Mój Aniele

Współpraca barterowa z @iza_maciejewska_pisarka

Historia ta jest hołdem dla rodziców, którzy stracili swoje dzieci.

Jedyne czego nie wyobrażam sobie doświadczyć w życiu to straty ukochanego dziecka. Moja córka jest dla mnie wszystkim co mam najcenniejszego, jest całym moim światem, moim sensem.

Dziś recenzja książki, która dotknęła mnie do głębi. To historia młodych ludzi, tak bardzo doświadczonych przez los. To książka o stracie, o żałobie, o niewyobrażalnym bólu ale i o walce. Walce o siebie, o miłość o dziecko. To historia, która zostanie w moim sercu już na zawsze.

Kamil w tragicznych okolicznościach traci synka. Tej próby nie wytrzymuje jego małżeństwo. Mężczyzna zostaje sam pogrążony w bólu i żałobie. Bo jak wypełnić tę pustkę w sercu, czym uleczyć ranę, która bez przerwy krwawi.

Aniela nie miała łatwego dzieciństwa. Pragnąc miłości i wsparcia szybko wychodzi za mąż. Po ślubie mężczyzna pokazuje drugą twarz, znęca się nad żoną niwecząc tym samym o spokojnym i bezpiecznym życiu. Anieli udaje się uciec od oprawcy ten jednak oskarżając ją o niestworzone rzeczy pozbawia praw opieki nad ich córeczką.

W pewnym momencie losy tej dwójki się przetną. Czy będą oni umieli wykorzystać szansę daną przez los?

Sięgając po tę historię byłam świadoma, że złamie mi ona serce i to nie raz. Ale moje serce rozpadło się na miliona kawałków i trochę mi zajmie nim je na nowo posklejam. To opowieść o życiu i o człowieku. Pozbawiona zbędnych filtrów i ozdobników. Zawsze powtarzam, że każdy z nas ma swój plecak wypełniony po brzegi. Czasem tak trudno jednak podnieść się po traumie, dać sobie szansę, wyzbyć się lęków i zacząć żyć. Tak poprostu żyć. Bo przecież po każdej burzy wychodzi słońce...Ta książka niesie ze sobą jeszcze jedno mega ważne przesłanie. Pamiętajmy, że uśmiech na twarzy nie zawsze jest odzwierciedleniem tego co nosimy w sercu. Nie oceniajmy się wzajemnie, bądźmy uważni na drugiego człowieka.

To była bardzo ciepła, wzruszająca historia, od której nie mogłam się oderwać. Tyle w niej emocji i uczucia. Dużą rolę w książce Izy Maciejewskiej odgrywa miłość rodzicielska. To bezgraniczna miłość matki - Anieli- walczącej o opiekę nad dzieckiem i zmagającej się z zagrywkami byłego męża. Jest i miłość osieroconego ojca - Kamila, która powoduje, że wraz ze śmiercią dziecka, śmierci pragnie rodzic, bo w takiej sytuacji cały świat przestaje dla niego istnieć.

I kiedy już tych dwoje bohaterów skupia się tak bardzo na swoich życiowych zmaganiach, nagle odkrywają, że troski dzielone z drugim człowiekiem łatwiej jest znieść, każdy potrzebuje i zasługuje na szczęście i uczucie, a życie chociaż niekiedy tak bardzo nas doświadcza, jest wielkim darem. Poturbowani przez życiowe doświadczenia, odnajdują w sobie oparcie, zrozumienie, miłość, sens życia.

Oczywiście nie przychodzi im to łatwo. Aniela ma spędzić rok podczas rehabilitacji i opieki nad Kamilem i znajomość ta początkowo jest zderzeniem ze sobą dwóch silnych charakterów. Kamil doświadczony śmiercią syna, za którą się obwinia, jest zamknięty w sobie, zgorzkniały, pragnie jedynie sam umrzeć. Aniela, pomimo swej wrodzonej wysokiej wrażliwości jest nieustępliwa i dość władcza nad swym podopiecznym, ale za to anielsko cierpliwa i dobra.

Z każdym dniem tych dwoje zbliża się do siebie, odkrywając jedno przed drugim swoje emocje, sekrety, obawy, by wreszcie pozwolić sobie na szczęście.

