Miasto z mgły

Carlos Ruiz Zafón jest był jednym z najbardziej rozpoznawalnych pisarzy naszych czasów i najczęściej czytanym autorem hiszpańskim. Jego utwory przetłumaczono na czterdzieści pięć języków. Debiutował w 1993r. powieścią „Książe Mgły”. W 2001 r. wydał „Cień wiatru” pierwszą powieść z sagi o Cmentarzu Zapomnianych Książek. Kolejne jej części to: „Gra Anioła”, „Więzień Nieba” i „Labirynt Duchów”. Stworzył w nich literacki wszechświat, który stał się jednym z fenomenów współczesnej literatury.

„Miasto z Mgły” to zbiór jedenastu opowiadań po raz pierwszy zebrany w jednym tomie, który zamyka pisarski dobytek Carlosa Ruiza Zafóna. Już w notce od wydawnictwa widoczna jest informacja o pokrewieństwie pomiędzy tetralogią Cmentarza Zapomnianych Książek a owymi opowiadaniami. Jednak znajomość ich treści nie jest konieczna. Każda z historii zachowuje odrębną tematykę i wprowadza czytelnika w mroczną stronę, z pozoru turystycznej, Barcelony. Część przytoczonych wydarzeń ma wydźwięk realistyczny, ale zdarzają się i takie, które zawierają elementy realizmu magicznego. Moimi ulubionymi stały się zarówno pierwsze, które nosi tytuł „Blanca i pożegnanie”, jak i ostatnie - „Apokalipsa w dwie minuty”. W pierwszym z nich poznajemy małego chłopca, który zaprzyjaźnia się z bardzo bogatą dziewczynką. Dzieci spędzaj wspólnie czas, ale w odmienny sposób niż ich rówieśnicy. Za nic mają zabawę lalkami lub grę w piłkę. Oboje uwielbiają wymyślać i słuchać bajek. Główną rolę odgrywa chłopiec, który co spotkanie wygłasza coraz ciekawszą historię. W ostatnim opowiadaniu mamy do czynienia z mężczyzną i bardzo tajemniczą kobietą o srebrnych oczach. Z racji, iż opowiadanie ma jedynie 2 strony, nie chcę za dużo zdradzać, ale wystarczy przytoczyć cytat, by zrozumieć ogólny zarys historii -

„Zapłakałem gorzko i w końcu poczułem się szczęśliwy”.

Bardzo urzekło mnie nawiązanie historyczne w jednym z opowiadań. Dotyczy ono podbicia Konstantynopola przez Turków w 1453r.

„Miasto z Mgły” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Carlosa Ruiza Zafóna, ale z pewnością nieostatnie, gdyż po lekturze kupiłam dwie inne jego książki. Podczas czytania do głowy przychodziły mi dwa określenia, którymi można byłoby opisać styl pisania Zafóna – mgła i zaduch. Każda z przytoczonych historii była na tyle mroczna i enigmatyczna, a na dodatek tak doprecyzowana, że łącznie tworzyła niepowtarzalną mieszankę pobudzającą zmysły czytelnika. Historie przypominają najstraszniejsze legendy, którymi zachwycałam się będąc małym dzieckiem. Wielokrotnie użyte onomatopeje i synestezje nakreślają wykreowaną przestrzeń. Uważam, że ciekawym sposobem odbioru treści mógłby być audiobook, najlepiej słuchany w ciemnym pomieszczeniu z zamkniętymi oczami. Książkę polecam osobom 16+, gdyż język nie należy do najprostszych, a także nie brakuje wulgarnych i drastycznych opisów i dialogów. Zafón należy do pisarzy, którzy w niezwykły sposób potrafili zawrzeć maksimum treści w minimum słów.

„Komedia uczy nas, iż nie należy brać życia nazbyt serio, tragedia zaś uczy nas, co się dzieje, kiedy nie bierzemy na serio, tego czego nas uczy komedia”.

Julia G.

Szkolny Klub Recenzenta

Zafon stawia kropkę nad i. Jeśli nie znamy jego wcześniejszych publikacji możemy mieć drobne problemy ze zrozumieniem tego, co czytamy. Jednak jeśli już znasz poprzednie dzieła, to ta książka jest dopowiedzeniem ostatniego zdania. Domknięciem całości, na które wszyscy czekali. Jestem bardzo zadowolona, że sięgnęłam po tą książkę, chociaż nie wszystkie poprzednie przeczytałam. Ale zmusiła mnie ona do nadrobienia tego niedopatrzenia. Chętnie później do niej powrócę, aby zrozumieć te fragmenty, które dotyczyły nieznanych mi publikacji. Utrzymana na bardzo dobrym, znanym poziomie. Nic dodać, nic ująć.

''Komedia uczy nas, iż nie należy brać życia nazbyt serio, tragedia zaś uczy nas, co się dzieje, kiedy nie bierzemy na serio, tego czego nas uczy komedia''.

Jakże świeże posiadam w sobie wspomnienia Carlosa Ruiz Zafón ; Cień wiatru ; , ; Gra anioła ; , ; Więzień nieba; , ; Labirynt duchów ; kończąc tetralogię, dzieła cyklu o Cmentarzu Zapomnianych Książek. ; Miasto z mgły ; jest zbiorem jedenastu opowiadań które ukazało Barcelonę zasnutą mgłą, tajemnicą zniszczeń bombardowań wojennych, charakter miejsc, osób umieszczonych tak nacechowanych zadumą, refleksją, pragnieniem miłości, posiadaniem dóbr materialnych, iż można przywołać ich śmiało do naszej znanej rzeczywistości, pragnienia posiadania na własność, czy to pieniędzy, człowieka którego się ukochało, zdrowie, niemoc po stracie dziecka które wprawia w ogromną stratę, doprowadzając się do obłędu, przyjaźń która sprawia że jesteśmy wstanie poświęcić się dla drugiego człowieka, samotność którą kryją słowa, magia okryta poświatą niedomówień, wszystko to splata ze sobą ludzi którzy łączy Cmentarz Zapomnianych Książek, gdzie książnica ukrywała egzemplarze niedostępne, unikatowe, które trafiały w ręce czytelnika przeznaczonego dla jego osobowości, charakteru czy temperamentu. Opowiadania te stały się hołdem, które wydawnictwo składa autorowi pośmiertnie, do których przyłączą się wierni czytelnicy, bo warto nadmienić iż autor stał się podziwiany w śród pisarzy naszych czasów. W tych opowiadaniach znajdziemy pomieszane gatunki literackie, tak by poczuć ten niepowtarzalny styl, klimat, wydobyć atmosferę w której znajdziecie uniwersum utkane ze świateł, mgły, świat fikcji stworzony z przeklętych pisarzy, wizjonerów, architektury, fałszywych tożsamości, opisy od których trudno było odwrócić wzrok, niewysublimowane dialogi które przywołują obraz lat 1616r. i dalej, dając czytelnikowi pole do popisu, jeśli chodzi o wyobraźnię. Pełna wdzięku, kunsztu i rzemiosła, pełna wzruszeń, smutku, ulotna, z pełnym wydźwiękiem które odbijają echo dzwonów od labiryntów uliczek. fascynacja tą literaturą piękną, sprawiła że wielki żal mnie ogarnął, to już koniec, fin, the end, zapewne zawsze i w każdej chwili polecać będę tak wspaniałą książkę i te poprzednie, które oczarowały mnie od pierwszej strony.

