Morderstwo w pociągu

Powojenny Londyn, dworzec Victoria, ostatni przedział pociągu. To dokładnie w tym miejscu doszło to okrutnej zbrodni - zamordowania powszechnie szanowanej pielęgniarki, Florence Nightingale Shore. Brak jakichkolwiek poszlak czy też dowodów zbrodni sprawiają, że wkrótce śledztwo w sprawie śmierci kobiety zostaje umorzone. Jedynie Guy Sullivan, jeden z członków policji kolejowej postanawia nie dać za wygraną oraz wciąż szukać mających rozwiązać tę sprawę tropów, tym razem jednak na własną rękę. Pomoże mu w tym Lousie, młoda dziewczyna, która właśnie dostała pracę opiekunki w poważanej arystokratycznej rodzinie Mitfordów. Wraz z równie zafascynową tą sprawą Nancy, jej najstarszą i zarazem zbliżoną wiekiem podopieczną, rozpoczną własne dochodzenie, mające na celu ujęcie bezwzględnego sprawcy. Jakie mroczne tajemnice odkryje razem cała trójka? Czy wspólnie uda im się rozwikłać tożsamość mordercy?

"Wszystkich walczących tu żołnierzy paraliżuje szok i strach, nieustający huk ostrzału artyleryjskiego, kolejne nieprzespane noce, zimne i mokre błoto, mimo że jest lato. (...) Nic nie jest normalne, życie codziennie nie niesie tutaj pociechy."

"Morderstwo w pociągu" jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. W pozycji tej poprowadzona została narracja w trzeciej osobie, która moim zdaniem w kryminałach sprawdza się najlepiej i szczerze mówiąc, przy tak sporej liczbie bohaterów i wątków nie wyobrażam sobie, by mogłoby być inaczej. Dodatkowo w historii tej pojawiają się również listy Florence z 1919, które, przebywając w Ypres, pielęgniarka pisała do swojej najbliższej przyjaciółki. Dzięki temu zabiegowi nie tylko przenosimy się w sam środek okrutnej wojny, ale również bliżej poznajemy samą ofiarę morderstwa. Myślę, że część z Was może zaintrygować również fakt, iż pozycja ta została zainspirowana prawdziwym zabójstwem z dwunastego stycznia 1920 roku, a ku czci kobiety wybudowano Szpital Pamięci Florence Nightingale Shore.

Wykreowane przez Fellowes postaci są niezwykle charakterystyczne, a liczne wady czynią ich jeszcze bardziej autentycznymi. Louise to młoda, silna kobieta, która niedawno straciła ojca, a problemy z bezwzględnym stryjem sprawiły, że nie czuła się już bezpiecznie we własnym domu. Dlatego też, gdy dzięki poleceniu dawnej przyjaciółki dostaje pracę opiekunki w Asthall Manor, siedzibie rodziny Mitfordów, po raz pierwszy odzyskuje nadzieję na lepsze życie. Tam też poznaje niewiele młodszą Nancy, nieugiętą i lekko rozpuszczoną arystokratkę, z którą wkrótce nawiązuje bliższą więź. W historii pojawia się również Guy Sullivan, członek policji kolejowej, dla którego sprawa zamordowanej Florence staje się priorytetem. To nieśmiały, ale za to niesamowicie moralny i odważny człowiek, którego stać na o wiele więcej, niż wszyscy myślą. Postaci drugoplanowe również budzą sporo emocji, wśród nich znajduje się Roland, były żołnierz, na którym wojna odcisnęła swoje piętno oraz przyjaciółka ofiary Mabel, która wciąż nie może pogodzić się z jej przedwczesną śmiercią.