Poznajemy tę wzruszającą historię z dwóch perspektyw, autorka prowadzi bowiem narrację pierwszoosobową z punktu widzenia Kamila i Anieli i myślę, że w tej powieści to rozwiązanie sprawdziło się idealnie. Podkreśla złożoność ludzkich emocji, trudu dokonywanych życiowych wyborów, daje możliwość usłyszenia „myśli” i rozterek bohaterów.

Sięgnijcie koniecznie po powieść „Mój aniele”. Przygotujcie się, że może i wyciśnie z Was nieco łez.

Anioły są wśród nas, nie podcinajmy im skrzydeł.

Tak bardzo za Tobą tęsknię synku. Każdego dnia, ale zrobię wszystko byś był dumny ze swojego taty.

Aniela od wczesnego dzieciństwa zmagała się z wieloma problemami.

Mama dziewczynki zmarła, gdy ta miała około trzech lat zaś ojciec pogrążony w żałobie nie potrafił zająć się córką, a swoje smutki topił w alkoholi.

Gdy w wieku osiemnastu lat poznała Rafała czuła się jakby wygrała na loterii. Szarmancki i dobrze zarabiający mężczyzna zdawał się być wymarzonym partnerem, a całości szczęścia młodej kobiety dopełniła ciąża i pojawienie się na świecie małej Zosi.

Niestety.. szybko okazało się, że ten który obiecał kochać okazał się katem.

A był to ledwie początek jej kłopotów..

Kamil jest zawodowym żołnierzem i doświadczył niewyobrażalnej straty.

Jego siedmioletni synek Krzyś umarł i mężczyzna nie potrafi sobie poradzić z żałobą oraz rozpadem małżeństwa..

Okoliczności w jakich para się spotkała nie są specjalnie sprzyjające, delikatnie mówiąc.

Osamotniony trzydziestopięciolatek jest uziemiony po złamaniu ręki i nogi , a Aniela ma za zadanie wyciągnąć go ze stagnacji i pomóc mu uporać się z dręczącymi go demonami.

Czy jej się uda?

Czy dwie poturbowane przez los osoby będą w stanie wzajemnie uleczyć swoje serca?

Siedząc i pisząc tę recenzję wciąż odczuwam emocje towarzyszące bohaterom tej pięknej przepełnionej bólem, cierpieniem ,a jednocześnie miłością i nadzieją opowieści.

Byłam dosłownie oczarowana piórem Pani Izy Maciejewskiej i tym w jak piękny sposób odmalowała historię Anieli i Kamila.

Z każdą przeczytaną stroną czułam się tak jakbym ich znała, zaś fabuła nie pozwalała złapać oddechu nawet na krótką chwilę.

Dobroć tej młodej dziewczyny porażała mnie na każdym kroku.

Kamil zaś podbił moje serce i dołączył do grona moich literackich mężów.

Jeśli szukacie książki, która porusza najczulsze struny duszy - z czystym sercem polecam Wam sięgnąć po tę niesamowitą lekturę. 💙🩵🤍

"Prędzej czy później każdy człowiek będzie borykał się ze stratą. Prędzej czy później każdy doświadczy bólu. Ale to nie są jedyne uczucia, które dotykają ludzi. Jest też radość, szczęście i spełnienie. I miłość. Tylko trzeba mieć w sobie siłę i odwagę, żeby pozwolić im złapać się za rękę i poprowadzić przez życie."

Powyższe słowa są kwintesencją tego, co zawiera powieść "Mój aniele". To swego rodzaju kontynuacja "Wada. Kiedy serce przestaje bić" Kto czytał ten będzie wiedział.

Czytając na przemian odczuwałam smutek i wściekłość.

Już pierwsze kilka stron wywołało potok łez. Nie umiem sobie wyobrazić ogromu cierpienia rodziców zmagających się z żałobą po starcie dziecka. Niekiedy taka trauma staje się początkiem końca, a wzajemne pretensje i wytykanie win doprowadzają do rozpadu związku.

Kamil nie potrafi sobie wybaczyć tego, co się wydarzyło. Obwinia się za śmierć syna. W tym wszystkim wtóruje mu żona, która postanawia od niego odejść.

