Miłość i inne klątwy. W siedlisku. Tom 2

Mieszkańcy Babiboru przygotowują się do świętowania Dziadów, jednak ktoś zagłusza ich spokój. Zostaje zamordowana kuzynka Alicji - Ola, której tak naprawdę nikt nie lubi i każdy mógłby chcieć się jej pozbyć. Do winy przyznaje się niedawno przybyta Rita, jednak wiele kwestii się tutaj nie zgadza, a na dodatek policjanta trafia strzała Amora.

"Miłość i inne klątwy" to druga część z serii "W siedlisku" przy której równie dobrze się bawiłam.

Autorka zaplanowała świetną kryminalną intrygę, której do samego końca nie mogłam rozszyfrować. Śledztwo było ciekawie poprowadzone z masą humoru, nie mogłam się nie śmiać, choć przecież sprawa była poważna, bo przecież w końcu ktoś zginął. Z jednej strony sprawa wydawała się być oczywista, winna sama się przyznała, jednak sporo rzeczy nie pasowało i miałam masę wątpliwości tak samo jak i mieszkańcy Babiboru. Rita wydawała mi się być pozytywną osobą do której nie tylko policjant pajał sympatią, mnie również omamiła. Natomiast zamordowanej Oli wcale szkoda mi nie było, sama zgotowała sobie taki los, choć oczywiście śmierci nikomu nie życzę, nawet najgorszemu wrogowi.

Byłam równie ciekawa co się stało z listonoszem Karolem, który uciekł i nikt nie miał pojęcia gdzie się podział, miałam nawet przypuszczenia, że to może jednak jakimś cudem ON zamordował? Tylko niby jak i kiedy? Zabrakło mi tego bohatera.

Całej akcji dopisuje niesamowity jesienny i upiorny klimat oraz świetne połączenie "Dziadów" Mickiewicza, bo to one w końcu tutaj odgrywają główną rolę. Serdecznie polecam

Czytałam już pierwszą część z cyklu "W siedlisku". Po przeczytaniu drugiej, ciągle zastanawiam się czy będą kolejne, ale mam nadzieję, że tak. Świadczy o tym fakt, że wiele wątków nie zostało jeszcze w pełni zakończonych, co daje nadzieję na kolejne pełne napięcia historie. Bardzo ciekawa książka, jak zresztą wszystkie tej autorki. Ma ona "lekkie pióro". Książkę czyta się lekko i przyjemnie, z kartki na kartkę wywołuje ona nie tylko coraz silniejsze emocje, ale również napięcie. Pochłonęłam ją w całości w kilka godzin i czekam na więcej! Zdecydowanie jest to godna polecenia lektura, zwłaszcza dla zwolenników kryminału i horrorów.

Babibór, w którym nudy nie ma i nigdy nie było. „[…] tu zawsze się coś dzieje, wiecznie ktoś coś knuje, tylko trzeba umieć patrzeć i słuchać. Ale ludzie uprzejmi i gościnni, pomocy nigdy nie odmówią”. Są tu trupy, a jakże, ale nawiązują się przyjaźnie, ludzie zakochują się, a solidarność wszystkich bez wyjątku w obliczu zagrożenia jest nieoceniona.

Wydawałoby się, że dla czterech właścicielek siedliska w Babiborze, po wcześniejszych przygodach wraz z zapadającą jesienią nastanie cisza i spokój, ale nic z tego. Nawiedza je bowiem nieoczekiwanie, niczym strzyga nielubiana kuzynka Ali, Aleks. Nagłe pojawienie się zawodowej reporterki nie może wróżyć nic dobrego, jedynie kłopoty, co do tego dziewczyny nie mają żadnych wątpliwości. Naradzają się, jak dopomóc nieproszonemu gościowi wrócić tam skąd przybył, a najbardziej na tym zależy Alutce, która miałaby ochotę, żmijowate babsko udusić gołymi rękami byle jak najprędzej zniknęła jej z pola widzenia. Aleks to piękna kobieta, przypominająca urodą Polę Raksę, ale niestety ta uroda nie idzie w parze z jej charakterem. Jest wścibska, pozbawiona empatii, wykorzystuje innych do znanych sobie celów. Jej wścibstwo doprowadza do zbrodni i wtedy Alutka i jej przyjaciółki wraz z samozwańczą brygadą antykryminalną podejmują się zadania zdemaskowania mordercy, który śmiał zakłócić spokój mieszkańców i coroczne obchody „Dziadów”. Niesamowite i postrzelone dziewczyny potrafią poradzić sobie w każdej sytuacji, a jeżeli nie, to od czego jest komitet wioskowy, który każdy problem rozwiąże.