Styl autorki kupił mnie już od pierwszych stron. Fellowes posługuje się niezwykle przyjemnym w odbiorze, lekkim piórem, który w połączeniu z krótkimi rozdziałami sprawia, że pozycja niemal czyta się sama. Nie można odmówić jej również zdolności do tworzenia niezwykle plastycznych, drobiazgowych opisów, które przenoszą nas wprost do powojennego Londynu, zachwycając tym samym czytelnika niepowtarzalnym klimatem. Akcja niemal od pierwszych stron nabiera sporego tempa, które utrzymuje się aż do samego końca, a wielowątkowa, przeplatająca się fabuła skutecznie buduje narastające napięcie. Jeżeli natomiast chodzi o samego mordercę, mniej więcej w połowie książki obrałam swój typ, i gdy pozycja chyliła się ku końcowi byłam nawet lekko rozczarowana, że udało mi się go rozgryźć. Jednak ostatnie rozdziały sprawiły, że z lekkim niedowierzaniem przewracałam pozostałe kartki, które ostatecznie ułożyły historię w zaskakującą, spójną całość. Dodatkowo autorka w ciekawy sposób zobrazowała rażące różnice pomiędzy poszczególnymi warstwami społecznymi oraz miażdżące skutki przebywania na wojnie, która zakorzenia się głęboko w człowieku, nieodwracalnie go zmieniając.

Podsumowując, "Morderstwo w pociągu" to świetnie skonstruowany, wielowątkowy kryminał, który powala niespodziewanym zakończeniem. Jeżeli macie ochotę przenieść się na chwilę do klimatycznego, powojennego Londynu i spróbować samemu odkryć tożsamość mordercy, to pozycja idealna dla Was!

W roku 1919, Louise Cannon miała jedno marzenie, pragnęła uciec z Londynu, gdzie, jak wielu innych mieszkańców miasta, klepała biedę. Przede wszystkim jednak chciała zniknąć z oczu wuja, bardzo niebezpiecznego człowieka, który miał wobec niej wyjątkowo niecne plany. Historia młodej dziewczyny, której udało się otrzymać pracę w siedzibie dobrze znanej arystokratycznej rodziny Mitfordów, została zgrabnie wpleciona w opowieść o pielęgniarce Florence Nightingale Shore, która została napadnięta 12 stycznia 1920 roku w pociągu linii Londyn - Brighton, a kilka dni później zmarła w szpitalu. Autorka powieści kryminalnej "Zabójstwo w pociągu" - Jessica Fellowes - zainspirowana prawdziwym zabójstwem z 1920 roku, postanowiła opowiedzieć nam - współczesnym - o ludziach epoki, która wprawdzie minęła, ale wciąż zachwyca nas klimatem i obyczajowością.

Powieść kryminalna autorki znanej z książek towarzyszących powstaniu serialowi "Downton Abbey", czytając "Morderstwo w pociągu", z pewnością poczują się jak w domu. Oto bowiem, kolejny raz będą mieli okazję zajrzeć do arystokratycznej, pięknie położonej, wiejskiej posiadłości. A w niej poznać mieszkańców z ich doskonałymi manierami, strojami, błyszczącymi klejnotami i przywilejami, które pozwalały im zachować ważne miejsce w społeczeństwie pierwszej połowy XX wieku.

"Morderstwo w pociągu" zapowiada serię powieści o prawdziwych siostrach Mitford – Nancy, Pameli, Dianie, Unity, Jessice i Deborah – które dzięki swym niewiarygodnym życiorysom stały się postaciami kultowymi, a ich często skrajne poglądy i pasje doskonale oddawały polityczne i społeczne nieporozumienia okresu międzywojennego. Biorąc pod uwagę historię życia sióstr, wypełnionego po brzegi skandalami, można spodziewać się naprawdę pasjonującej serii powieściowej autorstwa Jessici Fellowes. Moim zdaniem, warto będzie sięgnąć po kolejne tomy. "Morderstwo w pociągu" czyta się świetnie, przede wszystkim za sprawą dobrego, lekkiego stylu pisania autorki, odpowiedniej dozy angielskiego humoru oraz dobrze skrojonym postaciom, zarówno tym prawdziwym, jak i fikcyjnym. Włączenie historii prawdziwego morderstwa, dokonanego na wyjątkowo znanej i cenionej postaci, która stała się bohaterką wojenną, uważam za ciekawy pomysł. Prawdziwe śledztwo nigdy nie przyniosło rozwiązania, nie pozwoliło również poznać tożsamości sprawcy lub sprawców. Natomiast Jessica Fellowes pozwoliła sobie na własną interpretację śledztwa i jego wyników.