Z drugiej strony mamy perfidną manipulację. Utajona przemoc fizyczna i psychiczna w domowym zaciszu nie jest zjawiskiem rzadkim. Niestety często ofiary za wszelką cenę usprawiedliwiają oprawców, a oni tylko na tym żerują. Na własnej skórze doświadczyła tego Aniela. Brak szybkiej reakcji z jej strony oraz przebiegłość partnera odbiły się rykoszetem i doprowadziły kobietę do utraty praw rodzicielskich.

Jak widzicie, dwie zupełnie różne sytuacje, jednak dla bohaterów równie tragiczne. Autorka przelała na papier ogrom emocji, które z pewnością udzielą się każdemu czytelnikowi. Jak skończą się te historie? Przekonajcie się sami. Bardzo Was zachęcam.

,,Jeśli nasza wyobraźnia gdzieś nie sięga, to nie znaczy, że coś nie ma prawa się wydarzyć, zaistnieć, być”

Ta książka to była czysta przyjemność. Wciągająca, emocjonująca i zarazem pouczająca. Bardzo szybko wpadłam w historię tej dwójki bohaterów pokrzywdzonych przez los, czyli Anieli i Kamila.

Kamil Braun to 35 letni żołnierz, któremu umiera syn i rozpada się małżeństwo. W najmniej oczekiwanym momencie w jego życiu pojawia się Aniela Pawlicka. Kobieta z wielkim bagażem doświadczeń, której małżeństwo trwało 2 lata. W wyniku manipulacji jej męża, sąd odebrał jej prawa rodzicielskie do jej córki. Byłam bardzo ciekawa, kiedy i w jakich okolicznościach bohaterowie się poznają i dowiedzą się prawdy o sobie. Jak zareagują? Jak przyjmą to do wiadomości, co zrobią z tą wiedzą? Musicie przekonać się sami 🙌

,,Doświadczamy złych, wręcz okrutnych rzeczy, żeby umieć sobie z nimi radzić”

Nie myślcie sobie, że ,,Mój aniele” to słodka historia miłosna. Autorka poruszyła w niej wiele ważnych i trudnych kwestii, takich jak śmierć dziecka, zdrada, znęcanie psychiczne i fizyczne oraz wiążące się z tym demony przeszłości. Autorka porusza również temat szufladkowania i oceniania innych ludzi, nie zważając na ich starania, nadal będą tymi ,,z łatką”.

W ,,Mój aniele” mamy świetnie poprowadzoną fabułę, bez przymusowych przystanków. Zaskoczyło mnie to, że pod tak delikatną i niepozorną okładką czai się tak emocjonalna historia. Akcja toczy się wartko a fabuła zaskakuje. Myślę, że dobra historia to kombinacja wielu czynników, a wszystkie z nich są bardzo ważne. Oczywiście w przypadku powieści o miłości koncentrujemy się na emocjach i sądzę, że najistotniejsze jest, aby uczucia bohaterów przedstawić tak, by były dla czytelnika namacalne, uchwytne. Odrobina napięcia też nie zaszkodzi.

,,Jednak pamiętaj o tym, że do rozwiązania problemu prowadzi zawsze wiele dróg. Nie tylko jedna. Taka, która wydaje się jedyna i oczywista”

„Mój aniele” to bardzo prawdziwa, poruszająca i wzruszająca opowieść. Napisana przystępnym językiem, którą pochłania się błyskawicznie. Powieść biegnie dwutorowo, napisana jest z perspektywy Anieli i Kamila. To książka pełna uczuć i emocji, najbardziej skrajnych, od miłości, przyjaźni, więzi rodzinnych po strach, determinację i wielką odwagę.

Powieść przemówiła do mnie i poruszyła struny w mojej duszy. Zachwyciła mnie totalnie!

,,Będziesz mierzył się z emocjami już zawsze. Za każdym razem, kiedy spojrzysz w lustro, będziesz stawiaj im czoła…”

Polecam serdecznie! 🖤

Współpraca reklamowa

Pierwsze spotkanie z piórem Izy mogę uznać za przyjemne i udane. Historia jest stworzona w ciekawy i spójny sposób. Autorka świetnie przestawia problemy, z którymi boryka się masa osób każdego dnia. Codziennie ktoś dowiaduje się o czyjejś zdradzie, codziennie ktoś bierze rozwód, a ktoś inny walczy o prawa rodzicielskie. Niecodziennie za to doświadczamy śmierci własnego dziecka…

Jest to pierwsza książka o takiej tematyce z jaką miałam okazję się spotkać. Autorka doskonale ukazuje emocje i myśli Kamila, który stracił swoje dziecko. Oddaje to tak dobrze, że można to poczuć całym sobą. Po części utożsamiam się z Kamilem. Przeżyłam podobną stratę i odczuwałam dokładnie te same emocje co on. Dlatego rozumiem jego gniew i żal. Ale my nie o tym, skupmy się na recenzji.

