Moja rodzina na piętrze

Osiemdziesięcioletnia Antonina czeka już tylko na jedno. Na śmierć. Przeżyła co miała przeżyć i chciałaby odpocząć. Już nawet nie ma ochoty opuszczać swojego mieszkania na czwartym piętrze. Dobrze,że ma wspaniałego sąsiada Jacka, który dba o nią lepiej niż rodzina. Ma też dwie młode, zaczynające dopiero tak naprawdę żyć, wnuczki, córkę, nadgorliwą katoliczkę ale w sumie, to tylko na pokaz i syna, któremu nic nie brakuje, przynajmniej tak wszyscy myślą. Tam, w mieszkaniu staruszki przewijają się oni praktycznie codziennie, a ona snuje historię swojego życia.

Piękna to była powieść. Nie nachalna, nie przytłaczająca ale też nie nazbyt lekka za to bardzo życiowa.

To historia kobiety stojącej u schyłku życia. Retrospekcje z tego co było jej udziałem.

Wplątana w codzienność opowieść o tym co kiedyś, czego żałuje, co zrobiłaby inaczej, z czego się cieszy do tej pory, o trudach, traumach, cierpieniach, lepszych i gorszych chwilach.

Trochę jak pamiętnik osoby doświadczonej i pragnącej już jedynie spokoju.

To też opowieść o relacjach, tych rodzinnych, na które jest się skazanym i nie zawsze wyglądają jak powinny. Tych z ludźmi spotykanymi na swojej drodze, a które nie jednokrotnie czegoś nas w życiu nauczyły.

I tych, które trwają do tej pory, a zaczęły się zupełnie przypadkiem.

Ile mądrości płynie z tej książki to głowa mała.

Tylko czy naprawdę, my dopiero u schyłku życia potrafimy docenić, cieszyć się z tak drobnych i kiedyś wydających się bezsensownych, małych rzeczy?

Co sprawia, że chce się nam żyć, a co,że z tej egzystencji chcemy się wymigać?

Dlaczego nie słuchamy starszego pokolenia, odkładając na później ich historie?

Tylko, co gdy to później nie nadejdzie?

Gorąco polecam Wam historię Tosi. Nie przeraźcie się prawie 500 stron i uwierzcie, nawet nie zauważycie kiedy przewrocie ostatnią z nich. Sami się przekonacie ile prawdy jest w tej niepozornej książce, o zwyczajnym, a tak naprawdę niezwyczajnym życiu. Bo każdy z nas pisze swoją wyjątkową historię i tylko od nas zależy jej treść. Polecam.

Co powiecie na powieść, która pachnie pierogami, dżemem i babciną herbatą?

Tosia Pogorzelska ma osiemdziesiąt lat i postanawia już nigdy nie wychodzić ze swojego mieszkania. Uważa, że widziała już wszystko i nie ma potrzeby przeżywania więcej życia. Jednak życie dzieje się w jej czterech ścianach, w jej mieszkaniu, gdzie odwiedza ją rodzina i sąsiedzi.

Nie sądziłam, że książka, gdzie jest mało dialogów tak bardzo przypadnie mi do gustu. Uważałam, że będę ją męczyłam. Stało się inaczej, to książka, od której nie mogłam się oderwać. Napisana w pierwszej osobie. To relacja z życia starszej pani pomieszana z obecnymi wydarzeniami. Coś jakby pamiętnik, próba poukładania przeżyć. Jest napisana plastycznym językiem, a sama postać Tosi jest przeurocza. To nie jest tylko typowa babcia, która zawsze ma coś ugotowane, to również kobieta, która kochała całym sercem, przeżywała swoje życie pełną piersią. A w tle komunistyczna Polska.

Naprawdę miłe zaskoczenie, oby więcej takich książek.

Tosia ma osiemdziesiąt lat. Nie chcę już wychodzić z domu. Wciąż jednak chętnie przyjmuje w nim gości i z nimi rozmawia. W zasadzie to chciałaby już odejść z tego świata. Los ma dla niej nieco inne plany...

✨

Tosia jest cudowna. Mówi to, co myśli. Jest szczera i bije od niej ciepło. Co najbardziej lubię u książkowych bohaterów to ich ludzka natura. Nie każdy autor tworzy tak realne postaci.

Rozczulił mnie także fakt, że Tosia zawsze rodzinę stawiała na pierwszym miejscu. Najbliżsi są dla niej najważniejsi i pokazuje to na każdym kroku. Troszczy się o nich, interesuje nimi.