Wydawnictwo: Muza.

Literatura: piękna.

Jeżeli ktoś chciałby na nowo poczuć klimat Cmentarza Zapomnianych Książek, to musi wejść do "Miasta z mgły". Chociaż u mnie osobiście ta książka wywołała wielki smutek. Ta książka jest bowiem znakiem tego, że to już koniec. Już więcej nie będziemy mieli przyjemności delektować się tak wspaniałymi dziełami Zafona. Żałuje, że tak niespodziewanie musieliśmy pożegnać się z tym autorem. Lektura jego książek - dosłownie każdej - to dla mnie prawdziwa uczta dla zmysłów. Nawet bardzo długie opisy, jakie często występują w "Mieście..." mają w sobie coś tak magicznego, nostalgicznego, że czyta się je z wielką przyjemnością.

Ostatni hołd dla wybitnego mistrza, którego śmierć niespodziewanie wzięła z tego świata. Śmierć Zafona - mojego ulubieńca - wywołała we mnie ogromny smutek. Mam wszystkie książki odnoszące się do Cmentarza, więc i "Miasto z mgły" musiało u mnie zagościć na zawsze. W środku mamy wszystko to, do czego przyzwyczaił nas autor. Świetne opowiadania, nostalgiczne przemyślenia, znani bohaterowie. Bardzo mile zaskoczyła mnie obecność Cervantesa. Widać, że Zafon szanował tego autora i postanowił oddać mu hołd w swojej ostatniej książce. Jestem pewna, że inni fani twórczości Zafona będą podzielać moje zdanie.

"Miasto z mgły" to wyjątkowa książka. To dzieło, które zamyka twórczość literacką wielkiego pisarza, jakim był Zafon. W całym jego dobytku, nie wykluczając z tego również ostatniej stworzonej książki, czuć znakomity kunszt i charakter pisarza. Jego proza jest romantyczna i poetycka a sposób pisania i konstruowanie zdań należy do jednych z najlepszych w swoim rodzaju. "Miasto z mgły" to znakomity zbiór historii, związanych z Barceloną przed wojną domową i tuż po niej. Znakomite powieści, które oczarują serce i umysł melancholią. Gotycka fikcja, bogata w treść i wylewająca się z każdego słowa każdej, pojedynczej strony.

Tak, jak byłam przyzwyczajona do długich historii Zafona, tak tutaj otrzymałam coś zupełnie innego. Coś do tej pory niespotykanego, jeżeli chodzi o tego twórcę i muszę przyznać, że jest to coś zaskakującego. Krótkie opowiadania są tak rozwinięte, że nic w zupełności nie można im zarzucić. Jestem zaskoczona tym, że pewne sprawy można było ująć tak prosto, tak zgrabnie, podkreślając piękno wyrażonego słowa. Chyba każdy autor chciałby mieć takie pożegnanie z czytelnikami, jak Zafon. Bardzo żałuje, że nie będę miała już przyjemności przeczytać żadnej książki, jaką to napisał ten autor. Polecam innym "Miasto...".

Książka nie jest zła, ale uważam, że poprzednie dzieła Zafona są lepsze. Tak, wiem, że autor nie żyje i nie miał ON szansy na to, aby nadzorować przebieg pracy. To widać. Wydaje mi się, że widać brak autora na tym ziemskim padole. Chociaż i tak uważam, że z szacunku dla tak genialnego mistrza literackiego - książkę należy przeczytać. Całkiem możliwe, że w środku ktoś znajdzie coś dla siebie, jakiś taki ślad, otuchę nadziei, dzięki czemu przyszłość wyda się czymś znacznie lepszym. I tak dam tej książce takie cztery z mocnym plusem wierząc, że Wam ta książka spodoba się jeszcze bardziej niż mnie.

Tak jak to zawsze bywało w książkach pana Zafona, tak jest również i w tym przypadku - klimat tajemniczości jest zachowany. Czytając jego poprzednie książki niejako czułem się jak uczeń, który należy do grona wybrańców mających dostęp do tajemnej wiedzy. Tutaj mam takie same odczucia. Tak jakby wspaniały mistrz literacki chciał przekazać nam swoje ostatnie nauki. Tylko od nas zależy jak zdobytą wiedzę wykorzystamy. Carlos Ruis Zafon to dla mnie nieodżałowana strata. Tak wiele mógł nam jeszcze pokazać, a zebrane w tej książce opowiadania są tego doskonałym dowodem. Żegnaj wielki Mistrzu! Będzie nam Ciebie brakowało.

Każde z tych opowiadań pozwala nam spojrzeć na człowieka w zupełnie inny sposób. Różnego rodzaju opowiadania, które pokazują człowieka jako istotę nie dającą się żadnym schematom. Każdy człowiek jest inny i Zafon to bardzo dobrze widział, czego dowód znajdujemy właśnie w tej książce. Opowiadania są krótkie, ale mi to akurat nie przeszkadza. Dzięki nim można zrozumieć taki właściwy sens wszystkiego. Czytając każde z nich czułam szalejące emocje w moim ciele, które powodowały u mnie swoiste przemyślenia. Zafon to niesamowity talent literacki, który tą właśnie książką chce pożegnać się ze swoimi wiernymi czytelnikami.

Nigdy nie lubiłam twórczości Zafona. Wiedziałam, że ona jest, ale niespecjalnie angażowałam się w jej czytanie. Dopiero "Miasto z mgły" bardziej mi się spodobało. Może jest to kwestia tego, że mamy tutaj do czynienia z większą ilością bohaterów, którzy nie są zależni od siebie. Przyznaje, że taka konstrukcja całościowa książki mi się podoba. Mam swoje typy, jeżeli chodzi o ten zbiór opowiadań, ale nie będę Wam mówić jakie to są dokładnie, żebyście nie kierowali się tak do końca moją opinią. Uważam, że książka jest dobra. Żałuje, że dopiero teraz dane mi było odkryć talent pana Carlosa Ruiza Zafona.

Wyjątkowe opowiadania, których nigdy nie miałem wcześniej przyjemności czytać. Widać tutaj niezwykły kunszt literacki tego autora, który zbyt wcześnie pożegnał się z życiem. Wiadomość o jego śmierci była dla mnie szokiem. Do czytania tej książki podszedłem więc jak do wielkiego święta. Niezwykła uczta literacka, którą na pewno będę chciała nie raz powtórzyć. Krótkie opowiadania, którym niczego nie brakuje. Jestem zdumiony tym, że Zafon wiedział kiedy skończyć. Nic więcej nie trzeba tutaj dodawać, ponieważ wszystko jest odpowiednio dopasowane. Tak jak puzzle w układance. "Miasto z mgły" ujęło mnie do głębi.

Niektóre rzeczy czy wydarzenia stają się symbolami w naszym życiu. Dla innych nie mają znaczenia, nie zwraca się na nie uwagi lub uważa się za mało istotne. Lecz są ludzie, dla których to nie jest tylko rzeczy, to nie jest tylko sytuacja, to symbol ich życia, ich miłości, ich uczuć i wielu innych aspektów. Ale tutaj można się zastanowić: do czego nam są potrzebne symbole? Czy naprawdę ich potrzebujemy? Myślę, że tak. Życie jest pewnym ciągiem, pewną ścieżką – mocno krętą i z wieloma rozwidleniami. Potrzebujemy portu, gdzie będziemy mogli na chwilę zatrzymać się i przemyśleć co dalej. Ale porty mają swoje latarnie, a statki swoje kotwice. Wydaje mi się, że tak właśnie działają symbole, które dają nam znać, gdzie jesteśmy, po co albo do czego mamy dążyć. Zastanówcie się – czy w różnych sytuacjach nie macie właśnie czegoś takiego?

Dla mnie moim symbolem czytelnictwa jest jeden cykl książek młodzieżowych i autor, który nadał słowu książka nowe, o wiele głębsze znaczenie. W pierwszym przypadku chyba duża rzesza czytelników domyśli się, że chodzi o "Harry'ego Pottera". Dużo osób miłujących literaturę łączy właśnie ta historia pełna magii i dająca swoisty obraz prawdziwej przyjaźni. Natomiast autorem pozwalającym sobie na magię zmieniania pojęć jest bez wątpienia Carlos Ruiz Zafón. Dlaczego? Wystarczy przytoczyć bardzo rozpoznawalny cytat, by wytłumaczyć to fenomenalne zjawisko:

"Każda znajdująca się tu książka, każdy tom, posiadają własną duszę. I to zarówno duszę tego, kto daną książkę napisał, jak i dusze tych, którzy tę książkę przeczytali i tak mocno ją przeżyli, że zawładnęła ich wyobraźnią" Carlos Ruiz Zafón

Gdy po raz pierwszy zapoznałam się z tym fragmentem "Cienia wiatru", zrozumiałam, że czytanie nigdy nie było dla mnie rozrywką, rozwijaniem swoich umiejętności, czy nawet sposobem zdobywania wiedzy. Wtedy wydawało mi się to zbyt prozaiczne, zbyt przyziemne. Tak określić proces czytania? Sprowadzić książkę do podstawowego poziomu? Oczywiście między innymi właśnie do tego służy książka i jest to jak najbardziej słuszne. Tylko że tamtego dnia uświadomiłam sobie, że dla mnie jest to coś znacznie ważniejszego, wręcz duchownego. Czytanie jest częścią mnie, stworzyło człowieka, którym jestem, dlatego książka już nigdy nie była dla mnie tylko książką. I dzisiaj chciałabym Was zaprosić w podróż wyjątkowo symboliczną, gdzie moją drogę życia ponad dziesięć lat temu wybrał Zafón.

"Miasto z mgły" to ostatnie dzieło tego wybitnego pisarza, które zostało stworzone z krótkich opowiadań publikowanych na przestrzeni lat w różnych gazetach lub odkładane do szuflady. To pożegnanie Zafóna ze swoimi czytelnikami, kropka nad i kończąca pewną epokę. Jak odebrałam ostatnie dzieło twórcy?

Cóż można powiedzieć... Tutaj wszystko, co czuję, jest samo w sobie oczywiste. Od pierwszych stron pisarz stał się czarodziejem, który rzuca urok zakochania i sprawia, że niezwykła atmosfera opowiadań i ten kunsztowny, dominujący język nęcą czytelników i pozwalają zapomnieć, że istnieje coś więcej poza przedstawioną opowieścią. Gdy się czyta, żyje się życiem innych ludzi i przeżywa ich emocje. Zafón po raz kolejny udowodnił, że jest gotowy zdjąć wszelkie ograniczenia wyobraźni i przekazać pokłady uczuć, przeżyć i doświadczeń, by dać nową wiedzę. Jednak idzie o krok dalej, porzuca standardowe znaczenie wiedzy i skupia się na wiedzy o życiu. To niesamowicie obezwładniające wrażenie dające moc tworzenia nowej rzeczywistości.

Niedawno usłyszałam, że twórczość Zafóna porównuje się do dzieł Edgara Allana Poego. Wydaje mi się to niezmiernym zaszczytem, ale też ukoronowaniem powieści hiszpańskiego pisarza. Osobiście nie zauważyłam tych powiązań, ale też moja znajomość twórczości Poego jest mocno uboga. Jednak gdy już wiem, czego powinnam poszukiwać albo raczej co poczuć, to podpisuję się bez zastanowienia pod tym stwierdzeniem. "Miasto z mgły" stanowczo charakteryzuje się stylem gotyckim, pełnym mroku i grozy.

