Miłość w rytmie punk rocka

Aleks jest zafascynowany subkulturą punkową, wychowuje go ojciec, który nadużywa alkoholu, przy okazji odreagowuje wszystko na Aleksie. Julia jest córką reżysera, mogłoby się wydawać, że ma wszystko: pieniądze, piękny dom i wszelkie luksusy na wyciągnięcie ręki, jest z zupełnie innego świata niż Aleks. Aleks i Julia nie pałają do siebie sympatią, ale jedno tragiczne zdarzenie, w którym oboje biorą udział całkowicie zmienia ich relacje. Co połączy tych dwoje? Jakie sekrety wyjdą na jaw?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, do sięgnięcia po jej książkę bardzo zachęcił mnie opis tej historii, natomiast początkowo przeraziła mnie objętość książki, liczy ona prawie 900 stron, jednak po przeczytaniu kilkunastu stron wciągnęłam się na dobre. Autorka ma lekki i przyjemny styl, co przełożyło się na szybkość czytania tej historii, mi zajęło to dwa wieczory. Fabuła została w bardzo ciekawy sposób nakreślona, a bohaterowie w fajny sposób wykreowani. Aleksa i Julię dzieli w zasadzie wszystko, są z zupełnie innych światów, a ich wspólna droga zaczyna się od nienawiści i wrogości, dopiero stopniowo zaczyna przeradzać się w coś kompletnie innego, coś czego się nie spodziewali. Oboje na przestrzeni lat szukają swojego miejsca w życiu. Naprawdę podobało mi się jak autorka pokazała zmiany, które zachodziły w ich życiu. Warto wspomnieć, że poznajemy tutaj każde losy postaci drugoplanowych, które wiele wnoszą do tej historii, pokazana jest przy tym siła prawdziwej przyjaźni. Książka przepełniona jest wieloma skajnymi emocjami, które podczas czytania bardzo udzielają się czytelnikowi, ja przeżywałam wszystkie rozterki razem z nimi i ogromnie im przy tym kibicowałam. Jestem naprawdę pod wrażeniem tej historii i z pewnością sięgnę po inne książki autorki. Moja ocena to 8/10.

Na początku byłam nastawiona do powieści Karoliny Hejmanowskiej dość sceptycznie, bo chociaż uwielbiam poruszanym przez nią motyw i opasłe tomiska są mi również bliskie, to nie sądziłam, że na aż tak dużej ilości stron uda się uniknąć przegadanych momentów. Nie mówimy przecież o thrillerze, który wprowadza liczne zaskoczenia a o romansie w którym akcja dzieje się dość dynamicznie i konkretnie. A jednak autorka mnie zaskoczyła i to w pozytywnym stylu.

Przede wszystkim kupił mnie klimat. Akcja powieści rozgrywa się w moich ukochanych latach 90., które autorka rewelacyjnie przelała na karty swojej powieści i zabrała mnie w podróż ku nostalgicznej przeszłości. Cudownie było śledzić losy bohaterów w tak wyjątkowej otocze, która została dopracowana i obdarzona odpowiednimi emocjami. Przenosimy się na Śląsk a podróż ta będzie obfitować w konkretne wartości przy których zdecydowanie warto się zatrzymać.

Zafascynowany subkulturą punkową Aleks nie ma łatwego startu w dorosłe życie. Wychowywany tylko przez ojca, bez matki, za to z bagażem trudnych doświadczeń, nie może pogodzić się z uzależnieniem rodzica i jego frustracją. Całkowitym przeciwieństwem chłopaka wydaje się być Julia, córka znanego reżysera, bogata, piękna i otoczona grupką przyjaciół. A jednak los łączy ich w zaskakujący sposób i nawet jeśli na początku są wobec siebie wrogo nastawieni to czas szybko zweryfikuje uczucia udowadniając, że przeciwieństwa nie bez powodu się przyciągają.

Autorka sięga po trudne doświadczenia, nie oszczędza bohaterów i pokazuje, że życie naszpikowane jest pasmem niełatwych momentów oraz wielkich wyzwań. Pozwala jednocześnie utożsamić się z bohaterami a rozbudowana ilość stron oraz odniesienie do konkretnych detali pozwala stworzyć więź z bohaterami, dobrze ich zrozumieć oraz utożsamić się z ich historią. Wielokrotnie czułam podczas czytania wzbierające we mnie łzy wzruszenia a lektura pochłonęła mnie na tyle, że ilość stron nie była żadnym wyzwaniem. Karolina Hejmanowska bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła składając na dłonie czytelnika nieoczywisty romans z masą przeróżnych emocji na pierwszym planie.

