Miłość mojego życia

Tytuł mógłby sugerować romantyczną opowieść. Oczywiście uczucia i mówiąc wprost - miłość odgrywają tutaj kluczową rolę, ale są one przede wszystkim żyzną glebą dla wzrostu szeregu nieporozumień, kłamstw, a nawet psychicznych zaburzeń.

Emma w imię miłości i strachu przed jej utratą latami skrywała pewien sekret. Dopiero jej choroba popchnęła Leo do zgłębienia przeszłości. Jak się okazało, bardzo niewiele wiedział o własnej żonie.

Każda tajemnica wiąże się z konsekwencjami. Bohaterowie muszą zmierzyć się z emocjonalną falą jaka zaleje ich dotychczasowe życie. Ich związek zacznie się chwiać w posadach i tylko od siły uczucia, wzajemnego zrozumienia i zaufania będzie zależeć, czy uda im się przetrwać kryzys.

Historia jest spójna, szybko nabiera rozpędu, a jej konstrukcja i styl są przyjazne w odbiorze. Czyta się bardzo szybko. To książka z półki "jeszcze tylko jeden rozdział".

Polecam

„Miłość mojego życia” nie jest pierwszą książką angielskiej pisarki, która ukazała się w polskim tłumaczeniu. Napis na okładce mocno sugerował, iż będzie to thriller psychologiczny, a ja bardzo lubię ten gatunek. Interesuje mnie ludzka psychika i często zadaję sobie pytanie, dlaczego ktoś świadomie niszczy swoje szczęście. Powodów może być naprawdę wiele, dlatego też nigdy nie powinno się oceniać kogoś z góry. Jeśli nie jesteśmy w danej sytuacji, raczej jej stuprocentowo nie zrozumiemy.

W przypadku najnowszej książki Rosie Walsh nie miałam nic przeciwko opisom przyrody, które ze względu na profesję głównej bohaterki nie mogły zostać pominięte. Sama chciałabym na przykład ujrzeć rafę koralową, ale jest to niemożliwe. Ale do rzeczy.

Emma i Leo to małżeństwo z dziesięcioletnim stażem, mają oni też małą córeczkę Ruby. Bycie razem pokazało im, że związek to nie tylko wzloty, ale i upadki. Choroba Emmy mogła ją załamać, nawet zabić, ale wsparcie Leo okazało się nieocenione. Kobieta zawodowo jest związana jest z biologią morską, natomiast jej mąż zajmuje się czymś nietypowym. Pracuje on bowiem w redakcji, a jego zadaniem jest pisanie nekrologów. Autorka udowodniła, że napisanie takiego tekstu to nie tylko przytoczenie konkretnych dat- liczy się wszystko, czego zdążyła dokonać dana postać. Profesja Leo, w wyniku pewnych zdarzeń, sprawiła,, że zaczyna on wątpić w swoje małżeństwo. Emma okłamywała męża niemal na każdym kroku, a śledztwo Leo działa na niego niemal jak domino. Mnogość kłamstw przeraża, a czytelnicy mogą zadać sobie następujące pytanie: czy dobrze znamy osobę, z którą dzielimy łoże? Co więcej, Leo brzydzi się kłamstwem, a wszystko to za sprawą jego przeszłości, która może wzruszyć niejednego odbiorcę. Czy Emma zdoła wytłumaczyć się mężowi? Czy tak dramatyczną wręcz liczbę kłamstw można w ogóle usprawiedliwić? Warto uważnie prześledzić wszystkie rozdziały, by się o tym przekonać i dokonać własnej interpretacji.

Książka została podzielona na trzy części, ale jest to zabieg celowy. Cieszę się, że podobało mi się w niej wszystko- fabuła i pomysł na mieszanie ze sobą sprzecznych uczuć. Warto pochwalić też samą stronę edytorską- okładka jest odpowiednia, czcionka także, zaś tytuł od razu kojarzy mi się z jedną z najpiękniejszych angielskich piosenek

Mocno polecam- szalenie udany jest tu zarówno pomysł na fabułę, jak i jego realizacja. Życzę pisarce, by jej powieść doczekała się wersji kinowej/serialowej.

"Nie wiem nic poza tym, że dopiero kiedy czegoś nie da się już naprawić, zdajemy sobie sprawę, jakie to było piękne"

No właśnie, czy znamy osoby, z którymi żyjemy na co dzień?