Kunszt autora jest odczuwalny poprzez kuszące kreacje bohaterów. Sprawiają one, że od pierwszego spotkania czytelnik przywiązuje się do postaci i wnika w świat przedstawiony, by przemierzać ulice bajecznej Barcelony i poszukiwać doświadczeń zawartych w symbolice i emocjach. Każde opowiadanie na swój własny sposób porusza, uderzając w tę najdalszą strunę. Nie można przejść po tym tak po prostu do codzienności. Tym bardziej że "Książę Parnasu" jest wyrazem czci i szacunku autora do Miguela de Cervantesa – autora "Don Kichota z La Manczy". Opowiadanie wyłaniające się z gęstych oparów mroku, rządzy sławy, spełnienia pragnień i paktu z diabłem. Opowiadanie poruszające i głębokie. Choć jeśli miałabym wskazać jedno opowiadanie – najlepsze i najważniejsze – to nie wahałabym się wskazać na "Panienkę z Barcelony". Przesłanie niesie ze sobą cierpienie, akceptację, zniewolenie i doświadczenia intensywne, przygnębiające, ale i dyskretnie moralizujące. Jednym słowem – niezapomniane.

Opowiadania są lepsze i gorsze, tak jak zazwyczaj bywa. Lecz łączy je jedno. Odsłaniają duszę człowieka i każą się jej przyjrzeć. Bez ozdób, bez usprawiedliwień, a to wszystko w atmosferze strachu. Wydawałoby się to przerażające, ale to czyste katharsis. Brutalnie, choć za pomocą pięknych słów, zmuszające, by przemyśleń swoje poczynania, konsekwencje tychże poczynań i uczucia, uczucia do innych ludzi. Na to trzeba być gotowym, by wreszcie oczyścić duszę.

Napisanie tej recenzji okazało się dla mnie wielkim stresem. Jak przekazać, czemu ten zbiór opowiadań odgrywa w moim życiu tak monumentalną rolę? Dlaczego czytając, czułam tak olbrzymie wzruszenie? Dlaczego nie byłam w stanie usiąść i czytać, tylko musiałam robić ciągłe przerwy? Dlaczego tak cenię twórczość pisarza, choć "Cień wiatru" czytałam ponad dziesięć lat temu, będąc dzieckiem? Czy w ogóle pamiętam, o czym były książki pisarza? Na ostatnie pytanie mogę odpowiedzieć – nie pamiętam. Jednak pamiętam coś znacznie istotniejszego. Pamiętam emocje, które wtedy przeżywałam i zmianę, która we mnie nastąpiła. Tyle wystarczy.

"To jest po prostu koniec twórczości Zafóna. Została nam tylko ta garść opowiadań" Leszek Bugajski

Po lekturze Cienia wiatru czułam się zaczarowana słowem. Mimo że to dopiero pierwsza książka pióra Zafona, którą przeczytałam, nie miałam wątpliwości, że autor trafi na półkę ulubionych twórców. Nie miałam więc ani chwili wahania przed sięgnięciem po najnowsze i, niestety, ostatnie dzieło pisarza. Nie zniechęciła mnie nawet jego forma, a za opowiadaniami przecież nie przepadam...

To nie są jednak jakieś zwykłe opowiadania. To zbiór krótszych lub dłuższych, niesamowicie klimatycznych historii, tak charakterystycznych dla pióra autora, że chyba nie można się pomylić co do tego, kto je stworzył.

To lektura idealna zarówno dla fanów twórczości Zafona, jak i dla osób, które jeszcze nie czytały żadnej jego książki - to mały przedsmak tego, co możemy znaleźć w dużych powieściach lub okazja do przypomnienia sobie tego magicznego klimatu! Zbiór liczy 11 opowiadań, z których trzy pierwsze skradły moje serce. To, że będę nadrabiać inne książki autora wiem już od dawna, ale po lekturze tych opowiadań jeszcze bardziej nie mogę się tego doczekać.

Miasto z mgły to ostatnia książka Carlosa Ruiza Zafona. Z jednej strony cieszy serce, a z drugiej wzbudza żal, że więcej nie będzie.... Jedno jest pewne - jest piękna, głęboka i wzruszająca. Ten zbiór opowiadań nawiązujący do jego powieści tworzy idealne zakończenie twórczości Zafona. Bardzo ważny jest tutaj udział i rola tłumaczy - Katarzyny Okrasko, Carlosa Marrodán Casas, którzy zdołali odtworzyć niesamowity klimat i nie zniszczyli pióra Zafona przekładając jego twórczość na język polski. Czytałam z ogromną przyjemnością, delektując się każda stroną, każdą opowieścią i pięknym klimatycznym wydaniem tej książki. Na pewno będę jeszcze nie raz po nią sięgać.

W Mieście z mgły znajdziecie bohaterów powieści Zafona i znowu poczujecie klimat Cmentarza Zapomnianych Książek. Cudownym zabiegiem pisarskim było umieszczenie w opowiadaniu Książę Parnasu, najdłuższym w całym tomie, Miguela de Cervantesa, co stanowiło swoisty ukłon autora w stosunku do swego mistrza, jak postrzegał Cervantesa. A dodanie do tego opowiadania postaci księgarza Sempere stanowi cukiereczek. Opowiadania są niezwykle klimatyczne i choć stosunkowo krótkie, to jednak oddają całkowicie pióro Zafona i idealnie dopełniają jego powieści. Opowiadanie Bezimienna wyciska łzy i przygnębia, jednak jest naprawdę pięknie napisane. Panienka z Barcelony pokazuje pokręcone relacje ojca i córki oraz ich tragiczny finał.

Każde z opowiadań jest niepowtarzalne, klimatyczne i całkowicie zafonowskie. Nie ma takiego drugiego pióra i bardzo mi żal, że więcej powieści już nie będzie. Jednak moja pólka jest pełna jego powieści i bardzo lubię do nich wracać - to samo będzie z Miastem z mgły.

Polecam gorąco - książki Zafona zapewniają niepowtarzalne doznania!