"Miłość w rytmie punk rocka" to opowieść o codziennych niepowodzeniach, o wyzwaniach, ambicji a także weryfikowaniu planów przez nieubłagane życie. Powieść pokazuje różnice między bohaterami, które zacierają się pod naporem przeżytych doświadczeń, sięga po samotność, brak akceptacji czy zrozumienia oraz udowadnia, że każdy z nas pragnie bliskości drugiej osoby. To piękna historia romantyczna oparta na prawdzie i szczerości, która trafi do serca każdej romantyczki i pozostanie w nim na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Karolina Hejmanowska zadebiutowała powieścią "Adres w sercu", która była historią o młodzieży, miłości i subkulturach muzycznych. Dokładnie na tej samej półce można postawić "Miłość w rytmie punk rocka" gdzie już sam tytuł wskazuje, o czym chciała nam opowiedzieć młoda autorka. A do przekazania miała wiele, bowiem powieść ma ponad osiemset siedemdziesiąt stron.

Śląsk, lata 90.

W budynku katowickiej szkoły średniej mieści się zarówno liceum jak i szkoła zawodowa, gdzie na kierunku górnik kształcą się Adrian i Aleks - od przedszkola darzący się braterską miłością. Obaj jedynacy nie lubiący się uczyć, uwielbiający wagary, bowiem wybrali ten kierunek z braku lepszego pomysłu. Adrian jest członkiem zespołu muzycznego, z którym chciałby coś osiągnąć, zaś Aleks... to patologia. Kilka lat temu stracił matkę, o której śmierć obwinia go ojciec, obecnie alkoholik z ciężką ręką. Chłopak jest często głodny, pobity a niejednokrotnie również naćpany.

Swoje frustracje Aleks lubi wyładowywać na słabszych i bojących się go uczniach - niestety jego wybór padł na Julkę, córkę reżysera, która przeprowadziła się do Katowic z Warszawy. Ona również jest wychowywana tylko przez ojca, z tą różnicą, że on nie pije, ale liczą się dla niego pozycja, pieniądze i wygląd. Właściwie to trzyma córkę w złotej klatce i nie pozwala na rzeczy, których pragnie każda nastolatka. Dodatkowo sam chciałby znaleźć jej męża z wyższych sfer i bardzo długo nie będzie w stanie zrozumieć jakie tak naprawdę są jego wybory...

W trudnych chwilach Julia może liczyć na swoją przyjaciółkę Anitę, która ma umiejętność ratowania jej przed Aleksem... Tylko dlatego, że w dzieciństwie przyjaźniła się z Adrianem i Aleksem... Śmierć matki tego ostatniego wiele jednak zmieniła...

Jak można się domyślić zamożna, skromna, poukładana i wrażliwa córka reżysera ze swoją nieśmiałością i naiwnością idealnie pasuje na ofiarę dla zbuntowanego punkowca. Nie potrafi się mu postawić, nie jest w stanie bronić. Jak gorzkie pigułki przełyka słowa słyszane z ust tego wysokiego chłopaka...

Wszystko zmienia się w chwili, gdy Aleks ratuje jej życie... Tamta chwila będzie bardzo mocno rzutowała na ich przyszłość, decyzje i wybory. Co wydarzy się w ich życiu? Czy ich relacja zmieni się na pozytywną?

Możecie mi wierzyć, ale opisane przeze mnie wydarzenia to dopiero początek... Karolina Hejmanowska napisała powieść giganta, w której poznajemy naprawdę spory kawał historii życia bohaterów. Zostali oni nie tylko świetnie scharakteryzowani, ale i zmuszeni do odsłonięcia przed czytelnikiem swojej traumatycznej często przeszłości. Dzięki temu bardzo łatwo było poczuć sympatie i antypatie. O ile Julkę czy Anitę można szybko polubić (choć w przypadku Julii często denerwowało mnie jej wycofanie i strach o byle co), Adrian też w zasadzie jest bohaterem w większości nie sprawiający problemów, by można go potępiać za wybory, to już Aleks jest istnym kameleonem! Początkowo jest postacią typowo negatywną. Nie ma powodu, dla którego można go lubić, choć niewątpliwie fakt, że stracił matkę i jak traktował go ojciec może wywołać poczucie żalu. Jednak z czasem dostrzegamy jego dobre serce, ukryte głęboko przed światem i samym sobą.

Życie jednak nie pozwoliło mu na bycie dobrym chłopcem. Powieść jest właściwie sinusoidą - grzeczny, ułożony, zakochany i tryskający dobrą energią kontra wściekły, nabuzowany, pijany i rozrabiający.

