Miało być zabawnie, a wyszło jak zwykle

Ta zabawna i lekka książka autorstwa Doroty Szelągowskiej zapewniła mi wiele uśmiechu i za każdym razem wprowadzała w znakomity nastrój. Pozycja pełna humoru, autentycznego życiowego spojrzenia i zabawnych anegdot doskonale opisuje codzienne sytuacje i perypetie, które czytelnik może z łatwością zrozumieć i zidentyfikować się z nimi. Książka pozwoliła mi spojrzeć na życie z przymrużeniem oka oraz przypomniała jak cieszyć się codziennością i drobnymi przyjemnościami. Polecam każdemu kto potrzebuje energetycznego kopa! :)

A to niespodzianka mi się trafiła. Nie spodziewałam się tak ciekawej książki. Historia życia osoby, znanej z telewizji z urządzania mieszkań bardzo mnie wciągnęła. Już sam tytuł ”Miało być zabawnie, a wyszło jak zwykle" sugeruje, że pozycja będzie nietuzinkowa i nie zawiodłam się. Czyta się ją wyśmienicie. Z pewnością historie tam opowiedziane dodadzą więcej optymizmu i wiary w siebie każdemu czytelnikowi. Mnie się szczególnie podoba pozytywne nastawienie do świata, niezależnie od sytuacji, w jakiej bohaterka się znalazła.

Zapisywać swoje słowa wcale nie jest tak łatwo lub raczej nie każdemu to się udaje. Przelewanie myśli na przysłowiowy papier pozwala utrwalić jakiś moment, wydarzenie, utrwalić to, co być może nie zostałoby w pamięci lub zapamiętalibyśmy w innej wersji. Czytając po jakimś czasie może to być już niekatulane, nasze zdanie też mogło ulec zmianie albo wprost przeciwnie jest aktualne tak samo jak jakiś czas temu. Jednak najważniejszym jest to, iż mamy możliwość powrotu do danego punktu, a niekiedy podzielić się z swoimi przemyśleniami z innymi.

Pani z telewizji albo inaczej mówiąc osobowość telewizyjna. Znana, rozpoznawalna, zwyczajnie niezwyczajna, trochę swojska, ale jeśli zajrzymy na różnorodne portale lub pojawiające się nagłówki prasowe, wnosząca powiew sławy. Dorota Szelągowska, projektantka, córka, matka i autorka książki „Miało być zabawnie (A wyszło jak zawsze)”. Z pewnością pierwsza część tytułu zgadza się, a co do drugiej? No właśnie, komu nie włącza się wewnętrzny krytykant? „Wyszło” ciekawie, z humorem, wieloma celnymi obserwacjami, o codzienności, jakiej w pędzie jakoś rzadko przyglądamy się, o tym co boli, uwiera, ale i wspiera oraz daje impuls do działania. Do przeczytania od razu, lecz także we fragmentach i powrotu do konkretnych części, będącymi kolejnymi rozdziałami. Czytamy o wszystkim, ale nie o niczym, wprost przeciwnie każdy tekst ma w sobie w to „coś”, przy jednych uśmiechamy się, przy drugich śmiejemy się głośno, ale przy innych nachodzą nas refleksje, kolejne porównujemy do własnych doświadczeń.

Przeczytana za jednym razem, lecz nie jednorazowa, miejscami mówiąca o osobistych sprawach, a w innych dotykająca tego, czego jesteśmy również świadkami lub uczestnikami. Świetna do czytania od razu całości, ale we fragmentach równie dobra. Zapisana drobnymi sprawami i tymi większymi, wbrew pozorom tak samo ważnymi, chociaż nie zawsze podobnie ocenianymi i docenianymi. „Miało być zabawnie (A wyszło jak zawsze)” to monolog, czasem dialog, zawsze szczery, dotykający często i gęsto tego, co niewygodne, lecz przemilczane albo spychane gdzieś do odległej szuflady, która i tak otwiera się w końcu i najczęściej w momencie gdy nie jesteśmy na to gotowi. Nie za długie teksty, stanowiące równocześnie odrębne całości oraz tworzące jeden zbiór, połączony oczywiście osobą autorki oraz jej perspektywą, mogąca się wydawać subiektywną, lecz czy taką faktycznie jest? To już zależy od fragmentu oraz naszego, czytelniczego i osobistego, punktu widzenia. Na tym nie koniec, bo jest jeszcze czego niespodziewany się w finale, rozłożonym na raty, podsumowującym oraz dostarczającym czytelnikom nowych tematów do przemyśleń.

