“Moja Europa: Dwa eseje o Europie zwanej Środkową” to wznowienie słynnego polsko-ukraińskiego dwugłosu.
Odkryj go na nowo już dziś!
Niezwykły esej po raz pierwszy ukazał się w roku 2000 i po dziś dzień wpływa na sposób opowiadania o Europie Środkowo-Wschodniej.
"Jeśli miałbym wymyślić dla Europy Środkowej jakiś herb, to w jednym z jego pól umieściłbym półmrok, a w innym, pustkę". Znajdujemy te słowa na kartach książki Andrzeja Stasiuka i Jurija Andruchowycza. Taka jest właśnie nasza część świata w oczach tych dwóch znakomitych autorów. Jeden to Polak, drugi pochodzi z Ukrainy. W swych obszernych esejach rozważają dzieje ziem leżących na polsko-ukraińskiej granicy, a także ludzi, którzy na terenach tych żyli i żyją po dziś dzień.
"Moja Europa: Dwa eseje o Europie zwanej Środkową” to książka, która została wydana po raz pierwszy w roku 2000. Z ogromną przyjemnością przedstawiamy naszym czytelnikom jej kolejne wznowienie. Stanowi ona wyśmienity przykład tego, jak potężnym środkiem wyrazu jest esej. Leży ON gdzieś na pograniczu nauki i poezji, z każdej z tych dziedzin czerpiąc to, co najlepsze. Nauka daje mu więc erudycję, poezja zaś, moc oddziaływania na wyobraźnię czytelnika. Dlatego też lektura tych tekstów pełna jest zadumy i nostalgii, a przy tym daje ogromną satysfakcję.
Piękno natury, zawirowania historii oraz ludzkie losy, którym historia ta skomplikowała ścieżki wołają do nas z kart książki "Moja Europa. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową".
Książka ukazała się w Niemczech, w Chorwacji, we Francji, na Ukrainie i Węgrzech, w Rumunii i Hiszpanii.
O książce
Jeśli Dwa eseje powstały na zamówienie, tym lepiej; marzyłbym sobie, by ich autorzy podjęli się opracowywania kolejnych tematów, widząc już oczyma duszy biblioteczkę traktującą o tlenie, nowych środkach przekazu czy reformie oświaty. Nie byłyby to z pewnością próby w manierze Bouvarda i Pécucheta. Liczyłbym raczej na widoczny w omawianych esejach rozmach polihistorów: następców jońskich filozofów natury, renesansowych myślicieli, angielskich poetów metafizycznych, których talent pozwala na rozważanie struktury materii, poznawanie Kabały, doradzanie Księciu i smakowanie trunków.
Wojciech Stanisławski
O autorach
Kto więc stoi za tym niezwykłym przedsięwzięciem? Andrzej Stasiuk przyszedł na świat w Warszawie, 25 września 1960 roku. To prozaik, poeta, publicysta i wydawca. Tworzy również sztuki teatralne. Inne ważne dzieła tego znakomitego autora to: "Mury Hebronu", "Wiersze miłosne i nie”, oraz "Opowieści galicyjskie”. Na motywach "Opowieści galicyjskich” powstał film "Wino truskawkowe” w reżyserii Dariusza Jabłońskiego.
Jurij Andruchowycz to ukraiński prozaik, poeta, tłumacz i eseista. Przyszedł na świat w 1960 roku. Mieszka obecnie w Iwano-Frankiwsku. Jest założycielem grupy poetyckiej Bu-Ba-Bu. W Polsce ukazały się jak dotąd cztery powieści Andruchowycza. Są to "Rekreacje", "Moscoviada. Powieść grozy", "Perwersja" oraz "Dwanaście kręgów". Za tę ostatnią został odznaczony w 2006 roku Leipziger Buchpreis. Nagroda ta przyznawana jest za dzieła szczególnie przyczyniające się do europejskiej integracji. "Dwanaście kręgów” zdobyło też Literacką Nagrodę Europy Środkowej Angelus.
