Morderstwo przy rue Dumas. Verlaque i Bonnet na tropie. Tom 2

„Kiedy dziekan Wydziału Teologii na Uniwersytecie w Aix zostaje znaleziony martwy, sędzia Verlaque nie może wyjść ze zdumienia. Profesor Moutte miał właśnie ogłosić nazwisko zdobywcy prestiżowego stypendium, a także mianować swojego następcę, który zamieszka w budzącym powszechne pożądanie apartamencie w siedemnastowiecznej rezydencji. Na długiej liście podejrzanych znaleźli się potencjalni beneficjenci stypendium i inne osoby bliskie profesorowi, jednak Verlaque wątpi, że ktokolwiek spośród gorliwych studentów lub ich zdesperowanych nauczycieli jest zdolny do morderstwa. Musi więc kopać głębiej. Z pomocą Marine oraz jej dzielnej matki Verlaque odkrywa świat, który jest bardziej skomplikowany niż polityka uniwersytetu.”

„Morderstwo przy Rue Dumas” to drugi tom porywającej serii „Verlaque i Bonnet na tropie“. Pierwszego tomu nie czytałam, a szkoda, bo choć mamy tutaj do czynienia z nową intrygującą zagadką kryminalną, to jednak wątki bohaterów toczą się dalej. Na całe szczęście nie przeszkodziło mi to w czytaniu, ale jeżeli będziecie mieć ochotę na ten tytuł, to zachęcam Was jednak do sięgnięcia najpierw po Śmierć w Chateau Bremon, czyli pierwszy tom ten serii.

Fabuła książki została bardzo ciekawie poprowadzona i wciąga już od pierwszej strony. Osobiście bardzo lubię kryminały, a autorce udało się trafić w mój gust do tego stopnia, że książkę pochłonęłam zaledwie w dwie godziny. Fabuła książki nie opiera się tylko na fajnie skonstruowanej zagadce kryminalnej, bo autorka przemyciła do powieści także wiele opisów pięknych widoków oraz smacznego jedzenia, którego na marginesie okropnie w ostatnich miesiącach mi brakuje. Dzięki tym wspaniałym opisom z chęcią wybrałabym się na wycieczkę do Francji, by na własne oczy ujrzeć te piękne miejsca. Mimo sporej dawki opisów akcja książki jest dość dynamiczna, historia nie nudzi, tylko wręcz przeciwnie wciąga w głąb fabuły. Poza tym autorce udało się dość sprawnie wodzić mnie za nos, dzięki temu zakończenie okazało się dla mnie totalnym zaskoczeniem. Na pewno pokuszę się na kolejny tom, by lepiej poznać bohaterów i zatracić się kolejnej kryminalnej zagadce.

Uważam, że jest to książka, którą warto przeczytać, bo ja świetnie spędziłam przy niej czas. Może dzięki niej spędzicie wakacje w Prowansji...

Recenzja z bloga: zatraceni w kartkach

Dlaczego moja działka? Chodzi o miejsce, w którym bohaterowie tym razem będą działać. Niektórzy próbują mi wmówić, że będę księdzem, bo odnajduję się w tematach teologicznych i zadaję dużo pytań z nimi związanymi. Jednak czy Wydział Teologii na Uniwersytecie w Aix to miejsce w którym też się dobrze poczuję?

Dziekan wspomnianego wydziału zostaje znaleziony martwy. Kto był zdolny, żeby go zabić, skoro profesor miał ogłosić listę stypendystów i mianować swojego następcę? Wydawałoby się, że nie miał komu przeszkadzać, skoro usuwa się w cień. A jednak. Lista podejrzanych ogranicza się do studentów i profesorów, tylko czy to nie jest za wąskie pasmo? Sędzia Verlaque sądzi, że tak i dzięki pomocy Marine odkrywa coś naprawdę skomplikowanego.

Dzisiaj na warsztat trafił nam się drugi kryminał w prowansalskim klimacie Aix. Podobnie jak przy pierwszym tomie, akcja powieści jest dość leniwa, ale tego wymaga klimat miasteczka. Tym razem zwiedzamy Aix, Paryż i Włochy, bo to właśnie aż tam zaprowadziły bohaterów znalezione poszlaki.

