Na siebie skazani. Amor fati. Tom 1

Ta książka totalnie mnie wciągnęła! To dokładnie ten typ historii, który uwielbiam czyli pełen emocji, humoru, ironii i życiowych rozterek. Uwielbiam takie opowieści, w których jest lekki chaos i relacje dalekie od ideału, bo właśnie dzięki temu wydają się tak prawdziwe. Bohaterowie są bardzo autentyczni, przez co łatwo się z nimi utożsamić. Bardzo podobało mi się również to, jak pokazany jest motyw zaczynania od nowa po zakończeniu ważnego etapu w życiu. Autorka świetnie uświadamia, że dorosłość wcale nie oznacza, że mamy wszystko pod kontrolą. Czasami największe zmiany zaczynają się tam, gdzie kończą się nasze plany i to zdecydowanie czuć w tej historii. Z tej książki wyniosłam przede wszystkim refleksję, że warto dawać sobie przestrzeń na zmiany i nie bać się tego, co nieprzewidywalne. To właśnie w chaosie często kryje się coś najpiękniejszego.

Ogromnym plusem były dla mnie również dodatki w książce. Te kody QR to naprawdę świetny pomysł! Po ich zeskanowaniu ilustracje ożywały, co dawało zupełnie inny, bardziej interaktywny klimat czytania. Mega fajne urozmaicenie i coś, czego wcześniej nie spotkałam w żadnej książce.

I powiem Wam jedno… to zakończenie 😭💔

Zostawiło mnie z ogromnym niedosytem! Z jednej strony daje pewną satysfakcję, ale z drugiej zostawia milion pytań i taką pustkę, że aż ciężko było odłożyć książkę. Serio potrzebuję drugiego tomu NA JUŻ. Nie mogę się doczekać, co wydarzy się dalej i jak potoczą się losy Kaliny i Piotra.

Miałam tylko rzucić okiem na pierwsze strony powieści "Na siebie skazani" Karoliny Tomaszewskiej, ponieważ inne książki czekają w kolejce, ale... Nie sposób było oderwać się od tej lektury.

Jest to historia Kaliny i Piotra, których losy co rusz się splatają. Przypadkowe spotkanie w klubie, wspólni znajomi, zaskakujące koligacje rodzinne - to wszystko sprawia, że mimo ogromnej niechęci spędzają razem czas i angażują się w te same przedsięwzięcia. W tle masa problemów, teatr, pracownia architektoniczna, prawdziwe przyjaźnie i czyny tak szlachetne, że aż łza kręci się w oku.

Nie do końca polubiłam bohaterów, ponieważ irytowali mnie, ale robili to w ujmujący sposób, więc z przyjemnością śledziłam ich perypetie. Najchętniej rozszarpałabym Piotra za jego buńczuczne zachowanie (oraz jeszcze kilka męskich postaci za przedmiotowe traktowanie kobiet), a Kalinę skarciłabym za infantylne reakcje, ale to właśnie kreacja bohaterów sprawia, że powieść wywołuje mnóstwo emocji. Tomaszewska stawia na postacie skomplikowane i temperamentne, co w moim odczuciu jest strzałem w dziesiątkę.

Najmocniejszym punktem, wręcz wisienką na torcie, są dialogi. Autorka nie ma sobie równych w tworzeniu słownych potyczek swoich książkowych dzieci. Co prawda ich język jest momentami zbyt kwiecisty, a konstrukcje składniowe wręcz imponujące, jednak poziom sarkazmu wynagradza czytelnikowi wszystko.

Komedie romantyczne to tak ograny gatunek, że naprawdę trudno wymyślić coś nowego. Tomaszewska oczywiście korzysta z popularnych schematów, ale w tej historii czuć świeżość. "Na siebie skazani" to powieść nie o miłosnych uniesieniach, ale o różnego typu relacjach i wychodzeniu ze swojej strefy komfortu. Świetny debiut.

Czy można mieć życie poukładane niemal co do minuty, a mimo to obudzić się pewnego dnia z wrażeniem, że wszystko co wcześniejsze się skończyło? Jak myślisz co bardziej boli— sam koniec wieloletniego związku czy świadomość, że nagle trzeba nauczyć się siebie od nowa?

