Mroczne wody

„Nie chciałeś tego dziecka, kiedy było w moim łonie. Wyrzekłeś się go… Takich słów już nie da się cofnąć.”

Przenosimy się do odległych czasów, jest rok 1670 - Anglia. Ponownie spotykamy się z Alinor i Alys – tak dobrze nam znanych z pierwszej części. Minęło dwadzieścia jeden lat od ostatnich wydarzeń. Matka z córką znalazły swoje miejsce na ziemi na przedmieściach Londynu, nad brzegiem Tamizy. Ciężka praca, własny biznes pozwalają im wieść skromne życie. Przez lata zdobyły szacunek, uchodzą za uczciwe i odważne kobiety, które potrafią zadbać o siebie. Niestety, przeszłość nieoczekiwanie daje o sobie znać. Piękna wenecjanka, która zjawiła się u nich niespodziewanie, twierdzi, że jest wdową po Robercie – synu Alior, który zatonął w wodach weneckiej laguny. Alior nie ufa tej kobiecie, serce jej podpowiada, że jej syn żyje. Ich życie kolejny raz chwieje się w posadach…

Wielowątkowa akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje, przenosi nas do Londynu, Wenecji i niewielkiej osady Hadley w Nowej Anglii. Ukazuje ogromne skrajności, wręcz przepaść między ludźmi tam żyjącymi. Od przepychu i bogactwa, po skrajną nędzę. Fabuła dopracowana w każdym szczególe, niesie emocje i ukazuje sytuację polityczną i społeczną, jaka panowała w tamtym czasie. Czuć ogromną wiedzę historyczną, liczne wątki ze sobą współgrają, tworząc rewelacyjną całość. Pisarka niczego nie wybiela, jest realnie, chwilami brutalnie, wręcz złowieszczo.

Autorka stworzyła niesamowity klimat, liczne, barwne opisy przyrody i otaczającego świata powodują, że z łatwością przenosimy się do tych miejsc. Odkrywanie Nowej Anglii, terenów, gdzie mieszkają rdzenni mieszkańcy. Opowieść o ludziach, ich tajemnicach, słabościach, bolączkach, pragnieniach i o miłości. Silne, pracowite kobiety, które muszą się mierzyć z licznymi przeciwnościami losu i złymi ludźmi. Aby przetrwać muszą być odważne, przebiegłe i sprytne. Trudne relacje międzyludzkie, podziały rasowe i kulturowe.

Powieść wciąga od pierwszych stron, czyta się szybko i przyjemnie. Klimatyczna, poruszająca wyobraźnie i serce. Zakończenie wywołało we mnie spore zaskoczenie i daje nadzieję, że będzie kontynuacja, na co bardzo liczę. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Moja dziewczyna jak pewnie większość Pań uwielbia opowieści, z wątkiem miłosnym. Gdy zdała egzamin na prawo jazdy, postanowiłem zakupić jej jakiś drobny upominek, związany z taką właśnie tematyką. Sympatyczna pani z księgarni zasugerowała zakup tytułu "Mroczne wody" autorstwa Philippy Gregory. Według niej powieść zawiera szereg wątków romantycznych, zawiłych tajemnic i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Wybór okazał się trafiony, ponieważ moja druga połówka była wyjątkowo zachwycona. Po kilku dniach oznajmiła, że tak wciągającej powieści dawno nie czytała. Książkę cechuje fanatyczna fabuła i niewiarygodne zwroty akcji.

Lubię czytać dobrze napisane powieści, dzięki którym mogę przenieść się do innego miejsca na ziemi i do innej epoki. Jedną z moich ulubionych autorek jest Philippa Gregory, która w swoich książkach potrafi w sposób niezwykle malowniczy i obrazowy przedstawić świat i bohaterów.

Tym razem pochłonęła mnie druga część serii o silnych, niezwykłych kobietach - "Mroczne wody". Akcja dzieje się w XVII wieku. Śledzimy dalsze losy Alinor i jej córki, które obecnie mieszkają w porcie w Londynie. Od wydarzeń z książki "Mokradła" minęło kilkanaście lat. Kobiety prowadzą skromny biznes i żyją uczciwie, ale nie dostatnio. Pewnego dnia przybywa do nich piękna wenecjanka. Twierdzi, że jest wdową po synu Alinor, Robercie, który podobno utonął w wodach weneckiej laguny. Jednak Alinor nie wierzy w tę historię. Czuje, że jej syn żyje.

Czy młoda wdowa mówi prawdę? Czy jest tym, za kogo się podaje? Czy Robert żyje?

Powieść przenosi nas do Londynu i Wenecji. Dzięki temu zabiegowi, możemy przyjrzeć się jak różniły się oba te miejsca. Pod wieloma względami były to odmienne światy. Człowiek, który przybywał do Wenecji pierwszy raz, czuł się zdziwiony, zaskoczony i oszołomiony.

"Mroczne wody" to przede wszystkim historia o ludziach. O silnych kobietach, ich tajemnicach, sekretach, miłościach i słabościach. Dla jednych liczyło się uczciwe, proste życie, które wypełniała praca. Dla innych najważniejsze były pieniądze i by je zdobyć, potrafiły kłamać, oszukiwać, zwodzić. Życie kobiet nie było łatwe. Często musiały walczyć o siebie i swoich bliskich. Nie brakowało im odwagi i ambicji.

Autorka pokazała duże różnice społeczne, jakie panowały w XVII wieku. Jednak problemy nie omijały nikogo, ani biednych, ani bogatych. Bardzo łatwo można było stracić wszystko: miłość, pieniądze, honor.

Powieść Philippy Gregory ma mroczny, gęsty klimat i swój niespieszny rytm, a zakończenie może zaskoczyć niejednego czytelnika.

"Żyliśmy na skraju. Między nędzą a przetrwaniem. Pomiędzy przyjaźnią a wrogością. Na mokradłach, między wodą a ziemią. Wszystko zawsze wahało się na krawędzi. Ale wreszcie jesteśmy tutaj, gdzie można mocno oprzeć stopę na twardym lądzie".

Od wydarzeń opisanych w "Mokradłach" minęły dwie długie dekady. Dla niektórych był to czas samotności, inni przetrwali te lata w nadziei, że uda się naprawić błędy młodości. Dla kogo los był łaskawy a na kogo czekają niemiłe niespodzianki?

"Życie nie jest takie, jakie pan wyśnił, lecz zawsze można coś z nim zrobić"

W "Mrocznych wodach" autorka rozrzuciła swoich bohaterów po świecie. Alinor wraz z Alys i dziećmi osiadły na nabrzeżu Tamizy, zajmując się drobnym handlem. Żyją skromnie, uczciwie, ciesząc się nieposzlakowaną opinią. Wypracowane przez lata poczucie stabilności, normalności zakłóca przybycie niespodziewanych gości. Do ich drzwi puka James Avery, który przed laty zawiódł Alinor. Teraz chce naprawić swój błąd i poznać swojego syna. Prawie równocześnie pojawia się Livia z maleńkim Matteo, przedstawiająca się jako wdowa po Robie, synu Alinor. Młoda Włoszka o niepodważalnym uroku i naturze lisicy wywraca ich uporządkowany świat do góry nogami.

W dalekiej Nowej Anglii osiadł Ned, brat Alinor. Wydawać by się mogło, że znalazł swoje miejsce na ziemi. W nowo powstałej osadzie Hadley otrzymał kawałek ziemi i zajmuje się przeprawą przez rzekę. Żyje na uboczu, utrzymując kontakty zarówno z nowymi osadnikami, jak i z Indianami z pobliskiego plemienia. Ale w tej nowej rzeczywistości też pojawiają się zgrzyty pomiędzy nowymi a rdzennymi mieszkańcami. Gdy konflikt przybiera na sile, Ned będzie musiał wybrać.

Ostatnim miejscem akcji jest barwna, lecz niebezpieczna Wenecja. Wysłanniczka Alinor będzie w niej poszukiwać odpowiedzi, czy Rob na pewno umarł a Livia nie okłamuje ich od samego początku.

"Ukochana osoba nigdy cię nie oszuka. Nigdy"

Ten sam czas a każde z tych miejsc opowiada zgoła inną historię, wplecioną w realia londyńskiego nadbrzeża, niewielkiej osady Hadley i tętniącej przepychem Wenecji. Nie da się ukryć, że największe emocje wzbudza wenecka część opowieści, chociaż jest najkrótsza. W mieście szpiegów jest o tyle pięknie, co niebezpiecznie. Jeden donos potrafi zrobić z człowieka największego przestępcę. Wysłanniczce Alinor ta wyprawa pozwoli uwierzyć w siebie i zrealizować plan, który każdy określa jako szaleńczy. Bohaterka, wobec której nikt nie miał żadnych oczekiwań, zaskakuje sprytem i odwagą. I mam cichą nadzieję, że jeszcze o niej usłyszymy.