Esej "Środkowowschodnie rewizje" Jurija Andruchowycza przełożyła Lidia Stefanowska.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa lub z serii Sulina
Jakie główne tematy poruszają eseje Andrzeja Stasiuka i Jurija Andruchowycza w książce "Moja Europa"?
Książka "Moja Europa. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową" skupia się na złożonej tożsamości, historii oraz przemianach tej części kontynentu. Autorzy z niezwykłą czułością dla obrazów rozpadu i melancholią opisują przywiązanie do tymczasowości, a także historie zwykłych ludzi uwikłanych w wielką historię. Jest to przenikliwy intelektualny atlas naszej części świata, który jednocześnie pociąga i wykrzywia się w grymasie swoją zmienną twarz. Rozważają także zadumę nad granicami wewnątrz granic i poza nimi, tworząc unikalną perspektywę na region.
Dlaczego "Moja Europa" jest uznawana za ważny polsko-ukraiński dwugłos w literaturze?
"Moja Europa" to słynny polsko-ukraiński dwugłos, który znacząco wpłynął na sposób opowiadania o Europie Środkowo-Wschodniej. Autorzy, Andrzej Stasiuk z Polski i Jurij Andruchowycz z Ukrainy, przedstawiają swoje unikalne perspektywy na wspólną historię, kulturę i tożsamość regionu. Ich eseje, pełne erudycji i poetyckiego wyrazu, pozwalają czytelnikowi zgłębić skomplikowane relacje i przemiany, jakie zaszły na tych terenach. Dwugłos ten stanowi cenne źródło refleksji nad przeszłością i teraźniejszością Europy Środkowej.
Jakie cechy wyróżniają esej jako formę literacką w kontekście dzieła "Moja Europa"?
Esej w "Mojej Europie" jest przedstawiony jako gatunek sytuujący się na pograniczu nauki i poezji. Od nauki czerpie erudycję, natomiast od poezji zapożycza odwagę nieoczekiwanych zestawień i swobodę wyrazu. Taki sposób pisania pozwala autorom na dogłębne rozważania o strukturze materii, poznawaniu zawiłych procesów historycznych czy nawet smaku trunków, co ukazuje szeroki rozmach myślowy. Jest to forma, która łączy intelektualną głębię z artystyczną wrażliwością, oferując czytelnikowi zarówno wiedzę, jak i estetyczne doznania.
Jakie jest międzynarodowe uznanie dla książki "Moja Europa. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową"?
Książka "Moja Europa. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową" zdobyła szerokie międzynarodowe uznanie, co potwierdzają liczne wydania w różnych krajach. Została opublikowana m.in. w Niemczech, Chorwacji, Francji, na Ukrainie i Węgrzech, a także w Rumunii i Hiszpanii. Taka obecność na rynkach zagranicznych świadczy o uniwersalności poruszanych tematów i ich rezonansie wśród czytelników z różnych kręgów kulturowych. To świadczy o znaczeniu dzieła dla dyskusji o Europie Środkowo-Wschodniej poza granicami Polski i Ukrainy.
Co charakteryzuje sposób opowiadania o Europie Środkowo-Wschodniej, jaki prezentują autorzy?
Autorzy w "Mojej Europie" prezentują sposób opowiadania o Europie Środkowo-Wschodniej, który charakteryzuje się głęboką refleksją i melancholijnym tonem. Koncentrują się na obrazach rozpadu, przywiązaniu do tymczasowości oraz wpływie wielkiej historii na życie zwykłych ludzi. Ich perspektywa to przenikliwy intelektualny atlas tej części świata, ukazujący jej złożoną, zmienną i często wykrzywioną w grymasie twarz. To podejście pozwala na uchwycenie niuansów regionu, który jest jednocześnie pociągający i pełen wewnętrznych sprzeczności.
