MVP The Most Valuable Prize (barwione brzegi)

O książce słyszałam głównie na bookmediach, wiele osób ją polecało, więc uznałam, że dam szansę tej książce i ją przeczytam. Koszykówką nie jest moim ulubionym sportem, ponieważ mój wzrost mi nie pozwala, ale to nie przeszkadzało w lekturze.

Książka od razu mnie wciągnęła, nie umiałam się od niej oderwać, nie sądziłam, że aż tak się w niej zatracę. MVP jest na jeden dzień, maksymalnie dwa, jeśli ktoś wolniej czyta :).

Czytałam książkę głównie na lekcjach, trudno było mi powstrzymać wybuchy emocji, typu podskakiwanie i piski za każdym razem, gdy zadziały się rzeczy na które czekałam. “MVP” jest pierwszą opowieścią, która otrzymała ode mnie ocenę maksymalną, czyli jak widać, warto ją przeczytać.

Jeśli chodzi o bohaterów, to nic dodać nic ująć, świetnie są napisani i szczerze mówiąc, nie mam do czego się przyczepić. Nie wiem co dalej mogę jeszcze napisać, bo nic oprócz pochwał tu nie znajdziecie. Duży plus ma fabuła, to jest dokładnie takie fake dating jakiego oczekiwałam, po prostu kocham

Właściwie, gdyby nie Basia @[Adres usunięty] pewnie nawet nie usłyszałabym o tej książce. Jednak po przeczytaniu jej recenzji patronackiej, stwierdziłam, że historia opisana w „MVP. The Most Valuable Prize” brzmi, jak coś, co mi się spodoba. Czy moje przeczucie mnie nie myliło? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Troy i Mia, czyli główni bohaterowie książki Oli Rochowiak, to dwójka nastolatków, których życie kręci się wokół lokalnego liceum. On jest kapitanem i gwiazdą licealnej drużyny koszykarskiej, natomiast ona dorabia sobie w szkolnej stołówce, aby zdobyć pieniądze na wymarzone studia. Nic ich nie łączy, nie mają wspólnych znajomych, a Mia jest wręcz przekonana, że Troy nawet nie zna jej imienia, jednak wszystko zmienia się w momencie, kiedy chłopak składa jej pewną propozycję. Czy dziewczyna na nią przystanie?

Jedno jest pewne, nawet jeśli Mia mu odmówi, Troy należy do osób, które nigdy się nie poddają. Czy udawany związek pomiędzy głównymi bohaterami przerodzi się w prawdziwe uczucie? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury!

Muszę przyznać, że po przeczytaniu kilku pierwszych stron historia stworzona przez Olę Rochowiak od razu skojarzyła mi się z pewną disneyowską produkcją, w której główny bohater o tym samym imieniu również grał w koszykówkę. Jednak bardzo szybko okazało się, że poza tymi dwoma podobieństwami te historie różnią się diametralnie, więc już więcej nie zaprzątałam sobie tym głowy, skupiając się na lekturze. I powiem wam, że przepadłam.

Bardzo podobała mi się kreacja postaci i to nie tylko tych pierwszoplanowych, chociaż Troy skradł moje serce swoją opiekuńczością i tym, jak za każdym razem stawał w obronie Mii, gdy tylko ktoś mówił coś złego na jej temat. Jednak najbardziej podobała mi się kreacja siostry Mii, która rozczulała mnie swoim zachowaniem, za każdym razem, kiedy się tylko pojawiała, ale polubiłam również jej mamę, która za sprawą swojej „obsesji” na punkcie Troja rozbawiała mnie do łez. Wspominając o bohaterach, nie można jednak zapomnieć o przyjacielu Troya — Michaelu, który okazał się nie tylko oddanym, ale również wspierającym towarzyszem.

Myślę, że na uwagę zasługuje także rozwój relacji pomiędzy Mią a Troyem. Była słodka i po prostu urocza, a jednocześnie pokazywała, że wcale nie trzeba być znanym i popularnym, aby być wartościowym, co stanowi dodatkowe, fantastyczne przesłanie w czasach, gdy młodzież jest dosłownie przyklejona do ekranów smartfonów i tabletów.

Lektura „MVP. The Most Valuable Prize” było moim drugim spotkaniem z twórczością autorki, ale z pewnością nie ostatnim, dlatego z niecierpliwością będę wyczekiwać premier jej kolejnych powieści.

Jeżeli mnie obserwujecie to wiecie, że często polecam książki, które nie są z tzw. współprac reklamowych, a zwyczajnie strasznie mi się podobały.

O „MVP - The Most Valuable Prize” dowiedziałam się w zasadzie przez to, że miałam z autorką wspólnego live, który zorganizowało @papieroweserca. A że potem książka wyskakiwała mi niemalże z lodówki 🤣 to postanowiłam sprawdzić, o co tyle szumu.

MVP to historia osadzona w szkolnym uniwersum. Troy jest koszykarzem, a Mia dorabia w szkolnej stołówce i jest genialnym umysłem matematycznym. Ich ścieżki się krzyżują, kiedy Troy proponuje Mii udawany związek.