Książka „Na siebie skazani” opowiada właśnie taką historia, która zaczyna się w momencie, w którym los bez pytania wywraca codzienność do góry nogami i z ironią podrzuca na naszej drodze ludzi, których wcale nie planowaliśmy spotkać. A przecież czasem wystarczy jeden weekend, jedno nieporozumienie i kilka przypadków, by spokojne, przewidywalne życie zamieniło się w emocjonalny rollercoaster pełen chaosu, śmiechu i nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Karolina Tomaszewska w swoim debiucie otwierającym serię „Amor fati” stworzyła historię niezwykle lekką w odbiorze, ale jednocześnie bardzo prawdziwą i bliską codzienności. Poznajemy Kalinę Podhorecką — kobietę, która uwielbia mieć kontrolę nad własnym życiem. Wszystko musi mieć swoje miejsce, plan i porządek. Dramaty? Najlepiej oglądać je na scenie teatru, a nie przeżywać we własnym domu. Tylko że los najwyraźniej miał wobec niej zupełnie inne plany. Gdy jej długoletni związek nagle się rozpada, Kalina zostaje zmuszona do rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Wtedy na jej drodze pojawia się Piotr Kazanecki — architekt, który potrafi równie dobrze projektować budynki, co skutecznie wyprowadzać Kalinę z równowagi.

Relacja tej dwójki była dla mnie jednym z najmocniejszych punktów książki. Ich słowne przepychanki, drobne złośliwości i błyskotliwe dialogi wypadają tak naturalnie, że momentami miałam wrażenie, jakbym obserwowała prawdziwe życie, a nie fikcję literacką. Między nimi od początku czuć napięcie, chemię i coś nieuchwytnego, co każe przewracać kolejne strony z coraz większą ciekawością.

Bardzo spodobało mi się również to, że autorka nie stworzyła wyidealizowanych bohaterów. Kalina bywa uparta, impulsywna i momentami sama komplikuje sobie życie, ale właśnie dzięki temu wydaje się tak autentyczna. Łatwo zrozumieć jej emocje, zagubienie i próbę odzyskania kontroli nad światem, który nagle przestał działać według ustalonego planu. Piotr natomiast to bohater, który potrafi jednocześnie irytować i przyciągać. Jego pewność siebie, ironiczne komentarze i sposób bycia sprawiają, że trudno przejść obok niego obojętnie.

W tej historii nie chodzi jednak wyłącznie o romans. „Na siebie skazani” pokazuje również dorosłość bez upiększeń, pełną chaosu, życiowych zakrętów, trudnych decyzji i ciągłego improwizowania mimo pozorów kontroli. Bardzo wyraźnie wybrzmiewa tutaj także motyw przyjaźni, która momentami okazuje się ważniejsza niż rodzinne więzi. Autorka świetnie uchwyciła codzienność trzydziestolatków, ich zmęczenie, rozterki i tę nieustanną próbę pogodzenia oczekiwań z rzeczywistością.

Podczas czytania naprawdę można przeżyć całą gamę emocji. Są momenty pełne humoru i ironii, przy których trudno się nie uśmiechnąć, ale są też sceny bardziej refleksyjne, pokazujące lęk przed zmianami i poczucie zagubienia. Właśnie ta równowaga między lekkością a emocjonalnością wypadła tutaj znakomicie. Książkę czyta się niezwykle płynnie, dialogi są dynamiczne, a całość ma w sobie mnóstwo ciepła i naturalności.

Najbardziej urzekło mnie jednak to, jak bardzo ta historia przypomina prawdziwe życie. To nie jest przesłodzona opowieść oderwana od rzeczywistości, ale historia o ludziach, którzy próbują odnaleźć siebie pośród codziennego chaosu. O tym, że czasami wszystko musi się rozsypać, żeby mogło powstać coś nowego. I chyba właśnie dlatego tak łatwo zaangażować się emocjonalnie w losy bohaterów.