Na przedmieściach Londynu ścierają się dwa kobiece charaktery - sprytnej i władczej Livii oraz Alys – nieugiętej w interesach, ale prywatnie rozpaczliwie samotnej i niechcianej. Ich relacja pokazuje, jak człowiek spragniony bliskości drugiej osoby jest podatny na manipulacje. Alys pod wpływem Livii podejmuje decyzje, które mogą obrócić wniwecz dekady ciężkiej pracy w zamian za odrobinę bliskości i czułe słowa otuchy. Livia dąży do celu za wszelką cenę – nieważne ile trupów zostawi za sobą, ile kłamstw naopowiada, ile obietnic złamie i komu zszarga reputację. Sieje zamęt, burzy spokój rodziny, każdemu obiecując lepsze życie. Tak, Włoszka w Londynie odgrywa przedstawienie życia.

Najbardziej z myślami bije się Ned, który wierzy, że świat będzie oparty na zasadzie równości. Przywiązanie Indian do swojej ziemi od pokoleń i zachłanność Anglików wykluczają kompromis w tej kwestii. Ned absolutnie nie czuje się tutejszy a wobec konieczności wyboru, decyduje się na dalszą wędrówkę.

"Mroczne wody" są historią o ludzkich pragnieniach. Chociaż Alinor i Alys nie potrafią zapomnieć o wyrządzanych krzywdach, to pragną spokoju i lepszego życia dla młodszego pokolenia. James Avery poszukuje przebaczenia, by w końcu poznać swego dziedzica i zagwarantować mu wszystko, czego nie miał. Ned pragnie znaleźć swoje miejsce, w którym jego ideały nie okażą się po raz kolejny mrzonką. A Livia? Włoszka zachłannie pragnie wszystkiego – bogactwa, splendoru, władzy. Bez limitu.

XVII-wieczny świat zaskakuje ludzkimi rozterkami. Ponoć zawsze jest wybór – tylko czy świat pozwoli nam podjąć mądrą decyzję i wybrać właściwie?

Kolejny  raz na kartach książki  spotkałam się z  Alinor i Alys, tym razem po upływie przeszło dwudziestu lat od wydarzeń z poprzedniego tomu.  Nad brzegiem Tamizy, na przedmieściach Londynu matka z córką prowadzą skromną działalność pozwalającą im na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Przez te dwadzieścia ostatnich lat wyrobiły sobie opinię uczciwych i niebojących się pracy kobiet, kiedy nagle, zupełnie nieoczekiwanie przeszłość postawania się o nie upomnieć. Do tego prosto z Wenecji zjawia się w ich magazynie kobieta podająca się za żonę Roberta – brata Alys i syna Alinor. Czy ich spokojne, ułożone już życie nagle zostanie wywrócone ?? Czy tajemnice z przeszłości zostaną odkryte i powróci skrywany głęboko w sercu żal??

Autorka prezentuje nam trzy  diametralnie się od siebie różniące miejscowości – Londyn, Wenecję i osadę Hadley w Nowej Anglii.  Ukazuje przepaść między nimi, londyński niedostatek,  weneckie bogactwo i pionierską osadę. Zabiera nas w malownicze podróże, odkrywa Nową Anglię którą zamieszkują tylko rdzenni mieszkańcy. Ale też ukazuje nam różne sylwetki kobiet. Kobiet, które mimo przeciwności losu, mimo trudnej przeszłości wierzą w to, że poradzą sobie z tym co życie dla nich przygotowało. Jedne ciężką pracą, a  inne swoją przebiegłością i sprytem…

Nie będę ukrywała, że pierwszy tom zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu. Więcej w nim było mroku i więcej emocji… I zupełnie nie chodzi o to, że działo się tutaj za mało. Raczej  poszłabym w kierunku tego, że niektóre z wątków mogłyby być bardziej rozwinięte, a inne potraktowane raczej hasłowo. Niemniej jednak historia zaprezentowana przez Philippę Gregory wciąga i powoduje, że chcemy szybko poznać zakończenie tej powieści.  Dodam też, że w moim odczuciu kilka motywów w tym tomie nie zostało do końca rozwiniętych  dzięki czemu liczę na to, że będzie kontynuacja i  autorka mocno mnie jeszcze zaskoczy….