Milczenie

Książka, z której aż wylewa się ten strach przed śmiercią., Stworzenia, które zabijają wszystko co usłyszą. Dźwięk ich przyciąga. Nic nie stoi na ich drodze. Nie ma skutecznej broni przed nimi. Wydostały się z jaskini i w krótki czasie przejęły w swoje posiadanie świat. Luzie muszą uciekać domów, a przede wszystkim zachowywać się cicho.

Podczas czytania miałam ciarki. a w głowie tysiąc myśli czy to może zdarzyć się na prawdę?

Polecam !! To jest książka, dzięki której w głowie układa się cały film.

Naukowcy wszem wobec ogłaszają jedno z największych speleologicznych odkryć w historii współczesnego świata. Na terenie Mołdawii zostaje odkryta sieć jaskiń, które od tysiącleci były całkowicie odcięte od środowiska zewnętrznego. Potężne naukowe umysły z przeróżnych dziedzin oraz speolodzy, ekscytują się jak małe dzieci na samą myśl o możliwości zbadania tego podziemnego świata. Naukowa ekspedycja pod medialnym patronatem Discovery Channel nie idzie jednak tak, jak planowano. W głębokich mrocznych podziemiach, obok mniej groźnych przedstawicieli fauny i flory oraz masy kamieni żyje coś, co nigdy nie powinno zobaczyć światła dziennego. Nadmierna ludzka ciekawość doprowadza do sytuacji, kiedy to z „piekielnych czeluści” na świeże powietrze wydostają się „dziwaczne” stwory. Nietoperzo podobne stworzenia (tym razem nie z Wuhan) stają się początkiem końca świata takiego, jakim ludzie znali go do tej pory. Uwolnione „potwory” (najlepsze określenie), zgodne z tradycją miejsca, którego władcą swego czasu był legendarny Drakula jedyne, o czym myślą to jedzono i rozmnażanie. Krwawym i solidnym posiłkiem dla nich może być wszystko to co żywe i wydające dźwięki, począwszy od małych zwierząt, na człowieku kończąc. Rozpoczyna się więc walka o przetrwanie, w której gatunek Homo sapiens przestaje być czubkiem łańcucha pokarmowego.

Sam zarys fabularny książki wygląda bardzo obiecująco i może być interesujący dla miłośników powieści z dreszczykiem. Pomysł skonstruowania „eko thrillero-horroru”, w którym człowiek staje się zwierzyną, pod wieloma względami być może nie jest czymś innowacyjnym, jednak na pewno nie można o nim powiedzieć „nadmiernie wyświechtany”. Tyle, jeśli chodzi o pewne założenia, jak jednak doskonale większość miłośników popkultury wie, palny twórców nie zawsze jednak w 100% się sprawdzają i tak też niestety jest w tym przypadku.

Zanim jednak przejdziemy do wytykania błędów dzieła, na początek warto wymienić jego plusy. Autor powieści od samego początku stawia tutaj na dosyć prostą strukturę historii, która pod wieloma względami przypomina literaturę typowo „młodzieżową”. W tym przypadku nie jest to w żadnym razie element negatywny, wręcz przeciwnie doskonale się to sprawdza, pozwalając pochłaniać kolejne rozdziały w naprawdę błyskawicznym tempie. Pokłosiem takiego stanu rzeczy, jest dosyć mocne wejście w całą opowieść. Lebbon nie bawi się w przydługawe wstępy, przedstawiające stopniowo całą sytuację i kolejnych bohaterów. W zasadzie cały najważniejszy zarys historii zaprezentowany jest tutaj na kilku pierwszych stronach. Później autor wraz ze zbliżającym się zagrożeniem (w postaci chmary krwiożerczych stworów), pokazuje ewolucję lub może bardziej pasowałoby tutaj określenie deewolucję ludzi. Wszystko to ukazane zostaje z perspektywy zwyczajnej brytyjskiej rodziny, którą od reszty społeczeństwa odróżnia tylko pewne przygotowanie do życia w „ciszy” (całkiem ciekawy element fabuły, który każdy czytelnik musi odkryć samemu). Atmosfera z każdą kolejną stroną coraz bardziej się zagęszcza, budując klimat przesiąknięty strachem i powoli znikającą nadzieją na ratunek.