Aniela jest ciekawą postacią. Jej spojrzenie na świat sprawiło, że sama doszłam do kilku zmian w moim postrzeganiu świata. Ta bohaterka pokazała mi również jak pomimo wielu trosk i zmartwień iść przez życie z uśmiechem. W końcu mamy to życie tylko jedno, powinniśmy z niego brać i cieszyć się ile tylko możemy. Czas każdego z nas w końcu przeminie, a chwile, które mogliśmy przeżyć, nie powrócą.

To są lekcje, które wyniosłam z tej lektury.

Chociaż, chyba jest ze mną coś nie tak. Liczyłam na wyciskacz łez, a nic takiego nie miało miejsca. Możliwe, że dlatego, że przeszłam coś takiego. Pogodziłam się już ze swoją stratą i trzymając w ramionach swojego kilkumiesięcznego malucha nigdy nie zapomnę o swoim aniołku, który patrzy na nas z nieba.

Autorko, gratuluję stworzenia tak rzeczywistej historii i odwagi, aby uwiecznić na papierze myśli ludzi mierzących się ze startą, myśli ludzi którzy nie koniecznie chcą się dzielić nimi głośno z kimkolwiek.

To była fajna przygoda, warto czasem przeczytać coś delikatniejszego, tak dla odmiany.

Uważam tą historię za bardzo wartościową i z czystym sumieniem wam polecam. Warto to przeczytać aby zrozumieć.

"Doświadczamy złych, wręcz okrutnych rzeczy, żeby umieć sobie z nimi radzić. Żeby stawić czoła najgłębiej skrywanym lękom, żeby wiedzieć, jak to jest w żałobie, w rozpaczy, w strachu, w bólu, w złości. Bo nic nie uczy tak, jak problemy, z którymi przychodzi nam się mierzyć".

Kamil stracił swoje dziecko. Jego śmierć, za którą czuje się odpowiedzialny, doprowadza go na skraj rozpaczy. I nie ma znaczenia, że serce jego synka bije w kimś innym. Dla niego życie straciło sens, jego małżeństwo przestało istnieć. Nie ma dla niego już nic....I wtedy dzięki dobrym ludziom, w jego życiu pojawia się Ona...

Aniela nie miała łatwego startu w życiu. Biedna odkąd sięga pamięcią, oddała swoje serce mężczyźnie, który okazał jej dobro. Jednak z czasem kolorowe życie zmieniało się w przerażającą szarość, by na koniec z hukiem zalać wszystko czarnym kolorem. Jednak Aniela ma w sobie blask, który mimo wszystko stara się utrzymać. A teraz, kiedy poznała Kamila, ma z kim się nim podzielić. Tylko czy mężczyzna jej na to pozwoli.

Czy dwoje zranionych i zniszczonych ludzi, będzie w stanie zobaczyć słońce?

To nie jest pierwsza książka Autorki, którą czytam. Ale jak każda jedna wzbudziła we mnie ogrom uczuć.

Żal, smutek, ból i niezrozumienie. Poprzez walkę i smutek. Aż po akceptację i miłość. Bo czy można pogodzić się z tragedią, która przytrafiła się Kamilowi? Nie, nie sądzę i jako mama nie chciałabym znaleźć się w tak okrutnej rzeczywistości.

Aniela jest dla mnie uosobieniem dobra. Tak wielkiego, że tak naprawdę trudno objąć to rozumem. Dlatego trzeba spróbować sercem. Kobieta mimo iż sama przeszła i nadal przechodzi przez prywatne piekło, potrafi darzyć ciepłem i zrozumieniem. Nie poddaje się, nie ocenia i nie krytykuje. Okazuje bezwarunkową miłość.

Łzy polały się nie raz podczas czytania. Czułam ucisk w sercu. Lecz z czasem, tak jak u Kamila, zmienił się w nadzieję.