W związku z tym ważnymi postaciami w powieści stał się duet a właściwie trójkąt złożony z Nancy Mitford - najstarszej spośród znanych sióstr, następnie Louise Cannon, która stała się powiernicą Nancy oraz Guya Sullivana, policjanta kolejowego, który pomimo skromnego charakteru swoich obowiązków chce zaskarbić sobie szacunek rodziny i znajomych, ponieważ nie mógł walczyć w Wielkiej Wojnie, jak jego bracia.

Troje bohaterów prowadzi śledztwo, łącząc ze sobą kolejne wątki i prowadząc wiele rozmów z mniej lub bardziej podejrzanymi w sprawie morderstwa słynnej Florence. Ich działania prowadzą nas w różne miejsca, nie tylko w Londynie. Przysłuchując się prowadzonym przez bohaterów dialogom, warto przysiąść z nimi na jednej z ławek, skosztować najlepszych frytek w mieście, podziwiać wczesną, londyńską wiosnę, a nawet zajrzeć do kilku balowych sal.

Jessica Fellowes napisała powieść w bardzo dobrym stylu, świetnie oddała klimat epoki, zadbała o wiele szczegółów z życia codziennego, nie tylko ówczesnych arystokratów. Poza tym "Morderstwo w pociągu" to klasyczna powieść kryminalna, nawiązująca do twórczości najbardziej znanej pisarki kryminałów - Agaty Christie.

Powieść, która świetnie łączy klasyczny i współczesny sposób prowadzenia kryminalnego śledztwa, czyta się dobrze. Jeśli macie ochotę przenieść się w czasy emancypacji kobiet, zadać nieco szyku modą retro, i rozwiązać zagadkę kryminalną, przeczytajcie, proszę, "Morderstwo w pociągu".

Anglia 1919 - 1921. Louisa Cannon od śmierci ojca mieszka wraz z matką oraz stryjem, który ma wobec niej coraz podlejsze zamiary. Dziewczyna, aby wyrwać się z jego szponów, przyjmuje pracę w Asthall Manor, siedzibie arystokratycznej rodziny Mitfordów, którą dostaje dzięki protekcji przyjaciółki. Louisa ma zajmować się opieką nad szóstką dzieci Lady Redesdale, jednak jej praca koncentruje się głównie na doglądaniu najstarszej córki, uwielbiającej tajemnice Nancy. Obie dziewczyny są zaintrygowane zagadkowym morderstwem znanej i szanowanej pielęgniarki wojennej Florence Nightingale Shore – czy był to napad rabunkowy, czy też zemsta mająca powiązanie z wydarzeniami na froncie? Louisa i Nancy coraz bardziej angażują się w śledztwo, gromadząc fakty i rozmawiając z osobami, które mogły mieć coś wspólnego z zabójstwem. Są zdeterminowane, aby dotrzeć do prawdy, jednak morderca z taką samą determinacją będzie próbował im przeszkodzić.

W czytaniu książek zawsze zachwycało mnie jedno uczucie, powiedziałabym, że lepsze nawet od tego, towarzyszącego nam, gdy skończymy fantastyczną książkę: jest to pełne podziwu zaskoczenie, gdy niepozorna powieść, po której nie spodziewaliście się niczego konkretnego, okazuje się prawdziwie zachwycającą historią. Można powiedzieć, że u mnie to uczucie pojawia się najczęściej przy książkach wydawnictwa Harper Collins, które rzadko wydaje pozycje popularne i powszechnie znane, a raczej koncentruje się na tych, o których mało kto słyszał. Oczywiście nie zdarza się to zawsze, ale kilkukrotnie, sięgając po książki Harper Collins, spotkało mnie już cudowne zaskoczenie, które sprawia, że daną historię zapamiętuję na zawsze. Tak też było z Morderstwem w pociągu.