„Miało być zabawnie, a wyszło jak zwykle” to zbiór felietonów Doroty Szelągowskiej, które ukazały się w Wysokich Obcasach Ekstra czy Oliwii. Dzięki nim poznamy zdanie autorki na konkretny temat ale i ją samą. Pisząc o swoim życiu mówi jak jest, bez ubarwiania czy zbędnego koloryzowania. Bywa zabawnie z przymrużeniem oka ale i poważnie. Opowiada o miłości, chorobie, rodzinie czy akceptacji. Znajdziemy tu wszystko czym w ostatnim czasie żyliśmy więc i temat pandemii się pojawia jak i jej wpływu na nas i naszą codzienność. Opisuje śmieszne sytuacje ze swojego życia codziennego. Można odnieść wrażenie, iż siedzimy z najlepszą koleżanką a ona odpowiadała by nam różne historie z własnego życia. Zresztą widzimy, iż ma takie same problemy jak my i tego nie ukrywa, a wręcz się do nich przyznaje. Myślę, że nie jedna osoba mogłaby się momentami z nią utożsamiać. Zdecydowanie widać, iż cechuje ją duży dystans zarówno do siebie jak i otaczającego ją świata. Porusza tematy które nie zawsze są „wygodne”, pokazuje hipokryzję nazywając wprost rzeczy takimi jakimi są. Lekkie pióro powoduje, że całość czyta się błyskawicznie ale można sobie ją również dawkować. Czytając niejednokrotnie byłam wręcz zdumiona jak wiele z przemyśleń autorki pokrywa się z moimi.

Jako entuzjastka programów Doroty, musiałam sięgnąć po książkę jej autorstwa. Pierwszym co zwróciło moją uwagę była okładka w przepięknym kolorze, a drugim, cudowne grafiki wewnątrz książki.

Nie znajdziemy w lekturze zdjęć pomieszczeń zaprojektowanych przez autorkę, zamiast tego możemy odnaleźć w pozycji masę humoru, szczerości, nadziei i motywacji do działania. Książka jest porównywalna do promyka słońca, który próbuje rozjaśnić niebo. To od nas zależy, czy promyk rozgoni chmury, czy jednak szarość nieba nas przezwycięży.

Książka jest zbiorem felietonów Doroty Szelągowskiej oraz sześciu opowiadań jej autorstwa. Czytelnik może przeczytać teksty na temat emocji, życia, związków, prywatnych przeżyć autorki i wdzięczności, która towarzyszy każdemu nabytemu przez niej doświadczeniu.

Polecam lekturę każdemu, kto potrzebuje chwili odpoczynku. Książka jest niczym bezpieczna przystań, która bez zbędnej idealizacji opisuje otaczającą nas rzeczywistość. Osobiście, podczas lektury czułam się jakbym rozmawiała z dobrą przyjaciółką.

Jest to zbiór felietonów i opowiadań przepełnionych życiowymi przemyśleniami.

"O czułości i prawdziwe. Z przesłaniem."

Zawiera mnóstwo celnych spostrzeżeń, a wszystko zabarwione jest nutką ironii i szczyptą dowcipu. Duży nacisk położony jest na samoakceptację i rozwój.

"Czasem wierzą w nas wszyscy, tylko my w siebie nie wierzymy. I zużywamy mnóstwo energii, żeby przekonać świat, że jesteśmy beznadziejni i że się nie uda."

Co nieco dowiadujemy się o życiu i poglądach Autorki, ale przede wszystkim to teraźniejszość przełożona na papier. Niemal w każdym rozdziale mogłabym przytoczyć cytaty opisujące obecną rzeczywistość. Pani Dorota przypomina i uświadamia co powinno być naprawdę ważne i istotne. Dzieli się wiedzą zaczerpniętą z doświadczenia. Komentuje sytuację społeczno-polityczną, ale także zwykłe ludzkie przywary. Tekst wzbogacają ciekawe, trafne ilustracje. Styl jest lekki i łatwo przyswajalny, a wachlarz tematów bardzo szeroki. Książkę spokojnie można przeczytać w jedno popołudnie przy kawie.

Polecam!