„Miłość i inne klątwy”, to książka dla wielbicieli dobrego humoru, w jesiennym klimacie, ale niesamowicie dowcipna i wciągająca z plejadą przezabawnych postaci. Nawet ci źli, są przerysowani i komiczni, tak że pomimo swojego wrednego usposobienia, wzbudzają pozytywne emocje. Do tego wszyscy bardziej lub mniej wierzą w klątwy, zabobony i gusła.

Pierwsza część urzekła mnie humorem, klimatem podlaskiej wsi i rewelacyjnie przedstawioną małą społecznością z ich wadami. Wybitnie sportretowaną galerią najbardziej nietuzinkowych postaci, jakie spotkałam w literaturze, których zalety i wady tak cudnie się uzupełniały. Teraz niepowtarzalne grono mieszkańców Babiboru, bawiło mnie tak samo jak poprzednio, a o ich perypetiach mogłabym czytać bez końca. Tym razem autorka uraczyła mnie wątkami paranormalnymi, niesamowitą i niepokojącą aurą. Czymś, czego nie spotkałam we wcześniejszych książkach Małgosi Starosty. Pojawia się tu niezidentyfikowany osobnik ubrany na czarno, którego wszyscy mają za upiora, występuje nieoczekiwany wysyp cud urody dziewczyn, na których wdzięki nie pozostaje obojętny nawet policjant Sebastian Sierżant, a wszystko to doprawione niecodzienną atmosferą zbliżających się Uroczystości Wszystkich Świętych połączonych z obchodami „Dziadów”. Ten pozornie upiorny klimat, który wydaje się potęgować wraz z rozwojem akcji, rozładowywany jest komicznymi sytuacjami i zabawnymi dialogami. Prym wiodą sołtysowa Maślankiewiczowa i jej teściowa, które we wzajemnym dogryzaniu sobie nie mają równych. Poznany w pierwszej części komisarz Szelest w dalszym ciągu nie ma łatwego życia z mieszkańcami Babiboru, bo chociażby nie wiadomo jak się starał, i tak ciągle naraża się na śmieszność i staje się ofiarą niewybrednych żartów, no i oczywiście część kryminalna, bez której powieść Starosty nie mogła się obejść. Wspaniale przemyślana i zaplanowana intryga, której nie udało mi się rozszyfrować do końca.

Inteligentnie skonstruowana i świetnie podana powieść. Styl, nienaganna polszczyzna, niesamowity humor i niecodzienna historia , którą autorka zręcznie połączyła z drugą częścią „Dziadów” Mickiewicza, to istny majstersztyk. Chylę czoło. Dodatkowo autorka w fabułę wplotła elementy starych wierzeń i przesądów, które wśród mieszkańców Babiboru są wszechobecne. Zazwyczaj nie trawię pogańskich wierzeń i rytuałów z pochwałą łączenia ich z chrześcijaństwem i nie patrzę na to zbyt łaskawym okiem, ale ilość zabawnych sytuacji i dialogów sprawiły, że czytało mi się znakomicie i ten wątek nie przeszkadzał mi tak bardzo. Jak wspaniale było znów wrócić do Siedliska i dać się zauroczyć tej historii. Z każdą kolejną książką Pani Małgosia pnie się w moim prywatnym rankingu na szczyt drabiny moich ulubionych polskich autorek. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom Siedliska.

Na koniec zostawiam cytat, który jest dobrym przesłaniem autorki dla nas.

„Nic tak nie pomaga na smutki jak zajęcie się czymś innym. A wtedy głowa odpoczywa od trosk i smutek mija, jak ręką odjął”.

Czytajcie, relaksujcie się, bo ta książka to wspaniały antydepresant.

Zaczęłam z uśmiechem i przyjemnością i gdy kończyłam moje nastawienie było takie samo.

Kontynuacja losów w czterech przyjaciółek, które zamieszkały już w wyremontowanym starym domu w Babiborze Podlaskim. Dziewczyny powoli wsiąkają w lokalną społeczność. Są jej częścią i dobrze im z tym.