Iza w cudowny sposób pokazała jak dwoje ludzi się poznaje. Jak stają się sobie bliscy. Jak czasem dobre słowo czy przytulenie może być wszystkim, co poskleja poranioną duszę.

Iza uwielbiam Twoje pióro. Uwielbiam to, jak piszesz o rzeczach ważnych I bolesnych. Uwielbiam jak przedstawiasz miłość. Bo to nie zawsze jest proste. Ale jeśli znajdzie się tą właściwą osobę, to zawsze jest warte❤️

Dzieci dla większości rodziców są najcenniejszym skarbem i powodem do dumy. Gdy pojawiają się na świecie wszystko się zmienia i trudno wyobrazić sobie życie bez nich. Niestety, los nie dla każdego jest łaskawy i czasem zabiera nasze pociechy zbyt szybko. A to sprawia, że serce chce pęknąć z bólu i rozpaczy i ponownie zmienia już nieodwołalnie nasz mały, prywatny świat, w którym istniejemy.

Kamil stracił syna w wypadku i nie może się podźwignąć po tej stracie. Kiedyś był wysportowanym żołnierzem, obecnie splot wypadków sprawił, że jest niemal przykuty do łóżka. Mężczyzna stracił jakąkolwiek chęć do życia i nie widzi sensu dalszej egzystencji, zwłaszcza, że cały jego świat rozpadł się z dnia na dzień. Zapomniał jednak o tym, że jeszcze czuwają nad nim anioły, choć sam kompletnie w nie nie wierzy.

Aniela podjęła trudną decyzję o rozwodzie, by wyrwać się z koszmaru, jaki przypominała jej codzienność. Lecz koszmar nadal trwa, a ona nie ma sił, by walczyć. Choć patrząc na nią z boku nikt nie posądziłby jej o problemy- jest życzliwa, uśmiechnięta, lubi podśpiewywać i zawsze służy dobrą radą i otwartym sercem. Na pozór promyk szczęścia, w głębi duszy złamana dziewczyna, może okazać się remedium na bolączki Kamila, choć żadne z nich nie ma o tym pojęcia.

"Mój Aniele" to kolejna książka Izy, w której można się zakochać... choć przez łzy. Wzruszająca, poruszająca jakże istotne, życiowe tematy, trafia do serca jak mało która powieść. Już pierwszy rozdział sprawia, że kraje się serce i trudno utrzymać suchość oczu, a tych momentów podczas lektury będzie jeszcze więcej. Ale pomimo bólu duszy, pomimo niezgody na perypetie bohaterów i na to jak doświadcza ich los, ta książka jest warta wszystkiego - przeczytania, zauroczenia w nienagannym piórze Autorki, pokochania jej bohaterów i treści, zanurzenia się w refleksji nad losem ogółem i tym, jak toczą się nasze życia. I choć znajdziemy w niej ogrom bólu to jest ona okraszona delikatnym humorem, chwilami, które rozświetlają fabułę, nadzieją na lepsze, ciepłem i miłością. Tak naprawdę można powiedzieć, że to życie napisało do niej scenariusz i choć ono potrafi dać w kość jak nic innego, rozszarpać duszę na maleńkie części i sprawić, że nie chcemy dalej zwyczajnie być, to ta powieść przypomina, że wszystko jest po coś. Także te złe, brutalne i smutne momenty. I zawsze warto brać to, co los nam zsyła na barki, choć może być niewyobrażalnie ciężko i zwyczajnie się nie poddawać. Iza dzięki tej historii przypomina, jak zbawienny wpływ na tragedie innych mają dobre ludzkie serca. Porusza tu wątki dotyczące żałoby, rozwodu, nieuleczalnej choroby. Przypomina jak ważna jest miłość- do samego siebie, do drugiego człowieka ale i do zwierząt. Jak zwykła rozmowa, towarzystwo, moralne wsparcie, mogą zdziałać małe cuda i nieść wiele pięknych momentów. Jak mogą poskładać roztrzaskane kawałki serca w całość i choć to serce nie będzie już takie samo, to przecież nie znaczy, że będzie gorsze. Ta historia pokazuje, że nie można nigdy tracić nadziei, bo anioły są wokół nas, zsyłają nam małe cuda i drobne gesty, które finalnie mogą tak wiele zdziałać. Trzeba tylko chcieć je dostrzec. A Was proszę o dostrzeżenie tej wyjątkowej książki. Naprawdę warto!