Między tu i teraz

Gdy można zniknąć, zatracić się w tym co minione i nigdy nie wrócić tak naprawdę każdy dzień zamiast radości niesie ze sobą ogromny strach z którym nie sposób sobie poradzić.

Właśnie tak czuje się siedemnastoletnia Aimee - nastolatka cierpi na wyjątkowo rzadką przypadłość - syndrom sensorycznego odkształcenia pętli czasowej, co powoduje ,że dziewczyna w każdej chwili może przenieść się do minionych wydarzeń, wbrew własnej woli nie wiedząc kiedy wróci, a co gorsza nie może liczyć na wsparcie rodziców- jej ojciec jest bardzo oschły i twierdzi ,że córka wyrośnie ze schorzenia, które sprawia, że przestaje być sobą.

Kolejną trudnością z jaką musi mierzyć się bohaterka jest fakt, że ukochana mama odeszła zostawiając ją pod opieką taty.

Zdeterminowana Aimee wyrusza w podróż do Korei Południowej śladami swej rodzicielki chcąc odkryć dlaczego ta ją opuściła.

W dojściu do prawdy pomoże jej Jumbo , chlopak, któremu w ogóle nie przeszkadzają jej problemy zdrowotne.

Czy tych dwoje spotkają miłość I szczęście?

Co spotkało mamę młodej kobiety i dlaczego porzuciła córkę?

W tej powieści próżno szukać dynamicznych zwrotów akcji, autorka bowiem skupiła się na warstwie psychologicznej i emocjonalnej swoich postaci , poszukiwaniu odpowiedzi i samotności.

Sarah Suk bardzo umiejętnie wplotła w swą książkę elementy kultury koreańskiej, co dodawało jej autentyczności.

Ta fabuła rozbiła moje serce i wycisnęła łzy.

I mimo ,że jest powieścią młodzieżową naprawdę mi się podobała. 💙🧡

⏱⏰ Kocham historie z motywem pętli czasowej. To taka moja mała słabość. Od zwyczajnie kupuje mnie konspekt na przeżywanie czegoś po raz kolejny bez utraty doświadczeń, która dała nam przyszłość. Mój problem polega jednak na tym, że mam wrażenie, że obecnie ten motyw jest już tak przeżarty przez popkulturę, że ciężko odnaleźć w nim coś intrygującego. Mimo wszystko nie umiem sobie odmówić, kiedy trafię na książkę, która pogrywa sobie z tym tropem. To dlatego złapałam za Między tu i teraz i wiecie co? To naprawdę było świeże!

⏱⏰ Główną bohaterką tej opowieści jest Aimee. Młoda dziewczyna, która cierpi na przypadłość nazywaną Syndromem Sensorycznego Odkształcenia Pętli czasowej. Choroba ta objawia się niekontrolowanym cofaniem się do własnych wspomnień. Swoistym wyzwalaczem chorobowym u cierpiących na tą przypadłość może być wiele rzeczy. Dla jednych będzie to dźwięk, dla innych smak ukochanego ciasta a dla naszej bohaterki z pewnością jest to zapach. To ten uporczywy zmysł sprawia, że dziewczyna często wędruje po wspomnieniach, o których najchętniej by zapomniała. Bo wiecie w czym tkwi największy problem? Co ci po cofaniu w przeszłość, kiedy nie możesz w niej nic zmienić. Jesteś jedynie biernym obserwatorem, który może jedynie obserwować jak jego domek z kart raz za razem upada. Bowiem nijak nie można zmienić tego co już się wydarzyło.

⏱⏰ Jak więc widzicie życie dziewczyny nie jest proste. Na dodatek w domu też nie jest zbyt wesoło bowiem dziewczyna od maleńkich lat żyje jedynie z ojcem. Sytuacja niestety komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy dziewczyna cofa się do następnego wspomnienia i utyka w nim na... następne dziewięć godzin. Ten czas jednak nie bez powodu tyle trwał. W trakcie tego wspomnienia Aimee doświadcza chwil związanych z matką. Wszystko wskazuje na to, że jej Ojciec nie był z nią do końca szczery w tym temacie. Zostaje więc tu postawione pewne pytanie, które będzie osią napędową dla całej książki — dlaczego. Dlaczego matka bohaterki postąpiła jak postąpiła a ojciec cóż...