Mieszkańcy Babiboru przygotowują się do obchodów dziadów, na które oko przymykają ksiądz i pop.

Jak na kryminał, choć w konwencji komediowej przystało jest i trup. Tutaj oczywiście nic nie jest proste chociaż do morderstwa młodej dziewczyny przyznaje się kilka osób naraz. Szelest nie ma łatwego życia z mieszkańcami Babiboru .

Sama zagadka śmierci kobiety jest poprowadzona starannie, do końca nie wiadomo kto, co i dlaczego. Duży plus za to, bo ten wątek był naprawdę świetnie skonstruowany.

Z ogromną ciekawością czytałam tu o miejscowych legendach, wiejskich zabobonach oraz klątwach.

Moje serce w tej części skradła niewątpliwie babcia sołtysa. Jej cięty język i "sympatia" do sołtysowej, czyli żony wnuczka bawiły mnie cudnie .

Utarczki słowne, nieustanne pstryczki w nos i docinki, które były integralną częścią każdej z toczących się rozmów w Babiborze tworzą atmosferę tej książki i genialnie oddają specyfikę małej miejscowości.

Wybierzcie się w podróż na Podlasie, bo mieszkańcy są niezwykle przyjaźni i pomocni, a jednocześnie oryginalni i szalenie różnorodni. Zżyłam się z nimi jeszcze bardziej i już czekam na tom trzeci, którego główną bohaterką zdaje się, że będzie sołtysowa Maślankiewiczow

Hejka, chociaż minęło już kilka dni od halloween to przychodzimy do was z książką, która na ten dzień idealnie się nadaje. A mowa o książce "Miłość i inne klątwy" Małgorzaty Starosty oraz Wydawnictwa Vectra.

"Ta dziewczyna ma na karku, więcej klątw niż Voldemort na koncie. Ciekawe, która okaże się skuteczna"

Pamiętacie historię czterech właścicielek siedliska w Babiborze, jeżeli nie to polecamy poczytać pierwszą część z serii "W siedlisku", czyli "Szczęśliwy los" , pomoże ona wam przybliżysz postacie, które znajdują się w tej części, jednak nie martwię się tę część można na spokojnie przeczytać, bez znajomości pierwszej części. Wszystko jest wytłumaczone i łatwo się odnaleźć.

Życie w Babiborze toczy się jak zwykle, jednak pewnego dnia przyjeżdża ktoś kto zawróci tą "spokojną" wsią. Do właścicielek siedliska, przyjeżdża niespodziewany i chyba nielubiany gość, kuzynka jednej z kobiet Aleks. Wywołuje ona nie małe zaskoczenie i zniesmaczenie. Jednak najlepsze, a może najgorsze dzieje się podczas przedstawienia przygotowane na Dziady. Ktoś zostaje zamordowany i zaczyna się śledztwo, które wywoluje wiele ciekawych zdarzeń. Nie będziemy wam więcej opisywać, żeby niczego nie zdradzić, ale na prawdę polecamy tę komedię kryminalną, a dlaczego to już wam piszemy.

Po pierwsze jesteśmy ogromnymi fankami pani Małgorzaty, kochamy jest humor i książki, które wcześniej wydała bardzo nam się podobały, a piszemy o tym dlatego, że znowu się nie zawiodłyśmy, książka sprawiła, że się uśmiałyśmy i siedziałyśmy z bananem na buzi podczas czytania. W książce można znaleźć na prawdę parę perełek, przy których prychałyśmy ze śmiechu jak konie :

" Mieczysławie Maślankiewiczu, mój ty samcu alfa. Dziś nie musisz spać na kanapie" Takie cytaty i wiele innych równie zabawnych znajdziecie w tej książce. Cudo normalnie.

Książka skierowana jest w stronę fanów komedii kryminalnej, jednak osoby, które czytają lekkie powieści obyczajowe, też by tu coś znalazły. Wydaje nam się, że trzeba takie książki lubieć, żeby zrozumieć ten język, zrozumieć ten humor. Nie żebyśmy twierdziły, że jest inna, chodziło nam raczej o to, że osoba, która nie lubi mocno zabawnych rzeczy, nie odnajdzie się w niej, bo to trzeba kochać. My kochamy, dlatego uwielbiamy tę historię.