W tym momencie niestety zaczynają się już przysłowiowe „schody”. Lebbon tworząc swoja klimatyczną opowieść, po pewnym czasie dociera do punktu kulminacyjnego, po przekroczeniu którego wszystko zaczyna się coraz bardziej rozmywać i stawać nijakie. Chwila w której „potwory” przybywają na wyspę, dziesiątkując populację UK, staje się momentem przemiany thrillera w odrobinę przesadzoną i momentami absurdalną książkę „akcji”. Dopiero gdzieś pod koniec autor ponownie próbuje powrócić na bardziej „klimatyczne” tory z początku dzieła, jednak robi to odrobinę za późno. Pewną łyżką dziegciu jest tutaj również dosyć jednostajna narracja dzieła ukazana z perspektywy wspomnianej rodziny (w zadzie to nawet jednego jej członka - nastoletniej Ally). Taka forma z samego początku dosyć dobrze się sprawdza, jednak z kolejnymi stronami zaczyna odrobinę nużyć (jest nawet kilka mocno usypiających fragmentów).

Pewnym negatywnym element dzieła są również bohaterowie – jednak jest to mocno subiektywne zdanie osoby, która nie przepada za pozycjami, w których główne role ogrywa „młodzież” (szczególnie ta przylepiona do swoich elektronicznych zabawek).

Pozytywne i negatywne aspekty książki pod wieloma względami się niwelują, powodując wielką trudność w jednoznacznej ocenie dzieła. Świetny początek, mocno przeciętny środek i dobry koniec „Milczenia” sprawia, że mamy tutaj do czynienia z dziełem balansującym na pograniczu pozycji dobrej i przeciętnej. Jeśli jednak ktoś zastanawia się co wybrać książkę czy film, zdecydowanie polecam tę pierwszą pozycję, na pewno ma ona o wiele lepszy klimat i mniej absurdów niż twór Leonettiego (reżyser filmu).

Kiedy tylko zobaczyłam w zapowiedziach wydawniczych książkę Tima Lebbona „Milczenie” byłam jej strasznie ciekawa. Opis, który przeczytałam zaintrygował mnie na tyle, że postanowiłam po nią sięgnąć licząc nie tylko na niezapomniane chwile grozy, ale na tak hipnotyzującą historię, że nie będę w stanie ją odłożyć na półkę. Czy tak się stało? Czy bałam się spowodować nawet najmniejszy szelest będąc zupełnie sama w domu? Życie w świecie pozbawionym dźwięków wcale nie łatwe i nie należało do przyjemnych. Drżeć ze strachu, kiedy coś wypadnie ci z rąk, wyobrażając sobie przy tym własną śmierć na wiele różnych sposobów.

W życiu bywa tak, że jesteśmy ciekawi świata i tego, co nam ofiarowuje. Bardzo często w ten właśnie sposób sprowadzamy na siebie kłopoty, z których nie tak łatwo się jest wykręcić. Gorzej jeśli są one na tyle poważne, że mogą wpłynąć na losy świata, nie tylko nasze własne dobro.

Człowiek z natury jest odkrywcą, szuka czegoś nowego, interesującego, co może zbadać i przekazać światu. Często w tym pragnieniu wiedzy zatracamy się, przestajemy dostrzegać kiedy przeradza się w obsesję. Jak żyć, kiedy nasze odkrycie może sprowadzić śmierć na wszystkich, których kochamy?