Mówi się, że im głębiej w las tym ciemniej, a ja wam powiem, że im dalej w cykl „Verlaque i Bonnet na tropie” tym lepiej. Widać różnicę w stylu autorki. Nadal pokazuje nam piękno odwiedzanych przez bohaterów miejsc, ale nie pozostawia nam bez wyjaśnienia sytuacji między bohaterami. Widać, że autorka ma głowę do pisania ciekawych intryg i tworzenia nowych postaci, które odgrywają ważną rolę. Poznajemy też przeszłość bohaterów, przez co jeszcze łatwiej nam powiedzieć „Tak. Znam sędziego Verlaque’a”

Okładka książki, podobnie jak przy pierwszym tomie, bardzo mi się spodobała. Podobają mi się te delikatne element- książka i klucz w tle. Plusem jest też czcionka, wielkość liter i papier. Nie wiem czy w ogóle różnią się od innych książek, które przeczytałem, ale w tym przypadku przychodziło mi to z ogromną łatwością.

„Morderstwo przy Rue Dumas” to drugi tom serii przygód sędziego i pani profesor. Autorka ograniczyła sprawy kulinarne do minimum, przez co bardziej skupiamy się na samym morderstwie i relacji między bohaterami. Nie jestem fanem Francji, wolę Hiszpanię, ale dzięki autorce chciałbym pojechać do Aix i zobaczyć te wszystkie miejsca, które opisała w swojej książce.

Recenzja z bloga: zatraceni w kartkach

Morderstwo przy rue Dumas, to 2. tom serii Verlaque i Bonnet. Książka reklamowana jest jako porywający kryminał.

Tu bym dyskutowała. Chodzi nie tylko o określenie porywający, ale i o kwestię kryminalności tej historii. Tzn. mamy śledztwo, mamy zabójstwo, ale moim zdaniem te elementy nie klasyfikują książki, jako kryminału. Do tego wg. mnie potrzeba czegoś więcej.

Morderstwo przy rue Dumas to raczej niezła powieść obyczajowa z elementami kryminalnymi niż sam kryminał.

Książka przede wszystkim zachwyca południową Francją i wszystkim, co z tym regionem jest związane. W treści mamy całą gamę kolorów, zapachów, dźwięków, krajobrazów, smaków. Dla osób wrażliwych na tego typu opisy będzie to prawdziwa gratka. Podobnie będzie się sprawa miała z wielbicielami Francji.

Opisy posiłków, rodzajów potraw, ser, win, kawy, dywagacje o konkretnych daniach, ich celebracja to wszystko stanowi sporą część książki. Do tego dochodzą opisy miast i miasteczek regionu, charakterystyka obyczajów i mieszkających tam ludzi. Można wręcz zanurzyć się w Prowansji.

Książka zdaje się wręcz kiełkować z ziemi południowej Francji, być przesycona do ostatniej litery tamtą atmosferą, odrębnością kulturową.

Samo śledztwo w sprawie morderstwa dziekana Wydziału Teologii na Uniwersytecie w Aix sprawia wrażenie niejako wciśniętego pomiędzy te opisy, a także biesiady przy stole, które mam wrażenie wypełniają sporą część każdego dnia bohaterów prowadzących dochodzenie. Faktem jest, iż to właśnie w trakcie konsumpcji przepysznych prowansalskich dań, lub degustacji kolejnych win, bohaterom przychodzą do głowy najlepsze pomysły...kto, jak i dlaczego.

Od razu podkreślę, kwestia zabójstwa....nie jest to najlepszy wątek kryminalny z jakim spotkacie się. Jest ON powiedzmy...średni. Ale jego urok, wplecenie pomiędzy aspekty kulinarno-przyrodniczo-historyczno-krajobrazowe i język jakim cała książka jest napisana, czynią z niego uroczy, lekki dodatek do całej reszty.

Jeżeli będziecie o tym pamiętać, lubicie taki sposób opowiadania historii, nie szukacie akcji w amerykańskim stylu zabiligoiuciekł, lektura będzie dla was sporą przyjemnością.

Akcja książki M.L. Longworth toczy się w małej miejscowości we Francji, w Aix-en-Provence. Tym razem odnalezione zostają zwłoki dziekana Wydziału Teologii. Sędzia Verlaque i profesor Bonnet ponownie łączą siły, by odnaleźć prawdziwą przyczynę jego śmierci, spośród wielu czynników. Śmierć dziekana okazuje się być powiązana nie tylko z jego emeryturą, ale i wręczaniem prestiżowego stypendium. Wśród studentów i współpracowników każdy może okazać się mordercą, ale kto nim został?

