Morderstwo na Wyspie Szczęścia

Na małej skandynawskiej wyspie Lauttasaari zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Ofiara to znany w okolicy emerytowany nauczyciel historii i ojciec Ronji, która od lat mieszka w Londynie. Dziewczyna wraca więc na wyspę, by uporządkować sprawy ojca i dowiedzieć się, co tak naprawdę się stało. Poszlak i tropów w sprawie jest jak na lekarstwo, jednak Ronja powoli zaczyna odkrywać tajemnice z przeszłości i uświadamia sobie, że tak naprawdę nie znała prawdziwego oblicza własnego ojca.

Przyznam, że przeczytałam sporo nie do końca pochlebnych recenzji tej pozycji i miałam obawy przed lekturą. Okazało się, że niepotrzebnie. Być może nie jest to pozycja, która wywołała u mnie totalny zachwyt jednak czytało mi się ją z przyjemnością.

Urzekł mnie surowy, skandynawski klimat tej powieści. Opisy tamtejszego krajobrazu i atmosfery sprawiały, że niemal czułam smagania zimnego i silnego wiatru na twarzy. Ogromny plus tej książki!

Fabuła jest wciągająca i ciekawa, choć akcja nie pędzi na łeb na szyję, nie ma tu czasu na nudę.

Polubiłam postać Ronji, rozumiałam ją, jej rozterki i emocje. Udało mi się dosyć szybko odgadnąć kto jest sprawcą, ale nie odebrało mi to przyjemności z odkrywania tajemnicy, motywów jego działania i historii wydarzeń z przyszłości.

Moim największym „ale” w tej historii są postaci śledczych prowadzących sprawę, równie dobrze mogłoby ich nie być. Wnoszą do historii bardzo niewiele, nie posuwają śledztwa do przodu, a ich nieumiejętne gdybania bywały irytujące.

Nie jest to historia, którą będę pamiętać za rok, ale czas z nią spędzony uważam za całkiem udany.

Czy powinniście przeczytać? Zadecydujecie sami. Ja przeczytałam pomimo wątpliwości i nie żałuję.

„Morderstwo na wyspie szczęścia” to skandynawski kryminał dziejący się na wyspie Lautatasaari, osnutej mgłą i tajemnicą jej mieszkańców. Ronja jest bohaterką o skomplikowanych relacjach z rodzicami, które rzutują na jej postępowanie w późniejszym życiu, ma trudności w budowaniu trwałych relacji miłosnych oraz przyjacielskich. Mimo iż nie miała bliskich relacji z ojcem, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i odkryć kto stoi za jego morderstwem. Wydaje jej się, że policjant prowadzący śledztwo nie przykłada się do tego należycie. W śledztwie pomagają jej przyjaciółki z dzieciństwa oraz dawna miłość.

Akcja powieści dzieje się w dwóch liniach czasowych oraz tajemniczymi rozdziałami zatytułowanymi dziennik pokładowy. Zagadka kryminalna jest angażująca i co rusz wyskakują nowe sekrety i tajemnice z przeszłości jej ojca oraz lojalnych wobec siebie mieszkańców wyspy. Śledztwo w niewiadomy sposób prowadzi do zaginięcia dwójki dzieci sprzed lat. Zagłębiamy się w tematykę straty i bólu, kiedy najbliższa osoba przepada bez wieści, a bohater nie tracąc nadziei traci siebie.

Zagadkowe morderstwo, zaginięcie, małomiasteczkowy klimat, zamknięta społeczność i ich sekrety, uczucie nie pokoju. W jaki sposób obie sprawy mogą się łączyć? Musicie sami sięgnąć po książkę i odkryć zaskakujący finał tej historii, polecam!🤍

Ojciec Ronji, z którym kobieta nie mała dobrych relacji zostaje znaleziony martwy. Dziennikarka chcąc nie chcąc jest zmuszona wrócić w rodzinne strony. Pchana przeczuciem postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i odkryć prawdziwą przyczynę śmierci ojca.

Dawno nie czytałam literatury skandynawskiej. Nie pamiętam już jakie to były tytuły, ale tego charakterystycznego, dusznego klimatu nie da się zapomnieć.

Tym razem, o ile klimat bardzo podsycał moją ciekawość i chęć dalszej lektury, to niestety rozczarowało mnie tempo tej historii. Akcja bardzo długo nabierała rozpędu, a warstwa obyczajowa początkowo za bardzo dominowała nad kryminałem.