Ja przepadłam. Naprawdę. Ola ma taki dar do pisania uroczych, chwytających za serce młodzieżówek (tak, piszę w liczbie mnogiej, bo GMOR mam już za sobą i nawet znajdziecie do niego moją polecajkę), że trafiła do mojego TOP3 tego roku. Książkę wysłuchałam w audiobooku, ale spotkałyśmy się z Olą na targach w Krakowie i stwierdziłam, że takie cudo to ja muszę mieć u siebie na półce w papierze. Poza tym, wiecie. Mam córkę. Muszę kolekcjonować dla niej dobrą literaturę 😎

Jeśli szukacie pomysłu na prezent dla nastolatk_ , to z czystym sumieniem polecam.

4.5/5⭐

Kiedy z pozoru nic nieznaczący układ między dwójką kompletnych obcych i innych ludzi - on jest kapitanem drużyny koszykówki, a ona dziewczyną, która pracuje w szkolnej stołówce, aby zarobić na studia, może przerodzić się w coś tak niezwykłego i prawdziwego.

MVP to zdecydowanie historia, do której miałam duże oczekiwania i w żaden sposób mnie nie zawiodła. Od pierwszych stron byłam po prostu zachwycona a ta adoracja była już przy mnie i ze mną, aż do samego końca.

Jest to coś idealnego dla fanów young adult oraz motywu fake dating, który uważam, że jest super wpleciony w fabułę i nadaje jej takiego charakteru. Choć muszę przyznać, że uczucia bohaterów przeradzają się i rozkwitają w coś pięknego w bardzo szybkim tempie. Mimo że jestem ogromną zwolenniczką i fanką slow burnów, o dziwo nie miałam tego za złe.

Bohaterowie są definicją słodyczy. Ich relacja jest tak urocza, że nie wyobrażam sobie nie uśmiechnąć się chociaż jeden raz, a robiłam to nieustannie. Troy często mnie zaskakiwał swoim godnym podziwu zachowaniem w stosunku do Mii, które było przyczyną bijącego szybciej mojego serca. A jego niektóre słowa były tak piękne, że zamieszkały w mojej pamięci.

Uwielbiam to, jak autorka łączyła matematykę z daną sytuacją w książce. Za każdym razem kochałam te matematyczne porównania! Oraz to zainteresowanie koszykówką.

Wątek mediów społecznościowych był również świetnym elementem historii, który nawiązywał tak bardzo do naszych dzisiejszych realiów. A wydarzenia nie podjeżdżają takim typowym “wattpadem”, a po prostu biją falą komfortu,

Jest to przeurocza fabuła, której akcja ma miejsce w szkole oraz pojawia się wątek sportu. Jestem pewna, że jeśli lubicie takie klimaty, a przede wszystkim fake dating to ta książka stanie się waszym “most valuable prize” w tym roku.

[współpraca reklamowa z Wydawnictwem Young ]

[współpraca reklamowa]

Słodka młodzieżówka, idealna na lato, fake dating? CZEGO CHCIEĆ WIĘCEJ??? Dosłownie, od literatury młodzieżowej najczęściej wymagam tego, bym po prostu fajnie się bawiła i przyjemnie spędziła czas.

Historii Troya i Mii na pewno uroku nie brakuje, pióro autorki też jest niczego sobie, ale czy ta książka zdobyła moje serce? Niestety nie.

Naprawdę nie mogę ująć mnóstwa niewinności i słodkości temu tytułowi! Nasza główna para to definicja tych dwóch słów. Polubiłam Troya, jest on tym „popularnym koszykarzem”, ale jest zarazem kompletnym przeciwieństwem typowego bad boya. Zabrakło mi jednak w tej całej otoczce idealności, pewnej asertywności? odwagi? Niemniej i tak jego czyny i słowa złapały mnie za serce. Natomiast Mia. Z nią akurat polubiłam się zdecydowanie mniej. Nie wiem, chyba nie jestem fanką bohaterów, którzy sprawiają wrażenie uzależnionych od innych, płochliwych, peszących się etc. Można tak zrobić raz czy dwa, ale ta dziewczyna dosłownie za każdym razem uciekała 😭 Przez co urywane były ich wspólne momenty, a nie ukrywajmy, ja i prawdopodobnie wiele osób tylko czeka aż będzie jakaś scena czułości przy parze z motywem fake dating.

Właśnie… udawany związek. Lubię dobrze rozwinięte wątki. Na początku, okej, byli tą udawaną parą, jednocześnie chcieli się zaprzyjaźnić by było im łatwiej. Ale ze strony na stronę nagle pojawiło się zainteresowanie. W moich oczach ten fake związek trwał o wiele, WIELE za krótko. Nie zostało to dobrze poprowadzone. Nie czułam pomiędzy nimi chemii, odniosłam wrażenie, że te wszystkie rzeczy się dzieją no bo muszą, bo to książka, a w prawdziwym życiu tak by się to nie potoczyło. Wydarzenia na zakończeniu też uważam za zbędne, rozumiem zamysł, przecież nie mogło być tak kolorowo i bez problemów, ale nie czuję, że było to mega dobrze napisane, takie byleby by było.

Styl pisania autorki jest przyjemny, przysięgam. Ale coś mi nie pasowało. Jednocześnie czytałam to szybko i wolno (jakkolwiek to brzmi). Miałam opory przed kontynuowaniem bo w jakiś sposób męczyłam się tą historią i było mi z tego powodu przykro. Nie wiem z jakiego powodu tak się działo 🙁

Myślę, że mogę polecić ten tytuł młodszym osobom i takim, którzy nie szukają wymagającej lektury, książka taka do przeczytania i zapomnienia. Nie zła i nie dobra 🤍🧸

★★★/5