Autorka nie pozwala na nudę, pomimo takiej objętości lektury - wciąż przeżywamy wzloty i upadki bohaterów, ich rozstania, powroty, tworzenie dystansu i ponowne ocieplenie relacji. Związki, zdrady, gwałt i próba samobójcza, pierwsze zbliżenia, bogaci kontra biedni oraz wiele traum, które nieoczekiwanie zmieniły całkowicie bieg tej opowieści, która nie jest słodką bajką dla lolitek ani piękną opowieścią o miłości bez granic... Często zaciskałam kciuki, zęby i pięści - ze złości, napięcia, stresu.

Jedynie chwilami miałam wrażenie, że Hejmanowska przesadziła z ilością wydarzeń, mogła odpuścić kilka wątków i podarować te pomysły innym postaciom, w kolejnej książce, bowiem "Miłość..." nic by na tym nie straciła a byłaby przystępniejszych rozmiarów :) Zwłaszcza, że przy takiej ilości zdarzeń, nie sposób na koniec pamiętać każdej sytuacji a jedynie zarys i wynikające z tego decyzje.

Przyznaję, że zarówno język, dialogi, jak i całokształt fabuły wypadają mocno na plus. Książka wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć. Pragnienie poznania dalszego ciągu jest ogromne, bowiem jak to w młodych głowach - wciąż pojawiają się nowe pomysły, które nie zawsze wychodzą na dobre... Wiele scen i wynikających z tego wydarzeń mnie zaskoczyło i zupełnie nie mogłam być pewna zakończenia... Ale tak, podobało mi się :)

Podsumowując - "Miłość w rytmie punk rocka" to pełna pasji, przyjaźni i miłości opowieść, która trzyma w napięciu i zaskakuje. To właśnie w tej historii znajdziecie pełen wachlarz uczuć - od pozytywnych poprzez obojętne aż do negatywnych. Strach, litość, odrzucenie, złość, zemsta i nienawiść, próba zrozumienia swoich błędów, zdrada, poronienia, potrzeba akceptacji, ojcowie nie potrafiący odnaleźć się w swojej roli, upokorzenie - to tylko kilka słów-haseł, jakimi mogę zachęcić Was do lektury tej książki. Jednak nie sposób opisać ją w tak krótkiej recenzji, by nie zdradzić Wam zbyt wiele psując tym samym niespodzianki autorki. Polecam!

[RECENZJA PATRONACKA PRZEDPREMIEROWA]

MIŁOŚĆ W RYTMIE PUNK ROCKA

Autor: Karolina Hejmanowska

Wydawnictwo: NovaeRes

Premiera: 20.04.2022

MIŁOŚĆ W RYTMIE PUNK ROCKA to już druga historia spod pióra Karoliny Hejmanowskiej. Wcześniej Czytelnicy mogli zapoznać się z książką ADRES W SERCU część I i II. Tym razem poznajemy historię Julki i Aleksa. Akcja książki dzieje się w głównej mierze w Katowicach, od czasu do czasu w Warszawie i Krakowie oraz podczas Festiwalu Muzycznego. Start wydarzeń to rok 1993 i początek roku szkolnego.

Julka to młoda, skromna i ułożona dziewczyna, pomimo, że jest córką bogatego tatusia, to nigdy nie wywyższa się z tego powodu i nie chwali wśród rówieśników majątkiem. Sporo osób z najbliższego szkolnego otoczenia dokucza jej z powodu zamożności. Wśród tych osób jest Aleks – młody i zbuntowany punkowiec. Pochodzi z biednej dzielnicy, wcześnie stracił matkę, a jego ojciec jest alkoholikiem. W domu nie może liczyć na wsparcie, ani nawet na ciepły posiłek. Musi radzić sobie sam. Na linii Julka – Aleks często dochodzi do spięć. Chłopak nie szczędzi dziewczynie kąśliwych uwag. Ich kontakty to zdecydowanie relacja hate-love. Jednak tragiczne wydarzenie zmienia ich wzajemny sposób postrzegania siebie. Dzieli ich bardzo wiele, a czy może coś połączyć? Czy uczucie jest w stanie pokonać społeczne uprzedzenia? Czy miłość zwycięży?