Emma to znana biolog morska. Leo - twórca nekrologów w gazecie. Razem z córeczką Ruby tworzą cudowną, kochającą rodzinę. Ale życie, to życie...

Kiedy Emma zapada na ciężką chorobę, jej mąż radzi sobie, jak potrafi. A, że opisywanie historii życia ludzi, to jego praca, postanawia zrobić to samo ze swoją żoną. I to otwiera bramy, które otworzyć się nie powinno. Okazuje się bowiem, że jego żona nie jest tym, za kogo się podaje. Począwszy od imienia i nazwiska, kończąc na..... całej jej przeszłości. A czym dalej w las, tym więcej drzew. Kiedy Leo zaczyna szukać, na jaw wychodzą mroczne i tragiczne fakty. Nie pomaga również to, że Emma nagminnie kłamie. Co odkrył Leo i czy Emmie uda się udowodnić mężowi, że jest miłością jej życia? Przynajmniej tego aktualnego, nie koniecznie tego przeszłego.....

Thrillery psychologiczne zawsze wywołują na mojej skórze dreszczyk, kiedy po nie sięgam. Dlatego, że wszystko wydaje się piękne i ułożone i tylko czekam na moment, kiedy wypełzną demony przeszłości. A te zawsze tak oplatają mózg, że nie jestem w stanie stwierdzić, gdzie leży prawda.

Kłamstwa mają do siebie to, że kiedy już odkryje się jedno, to sypią się lawinowo. I tak było też tutaj. Kiedy pewność Leo co do jego żony została zachwiana, nic nie było w stanie powstrzymać go, przed dążeniem do prawdy. A Emma jeszcze dokładała, pogrążając się coraz bardziej. Przeszłość kobiety przeraża, ale i wywołuje współczucie. Szczególnie w momencie, kiedy i tutaj okazuje się, że rządziły kłamstwa. I to takie, które zmieniły czyjeś życie, bez możliwości naprawienia go.

Z bijącym szybciej sercem czekałam na rozwój sytuacji a moja wyobraźnia miała używanie od samego prologu

“Kiedy w końcu otworzyłam oczy, miałam krew na dłoni. Przyjrzałam się jej uważnie. Tak, to bez wątpienia była krew. Świeża i mokra. Na wewnętrznej części prawej dłoni “.

Podobał mi się styl Autorki. Mimo, że książka jest thrillerem, jest napisana tak, że przez nią płynęłam. Zdecydowanie próbowałam wymyślić co takiego wydarzyło się w życiu kobiety, że postanowiła odciąć się od przeszłości uciekając się do kłamstwa. Ale nie byłam przygotowana na to, że od klamstawa zaczęło się wszystko.

Bardzo chętnie sięgnę po kolejne książki Autorki.

🦋ℝ𝕖𝕔𝕖𝕟𝕫𝕛𝕒🦋

Na początek muszę Wam się przyznać, że nie widziałam wcześniej tej książki. Kiedy dostałam propozycję zrecenzowania „Miłości mojego życia” po przeczytaniu opisu stwierdziłam, że to może być ciekawe doświadczenie. Pomyślałam, że przecież uwielbiam thrillery psychologiczne, a ten wydawał się być bardzo emocjonujący. Szkoda, że tym razem nie zaiskrzyło.

Książka pomimo ciekawego pomysłu na fabułę, była bardzo przewidywalna. Tym razem przewidziałam wszystkie wątki, wszystkie decyzje bohaterów. Momentami zastanawiałam się, czy przypadkiem nie znam już tej historii. Muszę przyznać, że bardzo lubię motyw małżeństwaw thrillerach i liczyłam na coś więcej.

Książka oczywiście ma też swoje plusy. Napisana jest w przyjemnym w odbiorze stylu, który nadaje całej historii pewnej lekkości. Czyta się ją błyskawicznie. Autorka nie owija w bawełnę, jest tak jak lubię - od razu na temat. Nie znajdziecie tutaj przydługich opisów, których jedynym celem jest powiększanie powieści o kolejne strony.

Kolejnym plusem jest nadmorska miejscowość, która wydaje się być bardzo urokliwa. Z przyjemnością oddawałam się lekturze opisów tego miejsca, chociaż nie było ich za wiele.

Podsumowując książka ma swoje plusy i minusy. Mnie niestety troszkę zawiodła swoją przewidywalnością, ale myślę że dla osób mniej obcujących z tym gatunkiem może być bardzo ciekawa i wciągająca. Warto spróbować. 🙂