Fabuła została ciekawie skonstruowana i nie brakuje tu tak naprawdę niczego. W Morderstwie przy Rue Dumas znajdziemy nie tylko zbrodnię, detektywistyczne poszukiwania czy przesłuchania, ale i opisy pięknych widoków, a nawet smacznego jedzenia. Mimo, że to na pewno nie było głównym zamysłem autorki, to w swoich książkach bardzo zachęca do odwiedzenia Francji. Śmiało mogę stwierdzić, że seria o Verlaque i Bonnet ocieka nie tyle przestępstwami, co winem, a zaprawiona jest oliwkami.

Jak pisałam w recenzji pierwszego tomu - Śmierci w Chateau Bremont, bohaterowie mimo wyraźnych charakterów, szczególnie u Verlaque'a, mają problem z wyrażaniem emocji. Jak w przypadku Marine Bonnet udało się to w pewnym stopniu opanować, tak konstrukcja sędziego wciąż kuleje. Mam jednak nadzieję, że w kolejnych tomach autorka skupi się na nim, a nie posiłkach - a wtedy może wydarzyć się cud i przełom.

Zaskoczenie tego tomu zaskoczyło mnie, mimo moich wcześniejszych podejrzeń. Wszystko zostało dobrze uzasadnione, jednak wcześniejsze śledztwo podążyło zupełnie innym torem i muszę przyznać, że nie spodziewałam się takiego rozwoju akcji. Była to naprawdę dobra książka, jednak mam nadzieję, że w trzecim tomie z sędzia Verlaque'em polubimy się bardziej.

[Adres usunięty]

"Wtedy Thierry gwałtownie wciągnął powietrze i odskoczył do tyłu, uderzając w pokrytą marmurem konsolę. Stojący na niej wazon przechylił się i zaczął spadać..."

Drugi tom serii ciekawiej umilił mi czas spędzony z książką w ręku niż pierwszy "Śmierć w Chateau Bremont". Narracja okazała się bardziej przyjemna, dojrzała i wciągająca, mniej nieścisłości, zbędnych powtórzeń czy irytujących zwyczajów kluczowych postaci, lecz nadal nieco z nich przetrwało i psuło pozytywny odbiór książki. Pozostajemy w klimacie zabytkowej miejscowości Aix-en-Provence i francuskiej wysublimowanej kuchni, jednak teraz bohaterowie nie tylko spożywają w każdym rozdziale jakiś posiłek czy delektują się winem, ale również aktywnie dokładają się do stworzenia zajmującej fabuły.

Autorka zaprezentowała lepszą już odsłonę kryminalnej intrygi, rozwijającej się niespiesznie, krok po kroku, i choć nadal bazującej na nieskomplikowanych i przewidywalnych elementach, to jednak z miło zaskakującym finalnym rozwiązaniem. Nie znajdziemy dużo postaci drugoplanowych czy spektakularnych incydentów, jednak ma to swoje uzasadnienie i urok. Z korzyścią dla powieści okazało się okrojenie wątku obyczajowego, który w delikatnej i wyważonej odsłonie lepiej pasuje do przybliżanej historii, staje się jej wzbogaceniem, a nie wiodącym tematem kryminału. Powieść na wakacyjne czytanie, lekkie, niewymagające, relaksowe, znajdzie zwolenników, gdyż nie można odmówić nastrojowości, podobnie odwołań do malowniczych krajobrazów Wybrzeża Lazurowego.

Zaglądamy do środowiska wydziału teologii, gdzie kadra naukowa i studenci nieustannie ustalają hierarchię ważności, priorytetu, władzy i dostępu do środków finansowych. Skłócona społeczność sprzyja powstawaniu intryg, knowań, prowokacji i grze pozorów, dlatego nikogo specjalnie nie dziwi, ani nie martwi, zabójstwo szefa wydziału, Georgesa Mouttego, niezbyt szanowanego i lubianego profesora. Antoine Verlaque jako sędzia śledczy niemal natychmiast orientuje się, że za morderstwem kryją się ciemne sekrety i mętne tajemnice. W docieraniu do prawy pomaga mu życiowa partnerka, profesorka prawa, Marine Bonnet, oraz sympatyczny komisarz Bruno Paulik.

[Adres usunięty]