W Mołdawii dokonano niezwykle pasjonującego odkrycia, okazało się, że istnieją tam rozległe jaskinie tworzące sieć, która jest niezwykle interesująca również pod względem biologicznym. Nie mając dostępu do świata zewnętrznego zdołało ukształtować swój własny ekosystem. Wszystko dla badaczy jest nowe, piękne i niepowtarzalne, a przede wszystkim warte poznania i przekazania potomnym. To odkrycie na tyle zrewolucjonizowało naukę, że Discovery Channel relacjonowało wkroczenie do jaskiń. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie fakt, że jaskinie nie są niezamieszkane, puste, czy elementem dawnych, odległych cywilizacji. Reporterzy, naukowcy i badacze stają się ofiarami rzezi, której świadkami są widzowie. Dziwne stworzenia, które przypominają w pewnym stopniu nietoperze o niezwykle morderczych skłonnościach odkryły nowy, pełen wyzwań świat, pełen dźwięków. Tyle smaków, zapachów, tyle bodźców. Tyle kontynentów do przejęcia, rozpoczęło się przejęcie i inwazja stworzeń, z którymi walka wydaje się z góry skazana na porażkę.

Główną bohaterką książki „Milczenie” jest żyjąca w Wielkiej Brytanii Ally, dziewczynka ma zaledwie czternaście lat, kiedy jej świat tak gwałtownie się zmienił. W związku z tym, że straciła słuch w wyniku wypadku samochodowego, kiedy miała zaledwie dziewięć lat, z zapartym tchem oglądała informacje ze świata regularnie, zaczytując się w napisach. Rodzina dziewczynki postanowiła się nauczyć języka migowego, aby lepiej się z nią porozumiewać. Jej świat jest ciszą, jednak nie ogranicza jej. Jest mądra, rezolutna i ma marzenia, bardzo by chciała zostać dziennikarką, jest bardzo dobra i skrupulatnie zbiera wszelkie informacje, które kataloguje.

Wydarzenia, które rozgrywają się w całym świecie są przerażające, dziwnych istot nie sposób jest powstrzymać, broń, którą dysponują ludzie nie działa. Chaos i strach zapanował wszędzie. Jak walczyć ze stworami, które mnożą się tak szybko, są wyjątkowo wyczulone na dźwięki, dla hałaśliwych ludzi, którzy przyzwyczajeni są do wszelkiego harmideru, głośnej muzyki, warkotu maszyn i silników, cisza wydaje się niewykonalna. Dla rodziny czternastoletniej dziewczynki jedyną nadzieją, a właściwie małą szansą na przetrwanie jest fakt, że jest w stanie nauczyć ich jak żyć ciszy. W życiu bywa tak, że w przypadku kataklizmów, chaosu i braku prawa ludzie także potrafią być bestialscy, może nawet stać się większym zagrożeniem niż bestie? Czy Ally uda się ocalić rodzinę? Czy cisza wystarczy, aby przetrwać?

„Milczenie” jest książką, która bardzo mi się podobała, jest wciągająca, ciekawa i może odrobinę pouczająca. Autor doskonale zgłębił i przedstawił reakcję ludzi na czyhające zagrożenie. Jedni pomagają, inni chcą robić to, co słuszne, ktoś się boi, ktoś chce zbić fortunę i dać upust mrocznej stronie osobowości. Walka o przetrwanie ma wiele oblicz, koniec świata, który nadchodzi, zbliża się ogromnymi krokami. Zbyt szybko i zbyt nieoczekiwanie, a wszystkiemu winna ciekawość.

„Milczenie” wciąga, jest mocną powieścią o wartkiej akcji, która sprawia przyjemność podczas czytania. Reakcje ludzi są autentyczne, bohaterowie starają się walczyć na swój własny sposób. Uciekają z miast, aby przeżyć, nikt nie wie, co robić. Bardzo podobało mi się w jaki sposób zostały przedstawione tajemnicze stwory, które dziesiątkowały ludzkość. Mężczyzna momentami dosyć obrazowo i brutalnie nakreśla sceny, jednak mnie to nie zniechęcało, dzięki temu czułam ten dreszcz emocji, strach bohaterów.