Morze wspomnień

,,Morze wspomnień" to w istocie książka pełna wspomnień starszej pani, która przez długi czas chowała je skrycie w swoim umyśle, w domu starości. Kiedy jednak dociera do niej fakt, iż niewiele już pozostało jej czasu, a zaniki pamięci są coraz poważniejsze, prosi swoją wnuczkę, aby spisała jej wspomnienia i nie dała im umrzeć.

I tak przenosimy się do roku 1938. Młoda dziewczyna wybiera się w podróż na wyspę Île de Ré, gdzie zaczynają się jej miłosne przygody z wybrankiem serca. Wkrótce jednak wojna krzyżuje plany i zmienia sielankowe życie młodych ludzi, a główna bohaterka przechodzi wewnętrzną przemianę.

Powieść ta pisana jest przystępnym, barwnym językiem, co sprawia, iż nie można się od niej oderwać, a każde zdanie wzbudza tym większą ciekawość rozwoju wydarzeń. Autorka skupiła się tu głównie na wątku romantycznym i samej głównej bohaterce, jednak czytelnik ma szansę zapoznać się również z tym, jak ludzie toczyli zwykłe życie w niezwykłej rzeczywiści ówczesnej wojny.

Książka przyprawia czytelnika o różne emocje, czasami bardzo skrajne, gdyż porusza kwestie, które pomimo odległego od nas czasu akcji, nadal są aktualne i dotyczą każdego z nas – w końcu wszyscy borykamy się z trudnymi życiowymi wyborami i poczuciem, jak życie może być niesprawiedliwe jakby zupełnie bez wyraźnego powodu.

To książka, która zawiera wiele złotych sentencji, życiowych mądrości i prawd. Nie pozostawia czytelnika w spokoju nawet po zakończeniu czytania – wręcz przeciwnie, skłania do refleksji i zastanowienia się nad wszelkimi emocjami, które autorka starała się w nas wzbudzić.

Sama pochłaniałam tę powieść w zastraszająco szybkim tempie, jednocześnie nie czując upływu czasu. Książka nie tylko nie jest obszerna, co również uważam za zaletę, ponieważ takie lektury czyta mi się zdecydowanie lepiej, ale również jest wciągająca. Pomimo tła, jakim jest wojna czy łamiących serce momentów romantycznych, powieść swoim lekkim i delikatnym językiem pozwala pochłaniać się bez trudu. Czasem trzeba tylko przystanąć, by pomyśleć nad tym, jak bardzo zagwostka bohaterki dotyczy nas samych.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

Historii o miłości brutalnie rozdzielonej przez wojenną zawieruchę przeczytałam jak dotąd mnóstwo. Jestem też pewna, że równie wiele powieści tego typu czeka na odkrycie. I niby wszystko ma podobny schemat, jednak każda relacja ma swój charakter. Tak jest też w przypadku „Morza wspomnień” Fiony Valpy. W tej powieści uwagę zwraca szczególnie emocjonalność wypowiedzi, mnogość refleksji, ale przede wszystkim silne charaktery połączone z eterycznym pięknem opisów.

Nastoletnia Ella spędza najpiękniejsze wakacje życia na francuskiej wyspie, gdzie poznaje przyjaciół na całe życie oraz doświadcza pierwszej, silnej, obezwładniającej wręcz miłości. Przede wszystkim jednak odkrywa siebie i poznaje uczucie bycia tak naprawdę wolną, niezależną kobietą, która może wszystko. Ten idylliczny wręcz obrazek przerywa wybuch wojny, która zmienia w życiu Elli wszystko. Nic już nie będzie takie samo, a ona zostanie zawieszona między dwoma światami i uczuciami, z którymi przyjdzie jej się mierzyć przez lata.

Każdy etap życia Elli poznajemy dzięki Kendrze-wnuczce, która postanowi spisać wspomnienia babci. Ten właśnie motyw wzruszył mnie najbardziej i jednocześnie zmusił do refleksji, ile takich pięknych opowieści nie zostało spisanych. Teraz żałuję, że gdy miałam możliwość wysłuchania opowieści moich Babć, w tamtym momencie nie byłam zainteresowana. Myślę, że nie tylko ja doświadczyłam takiej refleksji po lekturze „Morza wspomnień”.

Wielkim plusem tej powieści jest dwutorowa narracja. Akcję poznajemy w dwóch ramach czasowych, mamy też dwóch narratorów. Jednym jest Ella, drugim jej wnuczka. Lubię takie połączenie, nie ma czasu na momenty znużenia czy przeładowania. Prywatnie zawsze chętniej czytam o czasach minionych, przeszłość wydaje się być dużo bardziej fascynująca niż teraźniejszość. W tej powieści współczesność była jednak ważnym elementem łączącym kilka wymiarów opowieści i to sprawia, ze ta fabuła jest jednak nieco inna. Bez znajomości obecnej sytuacji Kendry, książka byłaby zaledwie pamiętnikiem kobiety u schyłku życia.

Jeśli jednak liczycie na dokładne opisy działań wojennych, szczegółowe relacje z działań połączonych z wieloma historycznymi faktami, to niestety możecie się zawieść. Tych elementów nie ma w książce za wiele. Ja nie uznaję tego za wadę. „Morze wspomnień” ma na celu opowiedzenie wspaniałej historii o różnych obliczach miłości, sile i determinacji życia mimo wszystkich niedogodności, jakie stawia przed człowiekiem los.

Wystawiam ocenę 8/10. Spędziłam miło czas podczas lektury i szczerze polecam tę książkę miłośnikom powieści obyczajowych z historią i romansem w tle.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Świat Książki oraz serwisowi [Adres usunięty]