicieli władz. Jest to opowieść wręcz niewiarygodna.