[Adres usunięty]

"- Komedia uczy nas, iż nie należy brać życia nazbyt serio, tragedia zaś uczy nas, co się dzieje, kiedy nie bierzemy na serio tego, czego nas uczy komedia (...)"

♧♧

"Zazdroszczę i zawszę będę zazdrościć owej niezwykłej umiejętności zapominania, którą obdarzeni są niektórzy szczęśliwcy."

Trudno napisać coś, co w pełni odzwierciedlałoby emocje, jakie towarzyszyły mi podczas czytania. "Miasto z mgły" dla wielbicieli Carlosa Ruiza Zafona będzie z pewnością sentymentalną i niezwykle poruszającą podróżą, jaką odbędą z autorem po raz ostatni, przyznam, że osobiście przechlipałam całą książkę. Natomiast dla wszystkich pozostałych, może ona stać się początkiem fascynującej przygody, która odmieni ich czytelniczy świat raz na zawsze. Niewiele jest na świecie historii, których piękna nie sposób jest opisać słowami, przynajmniej ja tego nie potrafię, a właśnie tak jest w tym przypadku. Dlatego będzie najlepiej jak każdy z was osobiście poczuje magię jaką roztacza zarówno "Miasto z mgły", jak i pozostałe książki Carlosa Ruiza Zafona.

"Miasto z mgły" jest niestety ostatnią książką fantastycznego pisarza jakim był Carlos Ruiz Zafón. Znajdziemy tu 11 krótkich opowiadań odzwierciedlających wszystkie cechy pisarstwa autora w, których spotkamy także bohaterów występujących w poprzednich książkach należących do cyklu "Cmentarz Zapomnianych Książek".

Kochani, autor ten był niewątpliwie jednym z nielicznych, którzy potrafią czytelnika porwać zabierając do przedstawionego świata już od pierwszych stron książki. Oczyma wyobraźni widzimy starą Barcelonę oraz każdą przedstawioną postać i jej historię, którą przeżywamy wraz z bohaterami. Opowiadania - jak zresztą i inne napisane przez autora książki - cechuje klimat tajemnicy, magii, melancholii i zadumy, które owijają się wokół każdej historii. Każda z nich chwyta za serce. Zatraceni w czytaniu nie jesteśmy w stanie oderwać się i odłożyć książki na bok. Wydane przez autora dzieła niewątpliwie zapadają w pamięci i dają do myślenia.

Co prawda osobiście preferujemy całe historie od tych krótkich ze względu na poczucie niedosytu po skończeniu opowiadania ale i tak polecamy każdemu serdecznie ❤️ Jesteśmy przekonane, że wrócimy do nich jeszcze nie raz ❤️ mimo odczuwanej nostalgii po zakończeniu książki bardzo się cieszymy, że miałyśmy okazję przeczytać tą pozycję ❤️

“Chcę się dowiedzieć, jaki jest sens życia, chce się dowiedzieć gdzie kupię najlepsze lody czekoladowe na świecie, i chce się zakochać ”

“Miasto z mgły” to ostatnia książka Zafona. Znajdziemy tu jedenaście opowiadań, które nawiązują do Cmentarza zapomnianych Książek. Autor zabiera nas do Barcelony i znów czaruje mrocznym, tajemniczym klimatem.

Poznajemy tu młodego chłopaka, który swoimi opowieściami zaciekawia bogatą dziewczynę, która skradła jego serce. Zafon przedstawia nam plany biblioteki uciekiniera z Konstantynopola oraz dżentelmena, który zachęca jednego z pisarzy do napisania niezwykłej książki.

Uwielbiam pióro Zafona i ciągle nie wierzę, że to jego ostatnia książka. Jestem nią oczarowana. Autor po raz kolejny czaruje nie tylko słowami ale również magicznym klimatem, który możemy spotkać tylko i wyłącznie w jego książkach. “Miasto z mgły to obowiązkowa lektura dla wszystkich fanów Zafona.

Autor: Carlos

Ruiz

Zafón

Tytuł: Miasto z mgły Wydawnictwo: Muza Premiera: 2021-05-05Młody chłopak odkrywa, że chce zostać pisarzem, kiedy jego opowieści zaciekawiają bogatą dziewczynę, która skradła mu serce. Budowniczy ucieka z Konstantynopola z projektami sekretnej biblioteki. Dziwny dżentelmen zachęca Cervantesa do napisania książki, jaka jeszcze nigdy nie powstała. Gaudí, płynący na pokładzie transatlantyku zachwyca się parą i światłem ̶ materią, z której powinny być zrobione miasta. „Miasto z mgły” jest moją pierwszą powieścią Carlos

Ruiz Zafona, czy udaną? Moim zdaniem oczywiście! Większość książek tego autora są długie, dlatego jego najnowsza i jednocześnie ostatnia powieść jest idealna, aby zapoznać się z twórczością tego autora. Możemy się dzięki niej przekonać, czy jest ON dla nas, czy powinniśmy sięgać po kolejne książki! Na początku może zaznaczę, że bardzo dużo wymagałam od tej książki, z racji na ogromną sławę autora. Powiem Wam, że to co otrzymałam przerosło moje oczekiwania. Nie spodziewałam się tak refleksyjnych, a jednocześnie interesujących opowiadań. Od pierwszych stron polubiłam te piękną i indywidualną narrację autora, to chyba ona wpłynęła na moje zrozumienie tych historii. Opowiadania mają to do siebie, że jedne są krótsze, a drugie dłuższe. Autor idealnie wykreował każdego bohatera i świat w każdej z osobna. Bardzo spodobały mi się bardzo te odpowiadania. Autor idealnie oddał każdej sytuacji emocje. Byłam nimi przepełniona. Jestem zadowolona po przeczytaniu. Będę chciała kiedyś zajrzeć do innych książek tego autora. Ocena 9/10

Smutek 😥 Po raz ostatni przenoszę się do osnutej mgłą Barcelony... Z wielką przykrością w zeszłym roku odebrałam wiadomość o śmierci Carlosa Ruiza Zafona. Nikt tak jak ON nie potrafił nadać magii i tajemniczości swoim opowieściom.

