Moi przyjaciele

Było to moje pierwsze spotkanie z Fredrikiem Backmanem w formie książkowej. Widziałam wcześniej dwie ekranizacje "Człowieka imieniem Ove", ale nie miałam okazji czytać żadnej z jego powieści. Do teraz. I co ja mogę powiedzieć? Mam mętlik w głowie. Ta książka tak bardzo mi się podobała, że teraz nie mam słów, aby coś o niej napisać. Czy to nie absurd?

✨️Kto i za co pokocha?

Jeśli lubisz poruszające historie o przyjaźni, sztuce, młodości, to zakochasz się w tej powieści. Backman każdemu z tych aspektów składa pokłon. Przyjaźń, która jest całym światem. Sztuka, która staje się wszystkim i łączy ludzi. Młodość, która choć piękna sama w sobie, to bywa trudna, naznaczona buntem i traumami. Pokochasz, jeśli gustujesz w powieściach, w których retrospekcje są jednym z zabiegów kompozycyjnych. Historia o przyjaźni, którą Ted opowiada Louisie to jakby czytanie osobnej książki. A mimo to ta powieść jest tak bardzo spójna, zarówno wydarzenia z teraźniejszości jak i przeszłość tych dwojga stapiają się w jedno. Im dalej w las, tym ta szkatułkowość przeradza się w jedną historię, choć losy Teda i jego przyjaciół oraz Louisy dzielą lata.

✨️Czy ja pokochałam?

Jestem zachwycona i brakuje mi słów. Zachwyca mnie warstwa językowo-stylistyczna, bo tu każde zdanie ma wartość. Autor nie wpada w pustosłowie, nie czaruje na siłę, nie zapycha stron czczą paplaniną. Zarówno historia przyjaciół z obrazu, motyw samego obrazu i losy Louisy zostały potraktowane z niezwykłą czułością i dbałością o najmniejsze detale. Dzięki temu czułam się zaangażowana w tę powieść, czułam się jej częścią. Chwyciły mnie za serce chwile wzruszające, ale nie były to wzruszenia wywołujące łzy, a raczej współodczuwanie z bohaterami, jakaś dziwna tęsknota. Tę książkę czyta się tak, jak ogląda się obraz. Najpierw doświadczasz jej powierzchownie, całościowo, później odkrywasz te elementy, które składają na całokształt, a na koniec zaczynasz widzieć szczegóły, te drobnostki, które mają największa wartość, te z którymi wszystko, a bez których nic. I podziwiasz i analizujesz i doświadczasz, aż w końcu brakuje Ci słów, aby opisać swoje wrażenia.

✨️Czy polecam?

Najbardziej na świecie! Ta powieść, często poruszająca, ma w sobie mnóstwo świeżości, energii i błyskotliwego, zaczepnego humoru nie da się przy niej nudzić. Zagarnie Cię w swoje objęcia niczym przyjaciel witający się z Tobą po długim rozstaniu. I nie będzie chciała wypuścić.

✨️O czym jest?

Louisa marzy o byciu artystką. Pragnie zobaczyć na własne oczy obraz namalowany przez swojego idola. Ona widzi w morskim pejzażu coś, czego inni nie dostrzegają.

Pewnego lata, dwie dekady wcześniej grupa przyjaciół spędza czas na opuszczonym pomoście. Ted, Joar, Ali i on - artysta. Każde z nich choć są dopiero nastolatkami, niesie bagaż doświadczeń. Tamtego lata próbują zapomnieć o nim, chcą kochać, marzyć, być sobą. To właśnie wtedy powstaje obraz,który przez niesamowity splot wydarzeń trafia w ręce Louisy. Od tej chwili rozpoczyna podróż, która zmieni życie tylko jej życie.

Książki Backmana już od dobrych kilku lat wisiały na mojej liście „do przeczytania” jako jeden z największych wyrzutów sumienia. Cały czas miałam to silne przeczucie, że jego styl i wrażliwość idealnie trafią w mój gust, a mimo to ciągle odkładałam to pierwsze spotkanie na bliżej nieokreślone „kiedyś”.

W końcu nadszedł ten dzień. Moje pierwsze spotkanie z szwedzkim pisarzem stało się faktem i… (tutaj następuje pełna napięcia, dramatyczna cisza)- przepadłam! Książka „Moi przyjaciele” szybko kupiła mnie swoim urokiem i mądrością.

Najbardziej urzekła mnie w tej historii sentymentalna podróż do czasów, gdy świat był prostszy, a my- nastoletni i nieśmiertelni- potrafiliśmy śmiać się godzinami z byle powodu. Czytając, nie mogłam uciec od własnych wspomnień. I choć bohaterowie Backmana mają swój opuszczony pomost w nadmorskim miasteczku, ja natychmiast zobaczyłam nasz miejski, otwarty basen i wieczorne spacery po mojej niewielkiej rodzinnej miejscowości. Pamiętacie ten beztroski stan? Mnóstwo śmiechu, urocze głupoty i wielkie, nieskrępowane marzenia o przyszłości. Gdzieś po drodze, w pędzie dorosłości, między kolejnymi obowiązkami a problemami, ten czysty, młodzieńczy śmiech staje się coraz rzadszym gościem w naszej codzienności. Backman brutalnie, ale i pięknie nam o tym przypomina.

Sama fabuła kręci się wokół tajemnicy z przeszłości. Ponad dwie dekady temu los połączył na letnim pomoście grupę poranionych przez życie nastolatków: wiecznie skorego do bójki Joara, skrytego Teda, który już zawczasu opłakuje mającą nadejść stratę, oraz Ali, noszącą w sobie ból utraconego domu. Jest wśród nich także niezwykle utalentowany artysta, żyjący w cieniu i zmagający się z własnymi demonami. To właśnie ta paczka zagubionych dusz, dzięki wzajemnej bliskości, znajduje siłę, by rano wstać z łóżka, marzyć i kochać. Owocem tamtych niezapomnianych wakacji staje się wyjątkowy, magnetyczny obraz. Po latach to niezwykłe dzieło sztuki trafia w ręce dziewczyny imieniem Louisa. Rusza ona śladami przeszłości, by odkryć historię jego powstania.

Proza Backmana kupiła mnie od pierwszych stron. Autor posiada niezwykły dar- pisze z niesamowitą lekkością, pod którą sprytnie przemyca najcięższe ludzkie zmagania: fobie, traumy i bolesne straty. Podczas lektury funduje nam prawdziwą emocjonalną huśtawkę. W jednej minucie na mojej twarzy gościł szeroki uśmiech, by za chwilę w kąciku oka pojawiła się łza wzruszenia. I wiecie co? To było hipnotyzujące. Im dłużej dajesz się kołysać tym emocjom, tym bardziej nie chcesz z tej huśtawki schodzić.

Na szczególne uznanie zasługuje to, jak przepięknie i dojrzale pisarz podszedł do motywu żałoby. Z wiekiem wszyscy musimy oswoić się z bolesną prawdą, że przyjdzie nam żyć bez niektórych bliskich u boku. Wizja ta przeraża, ale Backman pokazuje, że czas, choć nie zagoi wszystkich ran, ma w sobie uzdrawiającą moc, która pozwala nam się z tym oswoić. Najważniejsze to w tym wszystkim nie stracić nadziei.

Z całego serca polubiłam tych bohaterów. Byli tak żywi i prawdziwi, że gdy zamknęłam książkę, poczułam nagłą pustkę i szczerą tęsknotę, jakbym naprawdę musiała pożegnać się z dobrymi znajomymi. „Moi przyjaciele” to urocza, słodko-gorzka opowieść o przyjaźni, sztuce, młodości i odchodzeniu. To literacki plaster na duszę, który przypomina o fundamentalnych prawdach, o których tak łatwo zapominamy w codziennym biegu.

Moje pierwsze spotkanie z Backmanem uważam za niezwykle udane i już teraz wiem, że na tym jednym razie się nie skończy. Z wielką chęcią nadrobię jego starsze tytuły.

Cofnijmy się w przeszłość, a dokładniej o dwadzieścia lat. W niewielkim nadmorskim miasteczku kwitła wyjątkowa przyjaźń, która znaczyła bardzo wiele. Młodzi ludzie - nastolatkowie uciekający od codzienności -próbowali żyć według własnych zasad. Ciepłe dni spędzali na opuszczonym pomoście, marząc i ciesząc się każdą wspólnie przeżytą chwilą…

Była ich czwórka. Każdy z nich był inny, miał własne marzenia i plany. Różniło ich niemal wszystko, a łączyło jedno - przyjaźń. Taka na całe życie.

Właśnie wtedy, tamtego lata, powstało coś nadzwyczajnego. Obraz, który po dwudziestu latach trafia w ręce Louisy, zdeterminowanej, by poznać jego historię.

„Wspaniały hołd dla ponadczasowej siły przyjaźni i sztuki”.

O tym, że książki Fredrika Backmana są wyjątkowe, wie każdy, kto miał z nimi styczność. Jego kunszt pisarski jest niezwykle charakterystyczny i często rozkochuje w sobie czytelnika już od pierwszego zdania. Jego opowieści zazwyczaj nie są przesadnie skomplikowane - cechuje je prostota, w której tkwi największa magia.

„Moi przyjaciele” to historia niezwykle nostalgiczna. Uświadamia, jak ulotne jest wszystko, co mamy. Pokazuje również, że największe piękno i najprawdziwsze szczęście kryją się w małych rzeczach, które zbyt często dostrzegamy dopiero po czasie…

„(…) Jedyny pewnik jest taki, że wszyscy, których kiedykolwiek spotkaliśmy, wszyscy, których znaliśmy, i wszyscy, których kiedykolwiek kochaliśmy, umrą”.

Powiedzieć, że jestem zachwycona tą historią, to jak nie powiedzieć nic. Czytajcie! 🥹