Klimatu powieści, no cóż, życie na prostej wsi, przeplatane zabobonami, wiarą w słowiańskie stworzenia, a dodatkowo morderstwa. Czy wam to nie przypomina idealnego przepisu na komedie kryminalną. Bo nam tak. I to wszystko po polsku, po naszemu, jednym słowem mega.

Co do przepisu, to miałyśmy wspomnieć, że autorka zawsze serwuje nam ciekawe pomysły na posiłki, serio, to jest jeden z powodów, dla których kochamy panią Małgorzatę i jej twórczość. Dodatkowo mamy przesądy, zabobony, potwory, klątwy i herbatkę z czymś halucynogennym, wątek literacki, Mickiewicz, Słowacki, no jak tu jej nie czytać tej historii prawda.

Po zachwytach, musimy trochę pomarudzić, ale nie martwcie się, nie jest to coś strasznego 🙉 Fabuła jest bardzo wciągająca, wiele się w niej dzieje, oj bardzo dużo, dlatego akcja, również jest bardzo szybka i właśnie tu się zatrzymamy. Czasem się gubiłyśmy, te zdarzenia pędzą jak torpeda, nie możemy powiedzieć że nie są ciekawe, wręcz przeciwnie są wspaniałe, tylko troche za szybkie i trochę nawalone na kupkę. Ale to nasze widzimisię, może wy będziecie sądzić inaczej.

Przejdźmy do bohaterów. Oj jak my lubimy proste charaktery, które w komediach kryminalnych zdarzają się często. Jednak w opowieściach pani Starosty, są po prostu przekomiczne i takie bardzo mocno nacechowane, że nie możesz ich polubić, tu nawet złe charaktery są fajne. Bohaterów jest dużo, można się czasem pogubić, jednak gdy trybiki zatrybią, będziecie wiedzieć kto jest kim. Każdy z nich jest inny, w tej książce autorka przedstawia nam paletę barwnych postaci. Czujemy się jak w jednej wielkiej rodzinie.

Podsumowując łapcie za kubek z gorącą herbatą ( tylko bez żadnych "dodatków", bo ta książka da wam kopa i was pobudzi), wskakujcie w ciepły kocyk i przygotujcie się na dawkę śmiechu, szczególnie w te jesienne dni, bo ta powieść jest w takim klimacie. My polecamy serdecznie Wam ją i życzymy miłej nocy.

Witajcie w Babiborze, urokliwej wsi na Podlasiu, gdzie życie zdaje się toczyć innym trybem, niż w pełnych hałasu i zabieganych ludzi miastach. Rozsiądźcie się wygodnie w przestronnej kuchni siedliska, ogrzejcie dłonie kubkiem gorącej herbaty z miodem i posłuchajcie najnowszych lokalnych ploteczek. Że niby nudne wiejskie pogaduchy o tym, kto z kim poszedł za stodołę, a kto na zabawie w remizie schlał się jak świnia? O nie nie, w Babiborze plotkuje się o morderstwach, klątwach i upiorach, a kiedy na horyzoncie pojawia się zło, mieszkańcy solidarnie stają ramię w ramię, aby się z nim rozprawić. Jedno jest pewne - te Dziady cała wieś zapamięta na długo…

“Miłość i inne klątwy” to drugi tom wspaniale zapowiadającej się serii “W siedlisku” Małgorzaty Starosty - miłościwie, choć krwawo nam panującej królowej komedii kryminalnej. Pierwsza część urzekła mnie humorem, klimatem podlaskiej wsi i genialnie wykreowaną społecznością tejże. Kontynuacja podobała mi się jeszcze bardziej, bo ma wszystkie zalety swojej poprzedniczki, a do tego niepotrzebne już było żadne wprowadzenie - bohaterowie od pierwszych stron mogli po prostu być sobą. A jest to tak niepowtarzalne grono, że chętnie przeczytałabym o nich i dziesięć książek, zamiast zapowiedzianych pięciu. O ile ktoś zostanie przy życiu, bo, jak na kryminały przystało, trupów na ich stronach nie brakuje i nigdy nie wiadomo, kto może być następny.