"Miasto z mgły" to pożegnanie. Zbiór jedenastu opowiadań niesie ze sobą echa Cmentarza Zapomnianych Książek. Jeszcze ostatni raz możemy zanurzyć się w melancholijnej, nastrojowej i klimatycznej prozie. Dla tych z Was, którzy jeszcze z jakiegoś powodu nie znają książek Zafona to świetna okazja do ich nadrobienia. I przyznam się, że troszkę Wam zazdroszczę, że będziecie je mieć dopiero przed sobą. Ktoś kiedyś powiedział, że dla Zafona mógłby stracić pamięć, aby jeszcze raz móc zagłębić się w jego książkach. Doskonale go rozumiem 😉

Trudno mi uwierzyć, że to już koniec tej historii, że została nam tylko garstka tych opowiadań. Nie mają może aż takiego rozmachu narracyjnego, jak jego powieści, ale zapewniam, że posiadają wszystkie te cechy za które pokochaliśmy cykl o Cmentarzu Zapomnianych Książek. Znajdziemy w nich niespotykaną atmosferę zadumy, subtelności i melancholii.

"Miasto z mgły" to rodzaj pewnego podziękowania dla czytelników. Wydane pośmiertnie staje się hołdem, które wydawnictwo, ale także najwierniejsi czytelnicy składają swojemu autorowi.

Myślę, że nie tylko dla mnie, ale również dla wielu czytelników Barcelona już na zawsze pozostanie tym magicznym miastem nad którym będzie unosił się duch Zafona. Chciałabym kiedyś zwiedzić to miasto podążając jego śladem. Mówi się o prozie dickensowskiej, borgesowskiej, szekspirowskiej, kafkowskiej, a ja Wam powiem że ta książka jest na wskroś Zafonowska ❤

Kiedy przed laty wzięłam do ręki ,, Cień wiatru", nawet się nie spodziewałam na jaką magiczną opowieść trafię. Pamiętam wrażenia z pierwszego spotkania z Zafonem i dzisiaj czytając Jego ostatnią książkę nie były inne.

Autor stworzył świat pełen tajemnic, subtelnego smutku, walki emocji... Cały ten wachlarz ubrał w wyjątkowe słowa, oplótł czytelnika swoją opowieścią i powodował, że chciało się zostać w tym świecie.

Jeśli myślę o magii słowa to nie przychodzi mi nikt inny do głowy jak właśnie Zafon. Jego wręcz poetyckość wyrazu tak łatwo zapadająca w pamięć, tak przykuwająca uwagę od pierwszej do ostatniej strony.

W jego powieściach wszystko jest tak naturalne, płynne. Jednocześnie ma się poczucie, że wszystko oplata mgła... Autor miał wyjątkowy dar do tworzenia atmosfery. Jego twórczość jest niezwykle bliska mojemu sercu.

Jeśli znacie Zafona to nie muszę Was zachęcać do poznania i tej pozycji. Jeśli nie mieliście przyjemności poznać, to ten zbiór opowiadań jest do tego idealną okazją.

Krótkie opowiadania zawarte w ostatniej książce Carlosa Zofóna „Miasto z mgły” pozwalają nam po raz ostatni wyruszyć w podróż do Barcelony. Po raz ostatni docenić Carlosa Zafóna jako autora, ba nawet pokochać go za wszechobecną mgłę i tajemniczość, która jawi się w jego literackich obrazach. Mamy tu zarówno smutek, mamy zadumę i refleksję, która jak pajęcza sieć otacza podczas lektury. Tak jakbyśmy na chwilę odrywali się od swojego świata i wkraczali do zupełnie innej rzeczywistości…

Każde z tych jedenastu zaprezentowanych opowiadań mogłoby spokojnie stanowić tak jakby przedmowę do osobnej, dłuższej powieści. Każde o innej tematyce, ale każde równie mocno angażujące czytelnika i zostawiające go z niedosytem…

Czy dla mnie ta książka była pożegnaniem z autorem? Raczej była to piękna podróż, która stanowi wstęp do poznania jego wielkich dzieł...

Polecam dozować sobie lekturę tych opowiadań, tak aby móc je przemyśleć, przeanalizować czy rozważyć w ciszy…

Choć wstęp od wydawcy do jedenastu ostatnich opowiadań jest jakby swoistym pożegnaniem z twórczością autora "Smutno się robi na myśl, że to ostatnia książka Carlosa Ruiza Zafóna, że ten wspaniały opowiadacz niezwykłych historii niczym nas już nie zaskoczy", myślę, że dla wielu osób ta książka może stanowić wstęp do poznania jego dorobku.

Carlos Ruiz Zafon to jeden z najpopularniejszych pisarzy współczesnych. Jego tetralogia jest na nowo czytana przez miliony ludzi na całym świecie. Nic dziwnego, jego książki wciągają od pierwszych stron. Są niesamowite, choć ta recenzja nie odnosi się bezpośrednio do nich, a do ostatniej książki, wydanej już po śmierci Zafona.

„Miasto z mgły” to zbiór jedenastu opowiadań. Część z nich była publikowana wcześniej, część nie. Jest to gratka dla fanów pisarza, bo nie ma co ukrywać jego śmierć zaskoczyła miliony. Dzięki tej książce czytelnicy mogą jeszcze raz, na chwilę wrócić do świata stworzonego przez Zafona. Poczuć klimat Barcelony lat 50 XX wieku. Opowiadania są bardzo różne. Są różnej długości, niektóre są bardziej realne inne mają więcej wątków fantastycznych. Jedne szokują bardziej inne mniej, choć nadal są zaskakujące. Jednak z tych opowiadać bije smutek, nostalgia. Są nawet miejscami przygnębiające. To pożegnanie Zafona z czytelnikami, jego ostatnie spotkanie z nimi.

Napisane są bez zarzutu, język jest niesamowity. Czytałam je i nie mogłam się nadziwić. W tych opowiadaniach nie ma zbędnego słowa. Wszystko jest doskonale opisane. Dobór słów, jeżeli ktoś zwraca na to uwagę (ja tak), powiem może górnolotnie, zaskakuje swoją genialnością. Mało który autor umie ubierać w słowa swoje historie tak jak robił to Zafon. Moim zdaniem jego książki, ta również, to już właściwie klasyka literatury. To naprawdę dobra literatura, a przy tym przyjemna rozrywka.