Historię poznajemy z dwóch punktów widzenia, które występują naprzemiennie w kolejnych rozdziałach: pierwszym jest perspektywa Louisy przebywającej w domu rodziny Mitfordów, powiązanej swoją drogą w pewien sposób z zaistniałą zbrodnią, a drugim perspektywa Guya, policjanta, który – jak można się domyślić – wkrótce zaczyna na własną rękę podejmować próby rozwiązania zagadki morderstwa. Losy Louisy i Guya splatają się ze sobą i po pewnym czasie bohaterowie działają wspólnie, a są oni parą, która współgra razem doskonale.

Powieść Jessiki Fellowes na pierwszy rzut oka może nie różni się od innych kryminałów – przecież istnieje ograniczona ilość motywów morderstwa, możliwości usytuowania akcji, kreacji bohaterów i tak dalej. Jeśli przeczytało się już całkiem sporą ilość książek tego gatunku coraz trudniej jest zostać zaskoczonym czymś nowym. Tymczasem Morderstwo w pociągu odznacza się na tle swoich kryminalnych konkurentów pod wieloma aspektami. Po pierwsze, za każdym razem, gdy otwieramy książkę, przenosimy się do czasów, które opisuje. Nie zawsze tak bywa, prawda? Czasem wprawdzie błądzimy podczas czytania myślami gdzieś w okolicach fabuły, wyobrażając sobie, jak by to było żyć w czasach średniowiecznych, wiktoriańskich czy też wojennych. Jednak niewiele książek sprawia, że momentalnie stajecie się częścią danej epoki, żywo czując panujący w niej klimat. Powojenna Anglia miała bardzo specyficzny charakter i autorka doskonale zdołała go oddać.

Jessica Fellowes specjalizuje się w opisach: czy to miejsc, czy też wydarzeń lub postaci. Są one barwne, zdecydowanie nienudne i pełne życia oraz klimatu, który pojawia się nawet w tych nie-dialogowych partiach. Dodatkowo w książce ukazany jest podział społeczeństwa – zarówno życie ledwie wiążących koniec z końcem mieszczan, jak i bogatych arystokratów mieszkających na przedmieściach. Jestem pewna, że każdy, kto choć w minimalnym stopniu jest zainteresowany historią Anglii, będzie zadowolony, mogąc porównać oba style życia i zachowanie.

Morderstwo w pociągu nieustannie przywodzi mi na myśl powieści Agaty Christie. Książka Jessiki Fellowes nie jest bowiem podobna do tych „nowoczesnych” kryminałów, w stylu chociażby Jo Nesbo lub Roberta Galbraitha, lecz przypomina kryminały z ubiegłego wieku. Można powiedzieć, że jest połączeniem staromodnego gatunku Agaty Christie z nieco bardziej aktualną formą przekazu. Jeśli zastanawiacie się, jak autorce wyszło wykonanie takiej mieszanki, nie musicie się obawiać – zrobiła to ona znakomicie.

Może kryjąca się w książce zbrodnia sama w sobie nie mrozi krwi w żyłach, nie przeraża i nie szokuje, ale dochodzenie do niej jest wystarczająco wciągające i ciekawe. Pewne z moich przypuszczeń co do tożsamości mordercy, które wysnułam na samym początku powieści, okazały się słuszne, więc widać, że nie jest to najbardziej skomplikowana zagadka na świecie. Ale właściwie to nie o nią tu chodzi – znacznie ważniejsza jest atmosfera, jaką roztacza książka i moc, z jaką pochłania czytelnika, wciągając go do swojego świata.

Morderstwo w pociągu to książka, której świetności absolutnie się nie spodziewałam, była więc tym lepsza dzięki elementowi zaskoczenia. Jest to kryminał, który przenosi czytelnika wprost do XX-wiecznej Anglii, oczarowując go klimatycznością przestrzeni. Dodatkowo towarzyszy nam intrygująca zagadka z wojennym motywem w tle. Czegóż chcieć więcej? Gorąco polecam Wam powieść Jessiki Fellowes!

[Adres usunięty]