Na Agatę, bohaterkę powieści "Na przekór", los otwiera drzwi na, wydawać by się mogło, nieskończoność bolesnych i tragicznych zdarzeń. Choroba nowotworowa zabiera młodego mężczyznę, który pokochał kobietę, i który jej też nie był obojętny. Wcześniej lekarze zdiagnozowali u Agaty początek choroby Alzheimera. Jej małżeństwo jest tylko fasadą, za którą czai się pustka. W to wszystko wbija się wstrząsająca informacja o nieuleczalnej chorobie trzyletniej córki Agaty. Ma złośliwego guza mózgu, którego nie można zoperować. Dziecko jest skazane na szybką śmierć. W Agacie rodzi się trudny do opisania ból i rozpacz. Zaczyna kwestionować miłosierdzie i nawet istnienie Boga. Pojawia się więc znany w literaturze od dawna motyw buntu przeciwko Bogu. Pierwszymi buntownikami byli Adam i Ewa, ale w polskiej literaturze chyba najbardziej znanym dziełem, w którym pojawia się ten motyw są "Treny" Jana Kochanowskiego. Agata jednak ma trudniejsze zadanie. Postanawia przygotować córkę na śmierć, oswoić ją. Przy okazji przygotowuje też siebie, syna Karola i męża. Pomaga jej w tym brat Jacek, ksiądz, który także nosi w sobie bolesną tajemnicę?
Dużo w tej książce bólu, cierpienia, wzruszeń i tęsknoty za prawdziwą miłością, która czasami bardzo późno, ale jednak przychodzi. Polecam wszystkim. I tym, którym wydaje się, że są w tak trudnej sytuacji, że nie ma z niej dobrego wyjścia - ku pokrzepieniu, i tym, którym wiedzie się dobrze - jako memento.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Jaką tematykę porusza powieść "Na przekór" autorstwa Ireny Dobosiewicz?
Książka jest głębokim dramatem obyczajowym skupiającym się na tematyce terminalnej choroby, straty oraz kryzysu wiary w obliczu życiowych tragedii. Autorka analizuje mechanizmy radzenia sobie z bólem po diagnozie nieuleczalnego nowotworu u dziecka oraz własnymi ograniczeniami zdrowotnymi bohaterki. Narracja oscyluje wokół trudnych relacji rodzinnych i poszukiwania sensu w cierpieniu, nawiązując do klasycznego literackiego motywu buntu przeciwko losowi. Jest to lektura skłaniająca do głębokiej refleksji nad kruchością życia i siłą ludzkiej psychiki w sytuacjach granicznych.
Czy ta lektura będzie odpowiednia dla osób szukających lekkiej, odprężającej historii?
Powieść ta nie jest polecana czytelnikom poszukującym lekkiej rozrywki, ze względu na bardzo ciężki ładunek emocjonalny i bolesną tematykę. Fabuła koncentruje się na odchodzeniu dziecka, chorobie Alzheimera oraz rozpadzie małżeństwa, co czyni ją lekturą wymagającą dużej odporności psychicznej. Osoby przechodzące obecnie przez podobne kryzysy osobiste mogą uznać treść za zbyt przytłaczającą lub wyzwalającą silny stres. Wybór tej książki wymaga gotowości na konfrontację z najtrudniejszymi aspektami ludzkiej egzystencji bez upiększeń.
W jaki sposób autorka przedstawia motyw buntu przeciwko Bogu w tej historii?
Motyw buntu jest ukazany poprzez wewnętrzną walkę głównej bohaterki, która otwarcie kwestionuje boskie miłosierdzie w obliczu cierpienia niewinnego dziecka. Agata przechodzi przez proces negacji i gniewu, co zbliża tę opowieść do klasycznych wzorców literackich znanych z polskiej poezji funeralnej. Postać brata-księdza dodaje tej debacie głębi, pokazując perspektywę duchowną zmagającą się z własnymi, bolesnymi tajemnicami. To ujęcie pozwala czytelnikowi spojrzeć na wiarę nie jako na gotowy dogmat, ale jako na trudną relację wystawioną na najcięższą próbę.
Czy książka skupia się wyłącznie na chorobie, czy ukazuje też relacje rodzinne?
Fabuła szczegółowo portretuje dynamikę całej rodziny, pokazując, jak tragiczne wydarzenia wpływają na relacje między małżonkami oraz rodzeństwem. Istotnym wątkiem jest proces przygotowania syna Karola na odejście siostry oraz rola brata Agaty w trudnym procesie oswajania śmierci. Autorka pokazuje, że w obliczu ostateczności nawet fasadowe małżeństwo musi skonfrontować się z bolesną prawdą o swoich fundamentach. Dzięki temu opowieść staje się wielowymiarowym studium rodziny w kryzysie, a nie tylko medycznym opisem jednostkowej choroby.
Jaki jest styl narracji i tempo akcji w tej powieści?
Narracja jest prowadzona w sposób bardzo emocjonalny i refleksyjny, skupiając się bardziej na przeżyciach wewnętrznych postaci niż na gwałtownych zwrotach akcji. Autorka stosuje język pełen empatii, który pozwala czytelnikowi niemal fizycznie odczuć ból i rozterki Agaty towarzyszące jej w codziennych zmaganiach. Tempo opowieści jest miarowe, dając przestrzeń na przemyślenia dotyczące etyki, oswajania nieuchronności oraz wartości miłości, która pojawia się w najmniej spodziewanym momencie. To pozycja dla osób ceniących literaturę, która nie boi się trudnych pytań i pozostawia trwały ślad w pamięci.