Tym razem wieś nawiedza tajemnicza postać w czerni, a do tego następuje nieoczekiwany urodzaj słowiańskich piękności - wszystko to, w połączeniu z nadchodzącymi obchodami dziadów, wprawia babiborzan w niepokojący nastrój i zwiastuje kłopoty. Z jednej strony powieść ma lekko upiorny klimat, potęgowany jeszcze przez czas akcji, a z drugiej - tyle w niej lekkości i humoru, że te 400 stron to za mało, chciałoby się czytać i czytać. Nie oznacza to jednak, że autorka potraktowała część kryminalną po macoszemu, bo intryga jest naprawdę dobrze przemyślana i zaplanowana, z ukłonem w stronę naszych wieszczów narodowych (choć pomińmy milczeniem, po której stronie kłaniających się babiborzan znalazłby się Słowacki…).

W tej części udało mi się bardziej polubić cztery główne bohaterki, choć dla mnie ciągle pozostają na dalszym planie w stosunku do mojego ukochanego bohatera zbiorowego, czyli reszty mieszkańców Babiboru. Ileż radości sprawiły mi interakcje między nimi, wzajemne dogryzanie sobie obu pań Maślankiewicz, a najbardziej chyba to, jaki z “komendanta” Szelesta zrobił się wesoły człowiek - gdzie nie poszedł, tam go wyśmiali. Scenę w sklepie, tę z opisywaniem podejrzanego, niefortunnie czytałam w pociągu i mało nie zaczęłam głośno kwiczeć - Antkowiak i Sierżant przez całą książkę byli cudowni w swoim okazywaniu przełożonemu szacunku, adekwatnego do jego kompetencji. A jak już o bohaterach mowa, to muszę wspomnieć o gościnnych występach kilku postaci z “Pruskich bab” - połączenie tych dwóch serii było dla mnie bardzo miłą niespodzianką.

Pomimo tego, że duża część fabuły oparta jest na wątkach, których zazwyczaj nie trawię, (pogańskie wierzenia i rytuały, plus pochwała łączenia ich z chrześcijaństwem), tym razem nie wpłynęło to moją ocenę książki, bo czytało mi się ją po prostu fantastycznie, a ilość zabawnych sytuacji i dialogów skutecznie pomogła mi zdystansować się od tych mniej pasujących mi treści. Tą powieścią Małgorzata Starosta jeszcze umocniła swoją pozycję na moim prywatnym podium dla polskich autorek i wygląda na to, że niedługo zacznie spychać z niego starsze koleżanki. Na koniec pozostaje mi tylko serdecznie polecić wam “Miłość i inne klątwy” oraz poprzedni tom: “Szczęśliwy los” - zwłaszcza, jeśli macie teraz ochotę na książki w mroczniejszym klimacie, które mimo wszystko zapewnią wam mnóstwo rozrywki.

Małgorzata Starosta po raz kolejny zabiera czytelników na Podlasie, gdzie ludowe wierzenia są wciąż bardzo żywe, są nawet zdecydowanie ważniejsze niż „prawo ludzkie”. Ogromną przyjemność sprawiło mi czytanie o zabobonach, czarach i rzucaniu uroków. Obchody Dziadów, różne legendy oraz język pełen gwary sprawiły, że książka ma fantastyczny, jesienny klimat. Cudownie było się w nim zanurzyć! Razem z zaprzyjaźnionymi postaciami z pierwszego tomu, rozwiązujemy kryminalną zagadkę, a autorka skutecznie wodzi czytelników za nos. Fabuła została świetnie skonstruowana, a poboczne wątki były równie interesujące, co samo morderstwo. Szczególnie motywy romantyczne przypadły mi do gustu.

To, co niezmiennie zachwyca w książkach Małgorzaty Starosty to doskonały, czarny humor. Uśmiech nie schodził mi z twarzy, wielokrotnie też śmiałam się wręcz na głos. Rewelacyjne dialogi podszyte ironią i doskonały komizm sytuacyjny sprawiały, że czytałam z ogromną przyjemnością. Warto wspomnieć również o przezabawnych bohaterach, których od razu mocno polubiłam.

Miłość i inne klątwy to znakomita komedia kryminalna, która klimatem idealnie wpisuje się na jesienne wieczory. To historia wciągająca, pełna zabawnych intryg, nieco mroczna, która pozwoli oderwać się od codzienności. Bardzo się cieszę, że to nie ostatnie spotkanie z niezwykłymi mieszkańcami Babiegoboru.

Jeśli komedia kryminalna, to tylko i wyłącznie od Małgorzaty Starosty.

Dziś powrót do urokliwego siedliska w samym sercu Podlasia.