„Na siebie skazani” to debiut, który naprawdę zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Karolina Tomaszewska stworzyła historię pełną humoru, emocji i świetnie wykreowanych relacji, a przy tym zostawiła czytelnika z ogromną ochotą na dalszy ciąg serii „Amor fati”. Jeśli lubicie komedie romantyczne z błyskotliwymi dialogami, naturalnymi bohaterami i historiami, które oprócz rozrywki niosą też trochę życiowej prawdy, to zdecydowanie polecam wam tę książkę. To jedna z tych opowieści, przy których można się uśmiechnąć, wzruszyć i choć na chwilę zapomnieć o całym świecie.

Każda strona udowadnia, że ‘skazani na siebie’ może znaczyć więcej, niż tylko przypadek.”

„Emocje w tej historii nie są delikatne — one uderzają, zostają i nie chcą zniknąć.”

„To historia, w której przypadek zmienia się w przeznaczenie, a emocje nie dają się już wyciszyć.

Kalina wcale nie planowała lubić Piotra , wręcz przeciwnie nikt jej tak nie wkurzał.

Kalina Podhorecka dramaty ogląda wyłącznie na deskach teatru, gdzie zajmuje się promocją i organizacją wydarzeń.

Jej spokojne życie śmiało można by było nazwać stabilnym , a wedle niektórych zwyczajnie nudnym.

Stały etat , partmer z którym kobieta spotyka się i mieszka - jednym słowem przewidywanie i bez fajerwerków, bo bohaterka nie wierzyła nigdy w romantyczne i pełne uniesień uczucie.

Może za to liczyć na swój babski gang złożony z Poli, Zuzy oraz sióstr Sary i Julii.

To właśnie wyjście do klubu w ich towarzystwie i świętowanie zakończenia relacji z Mikołajem jest początkiem znajomości dziewczyny z młodym, przystojnym i ambitnym architektem Piotrem Kazaneckim, choć plany matrymonialne- nie ich własne broń Boże- sprawiają, że ta para wchodzi ze sobą w konflikty z dziwną regularnością - a co zabawne ich dialogi są tak błyskotliwe ,że sama czułam się jakbym oglądała naprawdę dobry serial na Netflixie

Mężczyźni w życiu Kal są dość specyficzną grupą i tak jak Piotra czy Wojtka szczerze polubiłam tak Kamil przyprawiał mnie o mdłości.

A kobiety z drugiej strony? Dosłownie odczuwałam chęć, by siarczyście zakląć.

Żeby było jeszcze ciekawiej pani Karolona w swojej debiutanckiej powieści otwierającej cykl Amor Fati dodała wątek rodzinnych tajemnic i trudnej przeszłości- co po prostu uwielbiam.

Pióro autorki jest niesamowicie lekkie i angażujące, co sprawia ,że czytanie staje się prawdziwą przyjemnością.

„Na siebie skazani” to książka, przy której śmiech bardzo szybko miesza się z napięciem, wzruszeniem i złością na bohaterów — bo autorka nie prowadzi czytelnika wyłącznie przez romantyczną historię, ale również przez relacje rodzinne, tajemnice i emocje, które potrafią naprawdę zaboleć.

I właśnie to najbardziej mnie kupiło.

Między Kaliną a Piotrem od początku czuć chemię, choć ich relacja zdecydowanie nie należy do tych słodkich i przesłodzonych. To starcia charakterów, cięte riposty i emocje, które wybuchają wtedy, kiedy najmniej powinny. A jednak pod tym wszystkim kryje się coś znacznie głębszego.

Ogromnym plusem tej historii są bohaterowie drugoplanowi, którzy nie są jedynie tłem, ale tworzą klimat tej opowieści. Przyjaźń dziewczyn, ich rozmowy i wzajemne wsparcie sprawiają, że całość wydaje się bardzo autentyczna. Dzięki temu łatwo poczuć się częścią tego świata.

Karolina Tomaszewska stworzyła historię lekką w odbiorze, ale jednocześnie pełną emocjonalnej intensywności. To romans z pazurem, humorem i momentami, które potrafią ścisnąć za serce.

Zakończenie dodatkowo pozostawia apetyt na więcej i sprawia, że naprawdę chce się sięgnąć po kolejne części cyklu Amor Fati.

Bo czasami najbardziej jesteśmy skazani właśnie na tych ludzi, których nigdy nie planowaliśmy dopuścić do swojego serca.

Gorąco polecam