⏱⏰ Aimee to ten typ bohaterki, której nie sposób nie polubić. Mimo swojego wieku przez przypadłość na którą cierpi aż kipi od niej dojrzałość i chęć znalezienia swoistego ukojenia. Dziewczyna jest zmęczona chorobą z która się zmaga. Jest świadoma tego, że odbija się ona na każdym aspekcie jej życia lecz mimo to ani na sekundę nie zaprzestaje walki o rozwiązanie. Nawet w momencie, kiedy wskutek pewnych okoliczności dziewczyna wyrusza w samotną podróż do Korei czuć że jest to charakterologicznie uwarunkowane. Sarah Suk napisała książkę która aż kipi niezwykle dojrzałym i współczującym podejściem do młodych ludzi a na dodatek przeplataną ciekawymi wspomnieniami o Korei. Właśnie to sprawiło, że podróż Aimee ani przez chwilkę mi się nie dłużyła a wręcz przeciwnie była fajnym poszerzaniem wiedzy którą już posiadam.

ㅤ

⏱⏰ Drugie tło tej książki jest nakreślone bardzo delikatnie, lecz sprawia, że nasza główna bohaterka i jej tata nie wiszą w próżni. Aimee ma przyjaciółkę, która na przestrzeni całej książki jest dla niej niezaprzeczalnym źródłem ogromnego wsparcia. A że robią to zdalnie? Któż z nas nie ma dzisiaj, chociażby jednego przyjaciela z sieci. To właśnie dzięki takim małym zabiegom książka nie wisi w próżni. A wręcz przeciwnie stoi na silnie zbudowanych realnych nogach. Uważam, że warto też wspomnieć o leciutkim wątku romantycznym, który wygrywany jest tu na drugim a miejscami nawet na nieco dalszym planie. Junho to chłopak, którego nie sposób się nie uśmiechnąć w trakcie lektury. Jest charyzmatyczny i uroczy. Nie stroni od flirtu z naszą bohaterką, ale jednocześnie daje jej tą tak potrzebną przestrzeń, kiedy jest jej potrzebna.

ㅤ

⏱⏰ Jak więc widzicie kochani nadal można napisać dobrą młodzieżówkę z motywem podróży w czasie! Wystarczy tylko spuścić swoją wyobraźnię nieco dalej niż zazwyczaj. Bowiem wtedy okazuje się, że można dojść do niezwykle zadowalającego rezultatu.

imee Roh to siedemnastolatka cierpiąca na rzadką chorobę, syndrom sensorycznego odkształcenia pętli czasowej, która powoduje że za sprawą bodźców, u niej jest to zapach, przenosi się do wspomnienia które on przywołuje. Dziewczyna mieszka z ojcem, który jest przeciwny wszelkim terapią, ma nadzieję że ona po prostu z tego wyrośnie, nie chce też rozmawiać o matce, która coraz częściej pojawia się wspomnieniach do których powraca Aimee. Zdeterminowana nastolatka postanawia udać się na wakacje do Korei by odkryć tajemnicę zniknięcia matki, ma też nadzieję że pomoże jej to uporać się z chorobą, lub chociaż zmniejszyć częstotliwość zniknięć.

Czy Aimee odnajdzie matkę? Czy nauczy się radzić sobie z swoją chorobą?

Aimee jest niezwykła, dzięki swojej wakacyjnej wyprawie przechodzi niesamowitą przemianę, dociera do niej że syndrom sensorycznego odkształcenia pętli czasowej jej nie definiuje i mimo niego może cieszyć się życiem i przeżywać swoje pierwsze razy. Podoba mi się również jak dzięki odkryciu prawdy zmieniła się jej relacja z ojcem i wątek romantyczny.

To niesamowicie wciągająca i emocjonująca historia, przenosząca nas w zupełnie inny świat i pokazująca jak ważna jest rola rodziny i przyjaciół w naszym życiu

Czasami siła tkwi w prostocie. Sarah Suk lekkim językiem i prostym stylem napisała poruszającą do głębi historię o porzuceniu, poszukiwaniu i samotności, łącząc przy tym fantastykę z subtelnym, najdelikatniejszym romansem młodzieżowym, jaki miałam okazję czytać. Uwaga: to książka, która kruszy serce na miliony drobnych kawałków.