Babibór Podlaski wita!

Jest pięknie, jesiennie, sielsko, anielsko i trochę diabelsko..

Cztery łodzianki, których wspólne marzenie o prowadzeniu pensjonatu w spokojnym miejscu nad jeziorem właśnie się ziszcza, wydają w pełni odnajdywać w tym specyficznym, wiejskim klimacie.

Mieszkańcy właśnie szykują się do świętowania Dziadów według wytycznych Adama Mickiewicza. Przygotowania te zakłóca niespodziewane, mrożące krew w żyłach wydarzenie – morderstwo i to nie jedno…

W miejscu, gdzie przepływ informacji osiąga prędkość światła, a gdy „coś” się dzieje wszyscy muszą o tym wiedzieć, a wszystko to tylko i wyłącznie po to, by mieść odpowiedni ogład sytuacji i dobrać właściwe metody dostosowania się do niej – zaczynają dziać się rzeczy, które trudno ogarnąć rozumem zwykłym śmiertelnikom.

Okazuje się, że nieoczekiwany obrót spraw w Babiborze jest winą pewnej klątwy i to nie byle jakiej, bo sięgającej połowy dziewiętnastego wieku, a w całą sprawę zamieszany jest sam Adam Mickiewicz.

Kto jest mordercą?

Czy bywają klątwy gorsze niż miłość?

Magia dnia zadusznego w siedlisku, klątwy, upiory, zjawy, szeptuchy, morderstwo, podrzucanie zwłok, atak Amora – wszystkie puzzle tej tajemniczej układanki w końcu trafią na swoje miejsce dając nam klimatyczną, intrygującą i inteligentną komedię kryminalną dopracowaną w każdym calu.

Nic tylko zapiąć pasy i ruszyć w podróż pełną ciekawych zdarzeń i mnóstwa wrażeń do Babiboru. „Miłość i inne klątwy” sprawi, że jesienny wieczór zamieni się w pełną śmiechu ucztę.

Polecam❤.

Zakończenie rozbudza apetyt na ciąg dalszy…

„Miłość i inne klątwy” to drugi tom z serii „W siedlisku”, po który zdecydowanie warto sięgnąć.

Wracamy do niewielkiej wsi na Podlasiu, gdzie ewidentnie kobiety rządzą światem, zabobony są nadal aktualne, a morderstwa pojawiają się w najmniej spodziewanych momentach. Małgorzata Starosta ma niesamowitą umiejętność połączenia kryminału z komedią. Chociaż czuć zgrozę, to jest ona otoczona taką dawką satyry, że nie sposób się nie śmiać.

Spora ilość postaci, które są nietuzinkowe i bardzo charakterystyczne. Skomplikowana zagadka, którą można (choć z marnym skutkiem ;) ) próbować rozwiązać samemu. Język i dialogi, które przenoszą nas na Podlasie. No i to bijące z każdej strony poczucie humoru, które sprawia, że uśmiech nie schodzi z twarzy.

To połączenie sprawia, że czas spędzony z tą książką to świetna rozrywka.

Nie myślałam, że komedie kryminalne mogą mi się tak podobać, a po książki Małgorzaty Starosty mogę sięgać w ciemno. Czy kogoś tu jeszcze trzeba namawiać, żeby sięgnął po twórczość autorki? Mnie na pewno nie :D i już czekam na trzeci tom.

Drugi tom serii W siedlisku skupia się święcie Dziadów, tudzież Zaduszków. Do naszych łodzianek z siedliska przyjeżdża kuzynka Ali, Ola, dziennikarka, która wywęszyła ciekawy temat związany z wsią na Podlasiu. Jednocześnie w Babiborze pojawia się Rita Roszak, siostrzenica nieżyjącej już mieszkanki. Obie kobiety mają swoje tajemnice, które to mogą mieć wpływ na losy siedliska, a także mieszkańców wsi. Ponadto, posterunkowy Sierżant trafiony strzałą amora ma nadzieję, że w końcu spotkał miłość swojego życia. Czy dynie Szymczakowej są naprawdę tak wielkie? I czy sołtysowa Malwina Maślankiewicz wciąż dba o wszystkich? Musicie sami przeczytać, żeby się dowiedzieć!

