Miłość w Paryżu

[współpraca recenzencka]

„Miłość w Paryżu” to romantyczna historia, skromnego studenta stomatologii oraz pochodzącej z zamożnej rodziny studentki architektury.

Antoine i Marie spotykają się przypadkowo na koncercie i od tego momentu stają się nierozłączni. Początkowa nieśmiałość z każdym dniem zmienia się w prawdziwe uczucie, ich miłość dojrzewa w swoim tempie, a całość uzupełnia urokliwy Paryż. Poznajemy marzenia bohaterów, plany na przyszłość. Mimo różnicy społecznej, ich krewni nie mają nic przeciwko temu związkowi. Bohaterowie jasno określają swoje życiowe cele i do nich dążą.

Autor kładzie tu spory nacisk na emocje, losy bohaterów są bardzo szczegółowo opisane, ich przeżycia emocjonalne, podróże, co daje książce wyjątkowy klimat. Czytając czułam się jakbym była częścią tej historii, wszystko jest takie realistyczne. Jesteśmy świadkami początku miłości dwojga bohaterów, ich codziennego dorosłego życia, a także straty, która jest bardzo bolesna i dotkliwa. Tak jak na początku byłam pełna euforii, to czym bliżej końca moja radość zamieniała się w smutek i ciężko było mi dokończyć, bo ciągle leciały mi łzy… Brawa dla autora za emocje, które dostarcza czytelnikowi w tej książce. Ta opowieść na pewno zostanie ze mną na długo.

Pamiętacie swoją pierwszą miłość? To specyficzne uczucie, kiedy serce bije w przyspieszonym rytmie, a człowiek ma wrażenie, że grawitacja przestała działać i unosi się dobre kilka centymetrów nad chodnikiem? Ja te moje nastoletnie „motyle w brzuchu” wspominam z ogromnym sentymentem, dlatego z taką przyjemnością sięgnęłam po „Miłość w Paryżu” Marka Gatza.

Główni bohaterowie to podręcznikowy przykład na to, że przeciwieństwa przyciągają się mocniej niż magnesy na lodówkę. Z jednej strony mamy Antoine’a- chłopaka z Normandii, który w stolicy Francji startuje z poziomu „zero”. Jest ubogim studentem stomatologii, a jego luksusy kończą się na ciasnym pokoju w akademiku i zeszycie pełnym marzeń.

Z drugiej strony barykady stoi Marie. Dziewczyna z tzw. „dobrego domu”, wychowana w oparach farb olejnych i artystycznych dyskusji elity. Studiuje architekturę i na Paryż patrzy z góry- i to nie tylko dlatego, że mieszka na malowniczym Montmartre, ale też przez pryzmat swojego uprzywilejowanego statusu.

Nie skłamię, jeśli powiem, że opis tej książki kupił mnie natychmiast. Akcja w Paryżu? Biorę w ciemno! Byłam tam dwa razy i za każdym razem to miasto rzuca na mnie urok. Czytając, autentycznie zazdrościłam Marie, że może codziennie biegać po tych wszystkich urokliwych uliczkach Montmartre.

Autor ma naprawdę świetne pióro- początek historii, w którym poznajemy studenckie życie bohaterów, jest dopieszczony w każdym detalu. Chłonęłam to z uśmiechem, czując lekkie ukłucie tęsknoty za własnymi czasami na uczelni. A scena ich poznania? Prawdziwa magia! Jeśli macie w sobie choć gram romantyzmu, będziecie czytać ten fragment z wypiekami na twarzy. Gatz opisał to tak emocjonująco, że w wyobraźni widać iskry przyciągania, jakie przeskakują między bohaterami.

Warto jednak zaznaczyć, że dynamika opowieści w pewnym momencie ulega wyraźnej zmianie, co wpływa na odbiór całości. Początkowe rozdziały są dopracowane, pełne detali i uważności w kreowaniu świata, jednak z czasem tempo akcji gwałtownie przyspiesza. Dalsze losy bohaterów zostają przedstawione w sposób bardziej skrótowy, opierając się głównie na dialogach i ogólnym zarysie zdarzeń. Pozostawia to pewien niedosyt, ponieważ po tak obiecującym i szczegółowym wstępie, czytelnik chciałby dłużej pozostać w tej starannie budowanej atmosferze.

Pomimo wspomnianej nierówności w tempie prowadzenia narracji, czas spędzony z książką Marka Gatza uważam za bardzo udany. To nastrojowa lektura, która idealnie sprawdzi się na spokojny wieczór. Jestem ciekawa, jak autor poprowadzi losy głównego bohatera w kolejnej części, dlatego z dużym zainteresowaniem sięgnę po kontynuację zatytułowaną „Miłość we dwoje”, która czeka już na mojej półce.