Książka ma świetną okładkę, bardzo pasującą do treści oraz… blisko 900 stron. Moja pierwsza reakcja na liczbę stron była szokiem. Nigdy nie sięgam po tak obszerne lektury, jednak tej historii dałam szansę – nie żałuję i będę polecać dalej. Od razu powiem, że książka podzielona jest na dwie części. Pierwsza dzieje się we wczesnych latach 90., natomiast akcja drugiej części dzieje się po ponad 10 latach. Czas spędzony z lekturą owocował w mnóstwo emocji i zaskoczeń. Los rzucał głównym bohaterem kłody pod nogi, ich historia ciągle się komplikowała, nie wierzyli w swoje uczucia, możliwości. Autorka postawiła na mnóstwo ważnych tematów, pokazała skrajne portrety ojców i domów rodzinnych, odmienne światy i osobowości bohaterów, zdradę, samotność, pożądanie, ale też przemoc, alkoholizm, próby samobójcze, więzienie. Bohaterem książki jest również muzyka, Julce i Aleksowi towarzyszy mnóstwo utworów. Ciekawy wątek postaci drugoplanowych Anity i Adriana – przyjaciół głównych bohaterów. MIŁOŚĆ W RYTMIE PUNK ROCKA to nie tylko historia miłosna, ale przede wszystkim historia o młodych dorosłych, którzy szukając swojego miejsca w świecie, kształtują swoją tożsamość, pragną kochać i być kochanymi. Ciekawe i niespodziewane zwroty akcji, brak nudy, cały czas towarzyszyło mi zaciekawienie i zaskoczenie. Druga część przynosi jeszcze więcej emocji. Zakończenie w pełni mnie usatysfakcjonowała. Świetna czytelnicza uczta!

Podejmując decyzję o objęciu patronatem tej książki, wiedziałam, że decyzję muszę podjąć „w ciemno”. Otóż nie miałam żadnej wiedzy na temat wcześniejszej twórczości autorki. Nie czytałam też żadnych recenzji. Kierowałam się przeczuciem, które jak się finalnie okazało, kolejny raz mnie nie zawiodło. Mogę szczerze powiedzieć, że zawartość książki przeszła moje oczekiwania.

Książka poświęcona została losom czwórki nastolatków. Julia, Anita, Aleks, Adrian. Wiele ich dzieli, jednak jeszcze więcej ich łączy. Nie będę przedstawiać każdego z nich z osobna, ponieważ nie ma takich słów, które opisałyby ich w kilku zdaniach. Jest to historia o przyjaźni i miłości, drugich szansach oraz o różnicach społecznych i kulturowych. Pojawiają się niedomówienia, czyli to, czego nie lubię w książkach. Przekonałam się jednak kolejny raz, że sposób patrzenia zależy od punktu siedzenia. Otóż wspomniane niedomówienia, między bohaterami wynikały z ich pochodzenia, klasy społecznej oraz z tego, ile przeszli w życiu. Było to dla mnie zrozumiałe i akceptowalne. Absolutnie nie zniechęcało mnie, a jedynie napędzało do dalszego czytania, ponieważ jedyne czego chciałam, to dowiedzieć się, co będzie dalej.

Pierwsze moje wrażenie, kiedy okazało się, że książka ma ponad osiemset stron to przerażenie i niedowierzanie. W końcu co można takiego napisać na ośmiuset stronach. Okazało się, że każda przeczytana strona dostarczała mi wielu emocji, tych pozytywnych, jak i tych negatywnych. Książkę czytałam z zapartym tchem i nawet nie spostrzegłam się, kiedy okazało się, że czytam ostatnią stronę.

Autorka zaskoczyła mnie swoją wiedzą na temat zwyczajów, krajobrazu, kultur, jakie były popularne w latach 90. Tym bardziej, kiedy dowiedziałam się, że autorka urodziła się 1992 roku, czyli tak naprawdę przedstawiony przez nią świat może znać z opowieści, literatury czy filmu. Ja w czasach opisywanych przez autorkę miałam zaledwie 6-7 lat, a i tak niewiele pamiętam. Tak więc realizm zawarty na stronach powieści powalił mnie. Osobiście nie znałam osób, które mogłyby tyle przeżyć cierpienia, co główni bohaterowie, jednak niektóre opisywane sytuacje faktycznie miały miejsce w tamtych czasach.

Reasumując: Cieszę się, że to mi przypadł zaszczyt napisania recenzji „Miłość w rytmie punk rocka”. Liczyłam na romans, może erotyk, a otrzymałam piękną, wzruszającą historię. W czasach, kiedy wychodzimy z założenia, że wszystko nam się należy, warto przypomnieć sobie czasy, kiedy docenialiśmy to, co mieliśmy, bo nie zawsze było tak kolorowo. Już dzisiaj wiem, że moja przygoda z Karoliną Hejmanowską nie dobiegła końca. Chętnie poznam losy bohaterów, których mogłam poznać w tej książce, a swoją historię zapisali na kartkach serii „Adres w sercu”.

Papierowy Bluszcz