Zbiór jest krótki, więc to jest przygoda dosłownie na dwie, trzy godziny. Ja bym polecała czytać, dzieląc książkę na części. Raz że dłużej będzie można przebywać w niezwykłym świecie Zafona, dwa że opowiadania są bardzo naładowane różnymi emocjami. Czasem po prostu trzeba odłożyć je i przetrawić to co się przeczytało.

Tą książką Zafon zrobił nam, czytelnikom, piękny prezent. To lektura obowiązkowa dla fanów autora, a wszystkim innym radzę najpierw przeczytać jakąś inną książkę z popularnej tetralogii, a dopiero potem sięgnąć po „Miasto z mgły”.

Cóż to była za cudowna podróż..

Podróż do świata mistrza, który maluje słowami, czaruje narracją i sprawia, że ciężko wrócić do rzeczywistości.

Zafon jest zaprzeczeniem wszystkiego co lubię. Nie dla mnie są opowiadania i za długie opisy jednak w jego przypadku ja to wszystko uwielbiam i mi nie przeszkadza.

Bardzo się cieszę, że zdecydowałam się sięgnąć po ten zbiór, a z drugiej strony jest mi niezmiernie przykro, że to koniec, że pisarza nie ma już z nami i nie będzie mi dane nic nowego spod jego pióra przeczytać i nie ukrywam, że po raz pierwszy nabrałam ochoty, żeby wrócić do jakiś książek, które już przeczytałam.

Chciałabym więcej, chciałabym dłużej, chciałabym móc dalej spacerować po spowitych mgłą uliczkach Barcelony, podziwiając dzieła Gaudiego mając za przewodnika Zafona

Niestety było to tylko 11 przepięknych opowiadań i raptem 250 stron niepowtarzalnego stylu i kunsztu pisarza.

Zafon po raz kolejny i niestety Ostatni raz Ze smutkiem przenosi nas (Czytelnika/ów) w świat swojej magicznej teatrologii w swoich 11 opowiadaniach .

Każde z nich Skrywa Cząstkę duszy starej Barcelony. Pomimo, iż nie są związane do końca z całą trylogią Cmentarza Zapomnianych Książek to charakter podtrzymują wiernie. Ta tajemniczość nadaje jej sens że czytelnik nie może oderwać się od tej książki.

"Zawsze jest kolejny ktoś,, kto nie potrafi iść z duchem [Adres usunięty]." (Szarzy ludzie- Carlos Ruitz Zafon

Każde z tych opowiadań ma swój klimat ì każde ukazuje Barcelonę we mgle, której jakby po raz ostatni losy bohatera kończą się wraz ostatnimi chwilami kończy się z życiem pisarza. Gdzie normalność życia styka się z duszą.

Język jest prosty, przyjemny i bardzo przystępny niezależnie od Czytelnika. Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Można czytać w dowolnej kolejności.

"Miasto z mgły" to książka jednego z moich ulubionych autorów - Zafona. Niestety jest to już jego ostatnia. Cykl o Cmentarzu Niezapomnianych Książek był dla mnie niesamowicie wciągający, a język jakim posługuje się autor jest piękny, a zarazem łatwy w odbiorze. "Miasto z mgły" to ostatnie spotkanie z tym światem oraz klimatem, teraz już bez wątpienia kultowym, ze względu na popularność cyklu. Znowu możemy spotkać się ze znanymi z poprzednich części motywami. Lektura obowiązkowa dla fanów powieści Zafona, którzy po zakończeniu lektury całego cyklu wciąż czują niedosyt i chcieliby po raz kolejny zatracić się w tym świecie.

Ten pośmiertnie wydany zbiór opowiadań to dar autora dla czytelników. Zaplanowany przez świadomego swej choroby i kończącego się czasu pisarza, który chciał nim jeszcze raz przybliżyć swoim czytelnikom tę magię i atmosferę, swych dzieł.

11 opowiadań różniących się między sobą, które łączy jedno - umiłowanie literatury. Za sprawą każdego z nich przenosimy się do zaułków Barcelony, chłonące ten nieco nostalgiczny klimat utworu. W każdym znajdujemy zadumę, miłość, pogoń za niedoścignionym. W każdym nadprzyrodzone miesza się z realnym, dając człowiekowi nowe możliwości.

Wprawdzie opowiadania nie są kontynuacją tetralogii Cmentarza Zapomnianych Książek, ale miejscami mocno się do niej odnoszą.

Ta książka to trochę testament, trochę rozliczenie i nieco ukojenie po przedwczesnym odejściu mistrza opowieści.

„Miasto z mgły” to ostania książka Carlosa Ruiza Zafona, jednego z najpopularniejszych hiszpańskich pisarzy naszych czasów. Stanowi ona tom jedenastu krótkich opowiadań.

Jeśli jedną z intencji autora było pokazanie wyjątkowości swojego warsztatu pisarskiego, by czytelnicy, tacy jak ja, który jeszcze nie mieli okazji przeczytać utworów Jego autorstwa, mogli choć jak przez mgłę spojrzeć na wybitne literackie obrazy i poczuć charakterystyczną atmosferę i wyczarowany przez autora klimat, z całą pewnością „Miasto z mgły” może być początkiem czytelniczej podróży w literacki świat Carlosa Ruiza Zafona.

Ta książka ma duszę. Autor częstuje nas smutkiem i zadumą. Każde Jego opowiadanie jest inne, wyjątkowe. Subtelne, wytrawne, zdystansowane. Każde stanowi jakby szkic opowieści, pozostawiając czytelnikowi szerokie pole do rozmyślań, ucieczki w ten wykreowany przez autora świat.

W książce przeplatają się elementy powieści gotyckiej, thrillera, romansu i opowieści szkatułkowej. Jej czytanie wymaga, by zatrzymać się na chwilę, w spokoju skupić i zamyślić. Charakteryzuje ją piękny język. A okraszenie jej klimatycznymi ilustracjami dopełnienia całości i stanowi istny spacer po ulicach Barcelony.

Na pewno „Miasto z mgły” zajmie godne miejsce w moim ,,mieście książek" i będzie czekać na poprzednie książki autora, które oczarowana tym utworem, koniecznie muszę przeczytać.

Polecam❤.

Zafon to jeden z moich ulubionych pisarzy. Od dawna jestem fanem cyklu o Cmentarzu Zapomnianych Książek, który posiada niesamowity klimat oraz wciąga już od pierwszych stron. Bardzo było mi przykro z powodu śmierci autora i jestem przeszczęśliwy, że ktoś wpadł na pomysł, żeby wydać po jego śmierci zbiór opowiadań. Książkę "Miasto z mgły" zamówiłem na stronie księgarni jeszcze przed rozpoczęciem oficjalnej sprzedaży i z niecierpliwością czekałem, aż książka wpadnie w moje ręce. Nie zawiodłem się na lekturze i z ogromnym sentymentem patrzę na cały cykl książek. Z pewnością w niedługim czasie zrobię sobie powtórkę czytania całej serii.

Książki Zafona to już prawdziwa klasyka i jedna z moich ulubionych serii książek jakie miałem okazję przeczytać w swoim dość krótkim życiu. Magia słowa i piękna fabuła. Kwintesencja prawdziwego pisarstwa, w końcu sam autor był wielkim fanem między innymi Tołstoja. Prawdziwy ewenement wśród książek z ostatnich kilkunastu lat. Każdy fan czytelnika z pewnością powinien przeczytać książki tego autora, a pozycja 'Miasto z mgły" stanowi prawdziwe ukoronowanie jego twórczości. Niesamowite, niepowtarzalne, cudowne, zdumiewające i zachwycające. Nie sposób się oderwać. Szkoda, że to najprawdopodobniej ostatnie spotkanie z pisarzem.

"Miasto z mgły" to zbiór opowiadań - zarówno tych starszych, jak i całkowicie nowych, które po śmierci autora zostały zebrane w jedno miejsce i wydane w formie książkowej. Zafon to autor, który z pewnością spodoba się każdemu, choć jego książki nie należą do najłatwiejszych w odbiorze moim zdaniem. Prawdziwa klasyka literatury, w przyszłości na pewno będą tak doceniane jak trylogia Tolkiena czy inne niepowtarzalne dzieła innych autorów. Dla mnie to prawdziwa wyprawa w głąb siebie. Książki Zafona i te opowiadania skłaniają do refleksji i zachwycają magią przedstawionych wydarzeń i lekkością języka.

Z twórczością Zafona po raz pierwszy miałam styczność ładnych kilka lat temu. Podchodziłam do niej ze sporym dystansem, myślałam że to typowe romansidła. Jednak "Cień wiatru" całkowicie zdobył moje serce. Śmierć pisarza bardzo mnie zasmuciła, dlatego z dużą nostalgią. Ostania książka Zafona to zbiór opowiadań. Każde z nich jest nieco inne. Publikacja jest klamrą, która pozwala na pożegnanie z moimi ulubionymi bohaterami. Autor jak zawsze czaruje swoich czytelników niezwykłą atmosferą i wielką erudycją. Z całą pewnością jeszcze nie jeden raz wrócę do tej książki. Jak i do pozostałych tomów tego fascynującego cyklu.

Nie mogę uwierzyć, że "Miasto z mgły" jest pierwszą książką Zafona jaką do tej pory przeczytałam. Autor jest mi co prawda dość dobrze znany ze słyszenia, ale do tej pory nie miałam większego kontaktu z jego twórczością. Byłam przekonana, że tego typu literatura nie jest w moim guście. "Miasto z mgły" wpadło mi w ręce przez całkowity przypadek i oczarowało mnie od pierwszego momentu wspaniałym językiem i tajemniczą atmosferą. Niemal natychmiast sięgnęłam po inne książki tego autora i bardzo żałuję, że zrobiłam to tak późno. Ale przecież lepiej niż wcale... Do "Miasta z mgły" z pewnością wrócę za jakiś czas.

Jako oddany fan twórczości Carlosa Ruiza Zafona, bez zastanowienia kupiłem jego ostatnią, już pośmiertnie, wydaną książkę. Zbiór składa się z jedenastu krótkich opowiadań i jest pożegnaniem autora z czytelnikami z całego świata. Teksty w luźny sposób przeplatają się ze sobą i tworzą pewną mozaikę ludzi i historii. Wszystko to dzieje się w słonecznej Barcelonie - miejscu tak bliskim autorowi. To, co najbardziej poruszyło mnie w lekturze to subtelność poruszanych tematów ulotności, pamięci, przemijania. teksty choć skromne, skłaniają do wielu refleksji. Nie jest łatwo pisać o rzeczach przyziemnych, a Zafon robi to wybitnie. Pozornie niewielkie dzieło zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Opowiadania "Apokalipsa w dwie minuty" i "Panienka z Barcelony" na pewno zostaną ze mną na wiele lat. Dla fanów hiszpańskiego pisarza to pozycja obowiązkowa, a dla laików - dobre pierwsze spotkanie z twórczością autora!

"Miasto z mgły" ma w sobie wszystko to, za co pokochałam Zafona! Jedynie dwa opowiadania nie przypadły mi do gustu. Pozostałe były utrzymane w wyjątkowo sennym i refleksyjnym klimacie, który zabrał mnie ponownie do świata znanego z innych powieści autora. Bardzo podobał mi się dobór postaci, na temat których powstały opowiadania! Najbardziej podobało mi się to o Gaudim - jego rozważania o miastach i wręcz mistyczna morska atmosfera trafiły idealnie w mój gust... Polecam opowiadania Zafona wszystkim marzycielom i miłośnikom nostalgicznych podróży w nieznane - ja z pewnością będę powracać do tego zniewalającego świata!

Carlos Ruiz Zafon to jeden z moich ulubionych pisarzy literatury pięknej. Zawsze z wielkim zainteresowaniem i ogromnymi nadziejami sięgam po jego książki. Nigdy jeszcze nie zawiodłem się na jego twórczości. Zawsze otrzymuje z jego książek wiele piękna, specyficznej atmosfery i jakiejś takiej magii tajemniczości. Szczerze mówiąc, właśnie tego oczekuje od lektury. Chcę spędzić miło czas, ale w atmosferze piękna, przesłania i dobrze wykreowanych bohaterów, a "Miasto z mgły" dało mi tę możliwość. Jeśli więc lubicie czytać klasyki, to jest to dla Was idealna lektura. Ostrzegam jednak, że nie czyta się tej powieści szybko. Potrzeba czasu.