Iskrą nadziei stała się tajemnica, którą skrywała w sobie fabuła. Główna bohaterka zmaga się z własnymi demonami, targają nią sprzeczne emocje. Musi dokonać wyboru i stawić czoła prawdzie.

Z czasem wyczuwalne było rosnące napięcie i gęstniejąca atmosfera, jednak z mojej perspektywy stało się to zdecydowanie zbyt późno. Druga połowa książki nadrobiła braki z pierwszej, ale mimo to odczuwam spory niedosyt. Szkoda.

Według mnie to dość przeciętny kryminał, który może dobrze się czyta, ale nie zapada na dłużej w pamięci.

Mroczny, przejmujący chłodem, wwiercający się w głowę, taki jest ten klimatyczny kryminał.

Dziennikarka Ronja Vaara powraca na swoją rodziną wyspę po tym jak znaleziono jej ojca zamordowanego na plaży. Przedłużające się śledztwo zmusza Ronję do poszukiwania mordercy na własna rękę. Kobieta odnawia stare znajomości i powoli odkrywa historię swojego rodziciela. Zamknięte środowisko Lauttasaari niechętnie obnaża swoje sekrety.

Akcja jest nieśpieszna, na początku wręcz powolna. Potem staje się duszna od podejrzeń, przypuszczeń, pogłosek. Nie wiadomo kiedy zaczynamy wciągać się w historię i mozolnie składać nieliczne poszlaki w całość.

Ronja dawno straciła kontakt z ojcem i okazuje się, że niewiele wie o życiu swojego rodziciela. Kolejne osoby i odnalezione skrawki historii powoli odkrywają prawdziwe życie zamordowanego mężczyzny. Ludzkie powiązania, skrzętnie ukryte sekrety odsłaniają swoją niebezpieczna pajęczynę.

Atmosfera jest klaustrofobiczna, bo na wyspie wszyscy się znają lub znają kogoś kto zna nas. Tutaj nic nie uchodzi ludzkiej uwadze, czasami tylko się o tym nie mówi.

Główny śledczy Anton wydaje się bardzo ponurą i niesympatyczną postacią. Pomimo usilnych starań śledztwo wymyka mu się z rąk.

Gdy akcja nabiera rozpędu robi się coraz groźniej. Pojawią się kolejne ofiary, Ronja też nie może czuć się bezpiecznie. Wiele postaci wzbudza wątpliwości, czuć zaciskającą się nić sekretów. Trudno jest wyciągnąć jakieś wnioski, jeszcze trudniej wskazać sprawcę. Im bliżej finału tym więcej rodzi się pytań.

„Morderstwo na Wyspie Szczęścia” zaliczam do książek z tak zwanym „długim ogonem”; myśli się o niej jeszcze długo po lekturze. Nie sądziłam, że kryminał może wycisnąć z czytelnika tyle przemyśleń i tak mocno zamieszać mu w głowie. W książce tej bowiem nie chodzi tylko o odkrycie sprawcy, ale też o przemyślenie tego jak ważne są relacje rodzinne i międzyludzkie.

„Morderstwo na wyspie szczęścia” to pierwszy tom kryminalnej serii z Ronja Vaara. Serii, której muszę przyznać zapowiada się całkiem ciekawie. Należy ona do skandynawskich kryminałów, ale tym razem mam wrażenie, że ma trochę lżejszy klimat. Czy to źle? Nie. Skandynawskie kryminały maja to do siebie, że czasami potrafią swoim klimatem przytłoczyć. Tutaj czuć gęsty, mroczny i tajemniczy klimat, ale nie powoduje on, że czytelnik czuje się zmęczony taką atmosferą.

EEva Louko świetnie wykreowała tutaj bohaterów. Główna bohaterka Ronja Vaara po wielu latach mieszkania w Londynie musi wrócić do rodzinnej miejscowości. Ciało jej ojca znaleziono na plaży. Od razu wiadomo, że nie był to wypadek, a zabójstwo. Kobieta nie miała dobrej relacji z ojcem, ale postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Podczas swojego śledztwa odkrywa wiele tajemnic ojca jak również lokalnej miejscowości. W swoich działaniach jest skuteczna, uparta i odważna. A żeby dowiedzieć się co odkryła musicie sami przeczytać.

Akcja książki nie jest ani sza szybka, a ni za wolna. Idealna by lepiej poznać bohaterów i ich przeszłość, a przy tym nie jest nudno. Cały czas na jaw wychodzą nowe sprawy. Znajdziemy tutaj zaskakujące zwroty akcji i zakończenie, którego nie jest tak łatwo domyśleć się. Autorka potrafi wodzić za nos, co bardzo lubię w kryminałach.