Książki Autorki czyta się niesamowicie przyjemnie, szybko i ma się wrażenie, że jest się bohaterem jej powieści. Zawsze jest dużo humoru i nawet informacja o kolejnym trupie jest opisana w taki sposób, że kąciki ust podchodzą do góry. Tym razem wątek kryminalny owiany był cieniem Dziadów Mickiewicza, ale i Balladyną Słowackiego. Dla mnie to jak zawsze była świetna rozrywka, która idealnie odstresowuje. Chociaż, uważam, że troszkę za późno rozpoczął się wątek kryminalny i chyba za mało było trupów. Jakkolwiek to brzmi. Mimo wszystko nie mogę się doczekać kolejnego tomu, bo to co nam Autorka zaserwowała w epilogu powoduje, że aż chce się sięgnąć po kolejne przygody łodzianek z siedliska, a także niesamowitych mieszkańców Babiboru.

"Miłość i inne klątwy" Małgorzaty Starosty to drugi tom cyklu "W siedlisku". W poprzedniej części cztery przyjaciółki wygrały w totolotka. Spełniły swoje marzenia i kupiły siedlisko na Podlasiu. Los spłatał im psikusa i wplątał je w zbrodnię.

Dziewczyny planują otworzyć pensjonat. Termin to Boże Narodzenie. Przed nimi jeszcze sporo pracy. Teraz w Babiborze Podlaskim panuje jesień. Liście spadają z drzew, jest kolorowo, a przyroda zachwyca każdego dnia. Wydaje się, że wszystko musi się udać. Jest spokojnie i sielsko. Mieszkańcy przygotowują się do obchodów "dziadów". Jednak sytuacja się komplikuje, gdy dochodzi do morderstwa. Policja robi co może, by schwytać przestępcę. Przyjaciółki z siedliska i mieszkańcy wsi rozpoczynają własne śledztwo.

Czy uda się szybko złapać złoczyńcę? A może ofiar będzie więcej?

Uwielbiam postacie, które występują w tej powieści. Są to ludzie barwni, wyraziści, którzy mają ciekawe charaktery. Często mają coś za uszami. Do tego wierzą w klątwy, strzygi, upiory, zabobony i gusła. Jedni bardziej, drudzy mniej. Wiedzą, że złym mocom, nie należy się narażać.

W pewnym momencie zastanawiałam się, czy wszyscy nie postradali zmysłów. Nie wiadomo, co jest prawdą, a co złudą. A jak wiadomo, gdy rozum śpi, budzą się upiory.

Wydawać by się mogło, że na podlaskiej wsi, będzie wiało nudą. Nic bardziej mylnego. Razem z bohaterami zostajemy wciągnięci w śledztwo, szukamy mordercy, a przy tym świetnie się bawimy.

Mnie bardzo podobała się zagadka kryminalna stworzona przez autorkę oraz jej rozwiązanie.

Wszystko było inteligentnie skonstruowane i świetnie podane. Ta powieść to językowy majstersztyk. Czytając ten tom, poszerzyłam moje słownictwo.

Wiedziałam, że "Miłość i inne klątwy" to książka, która trafi w mój gust. Nie pomyliłam się. Jest tajemniczo, strasznie, zabawnie. To komedia kryminalna z najwyższej półki.

Sięgnijcie po nią, gorąco Was zachęcam📚📚.

Małgorzata Starosta "Miłość i inne klątwy" W Siedlisku tom 2,

"Mimozami jesień się zaczyna"...chciałoby się zaśpiewać będąc po raz drugi w Babiborze Podlaskim, ale nie. Tutejsza jesień wygląda całkiem inaczej, zwiastują ją przygotowania mieszkańców całej wsi do obrzędu dziadów. Oczywiście za przyzwoleniem księdza i baciuszki, bo z wiernymi nie można walczyć, najkorzystniej jest mieć ich po swojej stronie.

Przygotowawszy zapas jedzenia i napitku, bo w końcu dziady już niedługo, a podlascy babiborzanie kochają przecież Mickiewicza, rozsiadłam się wygodnie na kanapie, chcąc się dowiedzieć co tym razem nawyprawiały, wykreowane dzięki pełnej niesamowitych pomysłów głowie Małgorzaty Starosty, rzutkie łodzianki, przyjaciółki, które jakiś czas temu stały się właścicielkami uroczego, nie mylić z upiornym, siedliska gdzieś na Podlasiu.