Ważną postacią jest również jej ciotka, ktorą Tosia wspomina w książce. Decyzję kobiety miały duży wpływ na życie naszej głównej bohaterki.

Tosia dużo musiała unieść. Członkowie rodziny zawsze przychodzą do niej z problemami ale i radościami. Miała czas dla dzieci i wnuków. Była taka spokojną przystanią. Każdy z nas prawdopodobnie ma lub miał w rodzinie kogoś takiego.

Książka przedstawia relacje międzyludzkie, które zdarzają sie w każdej rodzinie. Napisała została przyjemnym językiem. Całość dopełnia nieco ironiczne poczucie humoru naszej głównej bohaterki. Bardzo mi się podobała ta historia. To taki dający ciepło kocyk, który pozwala odetchnąć i nabrać nadziei na lepsze chwilę.

💜 Recenzja 💜

Magda Louis - Moja rodzina na piętrze

Tosia to starszawa osiemdziesiąciolatka obdarzona mądrością życiową, ciętym językiem i dowcipem. Teraz w takim wieku czeka już tylko na odejście z tego świata. Ale zanim to nastąpi wraca myślami do swojej młodości. Do decyzji jakie podjęła i błędów jakie popełniła.

Zaskoczyło mnie w tej historii to, że bohaterka jest także narratorem całej książki i opowiada o swoim życiu. Historia przepełniona jest wieloma opisami, refleksjami i uczuciami głównej bohaterki z jakimi mierzyła się przez całe swoje życie. Przy tym utrzymany jest lekki i przyjemny styl pisania.

Muszę ostrzec, że ta historia nie jest dla wszystkich, ponieważ większość książki to same opisy co można zniechęcić czytelnika do czytania. Autorka w naprawdę ciekawy sposób lawirowała pomiędzy życiem głównej bohaterki, a postaciami pobocznymi które zmieniły całe jej życie, a także przyszłość.

Otulająca historia która sprawia, że chce się zostać w niej na dłużej, ale i w końcu doczekać końca tej historii. Jednak momentami lekko się gubiłam przez to, że w jednej chwili bohaterka opowiadała o sobie w czasie teraźniejszym, a w następnej chwili przeskakiwaliśmy kilkadziesiąt lat wstecz.

Z reguły staram się nie nastawiać na daną książkę, bo wiem, że mogę się zawieźć, ale tym razem patrząc na tytuł i na okładkę liczyłam na to, że jednak cała rodzina mieszka w obrębie jednego budynku. I z tej strony się zawiodłam, ponieważ ani jedno ani drugie nijak ma się do całej historii.

"Moja rodzina na piętrze" to przyjemna historia o przemijaniu życia, o błędach, decyzjach, refleksji nad sobą, ale i w pewnym stopniu daje ukojenie. Może nie do końca spełniła ona moje oczekiwania, ale ma w sobie coś wyjątkowego.

3.5/5 ⭐

Moja rodzina na piętrze Magdy Louis zapowiadała się jako jedna z tych ciepłych, rodzinnych historii, które otulają czytelnika niczym miękki koc. Saga obejmująca kilka dekad, barwne rodzinne wspomnienia, starszą bohaterkę obdarzona ciętym językiem i życiowym doświadczeniem, a do tego opowieść o przemijaniu, relacjach i poszukiwaniu szczęścia - wszystko wskazywało na to, że będzie to książka pełna wzruszeń i nostalgii.

Niestety, moje oczekiwania bardzo szybko zderzyły się z rzeczywistością.

Zamiast ciepłej i pokrzepiającej historii otrzymałam opowieść, która przez większość czasu wydawała mi się przygnębiająca i momentami wręcz męcząca. Co gorsza, największym problemem okazała się sama główna bohaterka, którą wydawca przedstawia jako „pełną humoru, ciepła i życiowej mądrości.

Ja zobaczyłam kogoś zupełnie innego.

Już sam punkt wyjścia budził mój opór. Tosia ma 80 lat i postanawia, że resztę życia spędzi zamknięta we własnym domu. Nie chce wychodzić, nie robi wyjątków nawet dla ważnych rodzinnych wydarzeń, takich jak ślub wnuczki. Oczywiście każdy ma prawo żyć po swojemu, ale trudno było mi potraktować takie zachowanie jako przejaw życiowej mądrości. Wręcz przeciwnie - odbierałam je jako smutny obraz rezygnacji z życia i odwracania się od świata, zwłaszcza, że decyzja nie była poparta chorobą czy zniedołężnieniem.

I być może właśnie dlatego przez całą książkę nie potrafiłam zbudować z Tosią żadnej emocjonalnej więzi.

