Misja Rox. Strażnicy Cytadeli. Tom 3

Zawsze jest mi trudno pożegnać się z historią, która podbiła moje serce ❤ Czasami specjalnie czytam bardzo powoli ostatnie rozdziały, aby przedłużyć mój pobyt w cudownym świecie ze wspaniałymi bohaterami.

W przypadku "Misji Rox" było bardzo podobnie, ale niestety z czasem nie potrafiłam tak po prostu dawkować sobie rozdziałów. No nie mogłam! Błagały mnie, abym czytała więcej i nie odrywała od nich wzroku! Dlatego też szybko skończyłam tę trylogię i już teraz tęsknie za światem stworzonym przez Gallego oraz wszystkimi postaciami.

Uważam, że finałowy tom prawie idealnie zwieńcza opowieść Axlin, Xeina i Rox, którzy zmagają się nie tylko z potworami, ale i innymi problemami stawianymi im przez życie.

Rozdziały czyta się z zapartym tchem i zainteresowaniem, gdyż autorka bardzo zwinnie splata akcję i fabułę, a do tego tworzy tak bardzo lubianych bohaterów, że nie jest się obojętnym na ich los. Dodatkowo Gallego w niesamowity sposób rozwija całą Cytadelę, ziemie do niej przyległe oraz całą przeszłość, która miała wielkie znaczenie w rozwój znanego nam z opowieści świata.

Nie raz sprawiła, że byłam zaskoczona lub zaintrygowana drogą, w którą zmierzała cała opowieść!

Jednakże mam małe "ale" - i odnosi się ono do zakończenie, które moim zdaniem było nieco zbyt szybkie i mało rozwinięte. Jak dla mnie mógłby powstać jeszcze jeden tom, który dokładniej opisałby te wszystkie końcowe wydarzenia i nie pozostawiał poczucia niedosytu. A tak to mam wrażenie, że czegoś mi brakuje i zostałam ograbiona z kawałka życia bohaterów.

Mimo to i tak kocham tę trylogię! 💖 Jest pełna akcji, niesamowitej fabuły, potworów oraz cudownych postaci, do których naprawdę mocno można się przywiązać. Jeżeli jeszcze jej nie znacie, to sięgajcie i zaczytujcie się! Bo moim zdaniem jest to kawałek świetnej fantastyki!

Strażnicy Cytadeli to seria, która wciągnęła mnie bez reszty. Zaraz po skończeniu drugiego tomu złapałam za „Misję Rox”, która doskonale wieńczy cykl.

Po dość statycznym „Sekrecie Xeina” autorka zabrała nas w podróż po stworzonym przez nią świecie, odwiedzamy nowe dla nas lokacje i poznajemy coraz więcej szczegółów dotyczących Strażników oraz potworów. W tym tomie do narratorów dołącza Rox, z którą powracamy do wioski pełnej srebrzystookich, w której mieszkała gdy była dzieckiem. Dziewczyna odkrywa niepokojące fakty na temat Strażników, które kompletnie ją zaskakują. Z Xeinem zaś, poznajemy Ostatnią Granicę, niebezpieczne, pełne nieznanych nam dotąd potworów miejsce , w którym każdy Strażnik jest gotowy na śmierć.

Wątek Rox oraz postaci, którą dziewczyna poznaje w trakcie swojej podróży jest dla mnie najciekawszy w tym tomie. Autorka zaczęła odkrywać coraz więcej kart jednocześnie dokładając nowe intrygi i tajemnice. Bardzo podoba mi się motyw retrospekcji, w których przenosimy się do świata przed pojawieniem się potworów.

W tej serii nie ma bohatera, którego bym nie lubiła. Axlin wciąż jest moją ulubioną bohaterką, moim zdaniem została najciekawiej wykreowana. Zachowanie Xeina czasem mnie irytowało jednak cieszę się, że jego postać została napisana bardzo spójnie. Jego decyzje nie zawsze mi odpowiadały ale pasowały one do tego bohatera.

Samo zawiązanie historii było dla mnie zaskoczeniem, niektórych rzeczy można było się domyślić, podobnie jak w poprzednim tomie, jednak całości nie nazwałabym przewidywalną. Działo się naprawdę sporo i przez chwilę martwiłam się, że może nie wystarczyć miejsca na satysfakcjonujące zakończenie, na szczęście jednak tak się nie stało.

Strażnicy Cytadeli to doskonała seria dla osób, które chcą rozpocząć swoją przygodę z fantastyką. Jest wciągająca i lekka a świat rozbudowany ale nie przytłaczający. Uważam, że fantastycznym weteranom również może przypaść do gustu!

Recenzja powstała dla @fantastyka_na_luzie

Odkąd tylko przeczytałam pierwszy tom, „Księgę Axlin”, wiedziałam, że jest to seria, która idealnie trafia w mój gust czytelniczy. A każdy kolejny tom tylko mnie, w tym utwierdzał.

I w końcu nastąpiła ta smutna, choć jednocześnie cudowna chwila, czyli zwieńczenie trylogii.

* uwaga, opis zawiera spoilery do poprzednich tomów! *.

Strażniczka Rox porzuca wszystko, na co ciężko pracowała latami, wszystko to, o czym marzyła i wyrusza na odległe zachodnie krainy, gdzie życie ludzkie przestało już istnieć. Jej celem jest odnalezienie wioski pełnej srebrzystookich mieszkańców, którzy mogą okazać się jedynym ocaleniem dla ludzkości, sukcesywnie miażdżonej przez hordy przerażających potworów.

Nieoczekiwania jednak… odnajduje coś zgoła innego, niż spodziewała się zastać.

Niezwykle spodobało mi się, że po raz kolejny autorka zabrała nas w inne miejsce, pokazując między innymi tajemniczą osadę złożoną tylko ze Strażników, gdzie panowała dziwna i napięta atmosfera, aż po Ostatnią Granicę – miejsce dzikie, niebezpieczne, pełne beznadziei oraz gotowości na śmierć każdego dnia. Każdy tom trylogii pokazał zupełnie inny skrawek świata opanowanego przez potwory, które niemal przejęły w nim kontrole.

Dodatkowo oprócz głównych bohaterów, pojawiła się perspektywa tytułowej Rox, postaci intrygującej, charakternej, o której czytało się z przyjemnością.

Na światło dzienne wyszły nowe intrygi, spiski, tajemnice. Skąd wzięły się potwory? Jak trafiły do naszego świata? Czy są tylko bezrozumnymi istotami podążającymi za instynktami? I przede wszystkim… czy można je zniszczyć?

Wiele zagadek okazało się dla mnie totalnym zaskoczeniem. I w trakcie czytania kilkukrotnie zbierałam szczękę z podłogi… Nie spodziewałam się, w jakim kierunku podąży fabuła, choć niektóre rzeczy łatwo było przewidzieć. Zdecydowanie na plus zasługuję kreacja głównych bohaterów, zwłaszcza Axlin będącą jedną z moich ulubionych bohaterek. Nie uważa się za wszechpotężną czy nieomylną. Nie jest „nadczłowiekiem”. Jest świadoma swoich wad, mankamentów oraz tego, że jest w rzeczywistości słabą istotą w porównaniu do przerażających istot, jakie ją otaczają, ale pomimo tego nie traci zapału i wigoru, i w dalszym ciągu brnie do przodu.

Powieść pozostawiła mnie w lekkim… oszołomieniu. Chciałabym poznać bardziej definitywne zakończenie, które było dość otwarte. Miałam apetyt na więcej, jednocześnie jednak taki finał bardzo mi się podobał.

Odniosłam za to wrażenie, że momentami w fabułę wkradł się pewien chaos i nie wszystkie zachowania bohaterów były logiczne. Nie wiem, czy było to celowe działanie autorki, czy po prostu błąd, ale wręcz mam ochotę jeszcze raz chwycić za książkę, aby ponownie przeanalizować wszystkie zachowania bohaterów.

Podsumowując: była to niesamowita przygoda! „Strażnicy Cytadeli” zasłużenie wywalczyli sobie miejsce w topce moich ulubionych serii i będzie to jedna z tych historii, która zostanie we mnie na dłużej i chętnie będę do niej wracać. Czy chciałabym więcej? Zdecydowanie! Pozycję śmiało mogę polecić starszej młodzieży, która chciałaby dopiero rozpocząć swoją przygodę z fantastyką i szuka czegoś nieco bardziej mrocznego, makabrycznego, ale bez dosadnych scen przemocy. Jak również starszym, książkowym wyjadaczom, szukającym lekkiej, wciągającej lektury pełnej potworów i szybkiej akcji.