A w Babiborze znów będzie się działo! Jeden niezidentyfikowany upiór, następnie trup, bo to przecież kolejna część komedii kryminalnej, potem kolejny, który będąc już nieżywym zaginie i wreszcie chcąca koniecznie wylądować za kratkami kobieta. Lokalni policjanci będą mieli pełne ręce roboty, a dociekliwa społeczność w osobie sołtysowej, sklepowej, a przede wszystkim czterech przyjaciółek, nie spocznie zanim nie dowie się o co w tym wszystkim chodzi. Kiedy większość panów zajmie się zabezpieczaniem kolejnych śladów na miejscu zbrodni, rezolutne przyjaciółki z sołtysową Maślankiewiczową postanowią wziąć sprawy w swoje ręce. Nad wszystkim unosić się będzie natomiast dwóch romantycznych, spędzających wielu uczniom sen z powiek, wieszczów i tajemnicza klątwa.

Czytając pierwszą część brakowało mi w Babiborze postaci księdza, baciuszki i matuszki. Małgorzata Starosta jest nie tylko osobą, która ma świetny kontakt z czytelnikami, jest również autorką, która jak wróżka, spełnia życzenia, bo wszystkie trzy postacie pojawią się w drugiej części, choć nie wszystkie do jej zakończenia dotrwają. W końcu to komedia kryminalna, więc trupy muszą ścielić się gęsto, nawet jeśli ich znikanie wydawać się może irracjonalne. Dziękuję również za sardoniczny humor i przygraniczną gwarę. Czytałam kolejną część "Siedliska" i czułam się jak u siebie. Z melodyjnym zaśpiewem i zaciąganiem akcentowanych samogłosek czy podlaskim śledzikowaniem - czytaj sljedzikowaniem .

Nie taka klątwa straszna, jak ją wypowiadają?

„Powiem wam, że wy nie jesteście tak całkiem normalne… Materiał na książkę jak się patrzy”.

Kto by pomyślał, że w już nienowo zamieszkałym siedlisku, ze skrzypiącą furtką-kabałą-antywłamaniówką, drzwi wciąż nie będą się zamykały!

Basia, Ala, Julka i Lilka znów o nasze czytelnicze humory zadbały. Dopilnować również muszą nasze bohaterki swój przybytek ukochany. Tu uprzątnąć, tam odświeżyć, zanim zacznie w zimę śnieżyć. Nim jednak pojawią się tam nowi goście, urok jesiennej aury na Podlasiu, gdzie o gusłach się nie dyskutuje, zakłóci przypadkiem Zielony Kapturek z warkoczem oraz.. straszydło. Najbardziej ten ostatni, gdzie jedni mu wzrostu, a inni skrzydeł dodają, zaniepokojonym babiborzanom spędza sen z powiek.

Teraz wieś niespokojna, teraz wieś niewesoła. Czy zgromadzenie ludowe z powodu upiora romantyczny dramat odwoła?

„Nie uprzedzajmy jednak faktów, wszak najpierw musi zrobić się ciemno i głucho”.

Kiedy nagle zrobiło się głośno! Gdyż, ponieważ tegoroczne widowisko zamieniło się w mordowisko.

Czy wiejska brygada antykryminalna na czele z policją znajdzie winnego

zamieszania teatralnego?

W drugim tomie pt. „Miłość i inne klątwy” z cyklu „W siedlisku” na bazie słowiańskich tradycji i obrzędów, wykorzystując przy tym przedstawicieli epoki romantyzmu, autorka stworzyła magiczny, komediowo-dramatyczny spektakl, którego nie ma się dość. Niech ON ubarwi wam jesień (tu nie ma co ukrywać, czasem krwawą) i pokaże prawdziwe wiejskie życie (w Szynku Szymczakowej nawet wieśniacze). Mi sprawił tyle przyjemności, że w tym miejscu chciałabym być (nie tylko piernikówka z wkładką mnie przekonała). Niech ta historia nie będzie miała końca. Bo jakże cudownie było wrócić do Siedliska. Jakże umiejętnie Starosta znów owinęła mnie wokół palca. Jakże potrafiła słowem i tym niezwykle życiowym kwartetem kobiecym i dziadami urozmaicić czas. Jakże zauroczyła znajomym już stylem, filologiczną przyjemnością, fantastycznie ubierając całą historię we folklor i humor.

Polecam!