To powieść skupiona głównie na próbach odnalezienia prawdy na temat samej siebie — główna bohaterka cierpi na rzadką chorobę, syndrom sensorycznego odkształcenia pętli czasowej, która sprawia, że dziewczyna poprzez zapachy kojarzące się jej z jakimś wspomnieniem przenosi się do wydarzeń sprzed lat. Najgorsze, że Aimee nie jest w stanie zapanować nad tym, kiedy znowu zniknie z teraźniejszości i na jak długo. Jej ojciec wierzy, że to jedynie etap, z którego wyrośnie, lecz lęk przed nagłym zniknięciem nie pozwala jej żyć, jak normalnej nastolatce. Kiedy pewnego dnia znika na dziewięć godzin i gubi się we wspomnieniu, ogarnia ją rozpacz i wątpliwości wobec rodzinnych historii. Poszukując prawdy, Aimee wyjeżdża do Korei Południowej, gdzie odkrywa sekrety swojej matki. Pomaga jej w tym Junho, chłopak niezwykle troskliwy, którego ani trochę nie przeraża choroba dziewczyny.

Ta historia złamała mi serce. Aimee rozpaczliwie chce dojść do prawdy, odkryć, dlaczego matka, z którą przecież ma tyle dobrych wspomnień, odeszła, zostawiając ją z ojcem. Ojcem opiekuńczym, ale też bardzo oschłym i zwyczajnie...smutnym. Nastolatka nie może liczyć na jego wsparcie, na każde wspomnienie o poszukiwaniu pomocy u specjalistów, ojciec parska sarkastycznie, twierdząc, że lekarze nic tu nie pomogą, a ona sama w końcu wyrośnie z SSOPC.

Aimee to niesamowicie dojrzała postać. Mimo swoich siedemnastu lat jest bardzo świadoma zarówno przypadłości, na którą cierpi, jak i tego, że życie to dla niej zlepek wspomnień, do których może zniknąć wbrew swojej woli — w każdej sekundzie dnia. I jest w tym całkowicie sama. Niezrozumiana. Samotna. Zagubiona. Polubiłam tę postać za jej dojrzałość emocjonalną, opanowanie i determinację.

Czytając tę powieść, wydawać się może, że takie, a nie inne zakończenie, będzie tylko formalnością. Otóż to, jak kończy się ta historia i to, czego dowiaduje się Aimee, jest jak strzała, która godzi prosto w serce. Finał tej książki łączy nieprzewidywalność z iskrą nadziei, sprawiając, że mimo smutku, jaki mu towarzyszy, jest szansa na cień uśmiechu.

Ta książka totalnie mnie zaskoczyła. Sięgając po nią, nie spodziewałam się, że odnajdę w niej tyle emocji i refleksji. Polecam każdemu, bo mimo iż jest to literatura młodzieżowa, to daleko jej do infantylności. Wielkimi atutami tej powieści są delikatny jak piórko wątek miłości, cudowne opisy zapachów potraw obecnych na koreańskich ulicach.

"Między tu i teraz" to ciekawa i oryginalna lektura. Początkowo czytało się ją ciężko, była trochę nijaka, chaotyczna, na szczęście szybko to się zmieniło. A odkąd główna bohaterka wyjechała do Korei zrobiło się bardzo ciekawie. Trudno było mi się od tego momentu oderwać od czytania. Książka zyskała jakąś historię, jakiś cel.

Choć tytuł ten bardzo mi się spodobał i doskonale spędziłam z nim czas, to sam pomysł na fabułę nie za bardzo mnie kupił. Chociaż brzmi interesujące, w praktyce jest po prostu dziwny i mało zajmujący.

Główna bohaterka cierpi na syndrom sensorycznego odkształcenia pętli czasowej. Jest to rzadka choroba, za sprawą której przenosi się do swoich wspomnień, do przeszłości, a w czasie rzeczywistym po prostu znika. Czasem znika na kilka minut, ale zdarzyło się i tak, że jej wspomnienie trwało kilka godzin i tyle też jej nie było. Znikanie to słowo, które pojawia się w książce i dobrze pasuje, aby opisać to co się dzieje z główną bohaterką, ale ona znika dla innych ludzi. Myślę, że równie dobrze można by to opisać jako przemieszczenie się albo podróż do wspomnienia.

Bardzo polubiłam bohaterów. To książka, która porusza różne problemy, daje do myślenia ale jednocześnie jest po prostu urocza. Czasami pojawiają się trudniejsze fragmenty ale mimo to jest to lekka, pozytywna w głównym wydźwięku lektura.

Ta historia była inna. Podobała mi się. Zdecydowanie jest warta uwagi. Polecam!