Miasto Zwycięstwa

Piękna powieść, która pokazuje geniusz autora. To nie jest książka, jak każda inna. Czytając ją, niektóre z fragmentów bardzo udanie potrafiły pobudzić różne moje zmysły. Dodanie do tego wszystkiego dużej szczypty humoru jest dla mnie na duży plus. Jedna z lepszych książek tego typu, jakie miałem przyjemność przeczytać.

Kocham powieści poetyckie, a ta zachwyciła mnie niezmiernie! Wątki mityczne przeplatają się tutaj z realnymi, a ludzie wydają się żyć tuż obok bogów. Nie jest to jednak książka mająca służyć tylko rozrywce. Jej lektura wzbudziła we mnie sporo refleksji na ważne społecznie tematy, za co jestem autorce ogromnie wdzięczna.

To jedna z najlepszych powieści tego autora, która przenosi czytelnika w mistyczny świat. Mistrzowsko buduje on opowieść, przenikającą rzeczywistość i marzenia, tworząc mieszankę historii osobistych postaci z szerokim kontekstem społecznym. Poruszyła mnie, prowokując do refleksji nad współczesnym społeczeństwem. Rushdie, z charakterystycznym stylem, stworzył arcydzieło literatury, które jest zarówno podróżą, jak i głębokim zastanowieniem nad naszym życiem i światem, w jakim żyjemy.

Trudno mi pisać, jak zachwycony jestem nową książką Salmana Rushdiego. Jego wyobraźnia wręcz onieśmiela czytelnika niezwykłymi pomysłami, opisami i sugestywnym przedstawianiem nawet najdrobniejszych szczegółów. Będąc jednak w pełni szczery, nie każdemu taka forma przypadnie do gustu. Spróbować jednak zdecydowanie warto.

Niezwykła opowieść o kobiecie, która dzięki magicznemu darowi od bogów powołuje do życia baśniowe imperium, namaszcza i obala królów, włada sercami i umysłami jego mieszkańców, kocha i nienawidzi po równo. A jednak, nigdy nie zapomina, że dar od bogów zawsze jednocześnie jest przekleństwem…

Salamn Rushide stworzył dzieło baśniowe i odrobinę abstrakcyjne mieszając w jedno hinduistyczną mitologię, historię i fantazję tworząc niezwykły obraz magicznego państwa – miasta, które nie oparło się ni zmianom, ni upływowi czasu i przetrwało jedynie w spisanych na papirusie opowieściach swojej matki Pampy Kampany . Autor z powodzeniem wykorzystuje zabieg „odnalezionego manuskryptu”, który całej opowieści przydać ma autentyczności, a długowieczna Pampa jest jednocześnie jego główną bohaterką jak i narratorką.

Na pierwszy rzut oka Miasto zwycięstwa jest osadzoną w czternastym wieku kroniką rozwoju i upadku Bisangi – niezwykłej stolicy przyszłego imperium Indyjskiego, otoczonej siedmioma murami, pełnej przepychu i zbytku. Lecz jeśli przyjrzeć się nieco bliżej okazuje się, że książka przepełniona jest nie tylko magią ale i refleksją na temat tego, co w człowieku złe i brudne: o demonach pychy, żądzy, lenistwa i egoizmu. Pod złotą maską cywilizacji zawsze ukrywa się chciwość i nietolerancja, chęć niszczenia i podbijania, chora żądza władzy i pogarda dla każdego, kto choć odrobinę odbiega od szablonu.

Nie można jednak nie zauważyć również, że autor w swój epos bardzo sprytnie wplótł wątek pozycji kobiet i ich emancypacji, czyniąc z nich na równi wyzwolone królowe i zakutane w tkaniny pustelnice tworząc pełną goryczy opowieść o wyrugowaniu kobiet z życia publicznego i ogromnej roli jaką zwykle ma w tym religia. Bo i ten wątek nie jest tu przemilczany. Religijny fanatyzm prowadzący do atrofii państwowości i zamykania się na nowe, okrutnego niszczenia wszystkiego, co wykracza poza wąski światopogląd kapłanów przy jednoczesny zakłamaniu i fałszywej ascezie mającej stanowić jedynie zasłonę dymną dla ich prawdziwej brudnej i brutalnej natury.

Podsumowując Miasto zwycięstwa to bardzo filozoficzny obraz XIV wiecznego miasta, od jego świetności aż po upadek, historia przemijania przeplatana smutkiem i zniewoleniem na równi z radością zwycięstwa.

Całość niezwykle kojarzy mi się z książką Dziewczynka, która wypiła księżyc, jednak w bardziej dorosłym, brutalnym wydaniu, więc jeśli powieść Kelly Branhil wam się spodobała to myślę, że i Salman Rushdie przypadnie Wam do gustu.

Ja daję 6/10 bo choć walory tej książki są niezaprzeczalne to jednak jak na mój gust nieco zbyt dużo tu filozofii i roztrząsania a zbyt mało akcji.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Domowi Wydawniczemu Rebis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

O sympatię do literatury pięknej nigdy siebie nie podejrzewałem. Ale stało się, przeczytałem i na serio mi się spodobało. Autor jest niesamowicie kreatywny i to widać we wszelakich opisach i sposobie prowadzenia całej narracji. Przeczytałbym jeszcze raz, ale cały stos innych tytułów czeka na lekturkę. :D