Anna, Tobias i Freja opuszczają szary Londyn i zamieszkują w Langwedocji, w sypiącym się, pełnym gryzoni wiejskim domu, który jak magnes przyciąga rozmaitych dziwaków. Anna robi wszystko, by jej życie wróciło na właściwe tory, ale im bardziej stara się zapanować nad otoczeniem, tym silniej wszystko sprzysięga się przeciw niej.
W miarę jak z upływem pór roku dojrzewają kolejne owoce i kwiaty – wiśnie, figi, róże damasceńskie – Anna, korzystając z pochodzącego z czasów wojny notesu z przepisami dawnej mieszkanki Les Rajons i bohaterki lokalnego ruchu oporu, mozolnie przerabia je na konfitury i przelewa do słoików na tyle solidnych, by oparły się wszędobylskim gryzoniom.
Myszoodporna kuchnia to ciepła i pełna humoru opowieść, która wzrusza i daje do myślenia, a przede wszystkim pokazuje, że najpiękniejsze rzeczy w życiu bywają również najbardziej pogmatwane.
Brawurowa książka pełna niestosownych żartów, rzucania talerzami, skoków w bok i mało heroicznych prób ucieczki od matczynych i ojcowskich obowiązków – słowem, pełna wszystkiego, co przynosi chwilową ulgę ludziom pod skrajną presją
The New York Times
Saira Shah
urodziła się w 1964 roku Wielkiej Brytanii.
Córka afgańskiego pisarza Idriesa Shaha. Pisarka, reporterka i autorka filmów dokumentalnych. Zdobyła trzy nagrody Emmy za Unholy War, Beneath the Veil i Śmierć w Gazie zanim w 2003 roku zrezygnowała z kariery filmowej. Przed Myszoodporną kuchnią, która jest jej debiutem powieściowym, opublikowała autobiografię pt. Córka bajarza [wyd. Albatros, 2005]. Dzieli swój czas miedzy Wielką Brytanię i Francję.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Czy Myszoodporna kuchnia to wyłącznie smutna historia o chorobie dziecka?
Myszoodporna kuchnia to przede wszystkim pełna humoru i ciepła opowieść o radzeniu sobie z trudną codziennością, a nie przygnębiający dramat. Autorka Saira Shah balansuje między wzruszeniem a ironią, pokazując życie rodziny z niepełnosprawną córką w sposób autentyczny i pozbawiony zbędnego patosu. Czytelnik towarzyszy bohaterom w ich ucieczce z Londynu do sypiącego się domu we Francji, gdzie codzienne wyzwania przeplatają się z komizmem sytuacyjnym. To lektura niosąca nadzieję, która udowadnia, że nawet w najbardziej pogmatwanych sytuacjach można odnaleźć piękno.
Jakie motywy kulinarne pojawiają się w tej powieści?
Głównym motywem kulinarnym w książce jest tradycyjne przetwórstwo owoców i kwiatów oparte na starym, wojennym notatniku z przepisami. Bohaterka Anna przygotowuje konfitury z fig, wiśni oraz róż damasceńskich, co staje się dla niej formą terapii i próbą uporządkowania nowego życia. Proces gotowania i wekowania produktów w solidnych słoikach stanowi istotną metaforę ochrony rodziny przed zewnętrznymi trudnościami. Opisy przyrządzania lokalnych specjałów dodają historii wyjątkowego, zmysłowego klimatu południowej Francji.
Dla kogo książka "Myszoodporna kuchnia" może okazać się zbyt wymagająca lub nieodpowiednia?
Powieść ta nie jest klasycznym, lekkim romansem i może rozczarować osoby szukające wyłącznie beztroskiej, sielankowej literatury obyczajowej. Autorka stosuje specyficzny, czasem dosadny humor oraz opisuje mało heroiczne zachowania rodziców pod presją, co wymaga od czytelnika otwartości na trudne tematy. Realistyczne podejście do niepełnosprawności i chaosu życiowego sprawia, że nie jest to pozycja dla odbiorców unikających wątków egzystencjalnych. Książka skupia się na skomplikowanych relacjach i emocjonalnym dojrzewaniu, a nie na wartkiej akcji.
Czy akcja powieści skupia się głównie na opisach francuskiej prowincji?
Francuska Langwedocja stanowi istotne tło wydarzeń, jednak uwaga autorki koncentruje się przede wszystkim na wewnętrznej przemianie bohaterów i ich relacjach. Sypiący się wiejski dom pełen gryzoni jest miejscem, które przyciąga barwne postaci i zmusza rodzinę do konfrontacji z własnymi ograniczeniami. Choć opisy dojrzewających owoców i lokalnej przyrody są sugestywne, służą one głównie podkreśleniu nastroju i upływu czasu w życiu Anny i Tobiasa. To opowieść o duchowej wędrówce, w której otoczenie jest jedynie katalizatorem do zmian w postrzeganiu świata.
Czego można się spodziewać po stylu pisarskim Sairy Shah w jej debiutanckiej powieści?
Saira Shah posługuje się stylem bezpośrednim, odważnym i pełnym brawurowego humoru, który czerpie z jej doświadczeń jako reporterki i dokumentalistki. Narracja jest pozbawiona lukru, co pozwala na szczere przedstawienie matczynych i ojcowskich zmagań bez upiększania rzeczywistości. Autorka umiejętnie łączy elementy autobiograficzne z fikcją literacką, tworząc postacie wielowymiarowe i dające się polubić mimo ich wad. Dzięki temu lektura jest angażująca intelektualnie i emocjonalnie, oferując świeże spojrzenie na współczesną literaturę piękną.