Jeszcze bardziej przeszkadzał mi sposób, w jaki postrzega własną rodzinę. Bardzo wyraźnie widać, że faworyzuje syna, niemal nieustannie podkreślając jego wyjątkowość, rozpływając się nad jego zaletami. Jednocześnie córka wydaje się traktowana znacznie bardziej surowo, a jej wysiłki często zostają sprowadzone do roli przykrego obowiązku. Ta nierównowaga była widoczna przez całą książkę i sprawiała, że coraz trudniej było mi sympatyzować z bohaterką - nawet jeśli jej córka faktycznie pozostawała daleka od ideału.

Podobne odczucia towarzyszyły mi podczas lektury fragmentów dotyczących sąsiadów i znajomych. Tosia bardzo często podkreśla, czym różni się od innych starszych kobiet. Nie plotkuje. Nie opowiada wszystkim o wnukach. Nie zachowuje się jak „te inne babcie”. Problem w tym, że zamiast zdrowego dystansu do siebie wyczuwałam w tych fragmentach przede wszystkim poczucie wyższości. Wiele jej komentarzy sprawiało wrażenie oceniania innych ludzi z pozycji kogoś lepszego i bardziej oświeconego.

Im dłużej czytałam, tym bardziej miałam wrażenie, że Tosia jest osobą niezwykle skupioną na sobie. Nawet wspomnienia z młodości, które wypadają znacznie ciekawiej niż współczesna część fabuły, nie zmieniły mojego odbioru tej postaci. Wyłania się z nich bowiem obraz kobiety dość naiwnej, zapatrzonej w czubek własnego nosa i zainteresowanej przede wszystkim własnym komfortem oraz zadowoleniem.

Nie oznacza to jednak, że książka nie ma żadnych zalet.

Naprawdę ciekawe okazały się właśnie te retrospekcje dotyczące młodości Tosi i historii jej rodziny. To tam pojawiają się najbarwniejsze postacie, najciekawsze wydarzenia i największy potencjał fabularny. Dzięki nim łatwiej zrozumieć, jak wyglądało życie zwykłych ludzi na przestrzeni kolejnych dekad polskiej historii.

Jednak prawdziwym promykiem światła okazała się relacja Tosi z Jackiem.

Młody sąsiad, spragniony bliskości i rodzinnego ciepła, odnajduje w starszej kobiecie coś na kształt babci i przyjaciółki. To jedna z niewielu relacji w tej książce, która wydawała mi się autentyczna i wzruszająca. W ich wspólnych scenach pojawia się ciepło, którego tak bardzo brakowało mi w pozostałych fragmentach powieści. Gdyby podobnej energii było tutaj więcej, mój odbiór książki mógłby wyglądać zupełnie inaczej.

Największym problemem pozostaje jednak wszechobecny temat śmierci. Oczywiście literatura ma pełne prawo opowiadać o przemijaniu. To temat ważny, uniwersalny i nieunikniony. Jednak w Mojej rodzinie na piętrze odnosiłam momentami wrażenie, że książka nie tyle mówi o śmierci, co wręcz nieustannie wokół niej krąży. Tosia regularnie przypomina czytelnikowi o swoim wieku, nadchodzącym końcu i własnym odchodzeniu. Powraca do tego tak często, że z czasem przestaje to skłaniać do refleksji, a zaczyna zwyczajnie męczyć.

Być może właśnie dlatego lektura okazała się dla mnie tak trudna emocjonalnie.

Niedawno sama straciłam babcię i na co dzień otaczają mnie ludzie starsi. Widzę, jak wiele radości mogą jeszcze czerpać z życia, jak ważne są wspólne chwile, wyjścia, rozmowy i rodzinne spotkania. Dlatego wizja bohaterki, która dobrowolnie zamyka się w czterech ścianach i właściwie czeka na śmierć, była dla mnie wyjątkowo przykra.

Nie znalazłam w tej historii ukojenia. Nie znalazłam ciepła. Nie znalazłam też tej rodzinnej atmosfery, którą obiecywał opis wydawcy. Znalazłam za to opowieść o samotności, rozczarowaniach i stopniowym wycofywaniu się z życia.

Jestem przekonana, że książka znajdzie swoich odbiorców. Niektórzy mogą docenić jej refleksyjny charakter, spokojne tempo i próbę zmierzenia się z tematyką starości. Dla mnie jednak okazała się przede wszystkim rozczarowaniem.

To jedna z tych książek, po których zamknięciu nie pozostaje wzruszenie ani nostalgia, lecz przede wszystkim dojmujące poczucie smutku.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Znak Horyzont

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa