Można powiedzieć, że Monika Kwaśniewska-Mikuła tworzy artystyczne archiwum teatralnego #MeToo, nie tylko zbierając materiały, ale też wytwarzając je rozmowami i zapisem własnych obserwacji. To przepastne archiwum staje się w oczywisty sposób dla jego Autorki terenem eksploracji, ale też porządkowania, kategoryzowania i nazywania obiektów, a następnie poddawania ich analizie i problematyzowania w imię działań naprawczych.
Z recenzji dr hab. Joanny Krakowskiej, prof. IS PAN
Celem książki nie jest jedynie archiwizacja skarg i przemocy w teatrze, lecz również wzmocnienie praktyk, metod i postaw, które mogą stanowić odpowiedź na problemy systemowe i nadużycia władzy. Kwaśniewska-Mikuła pisze o procesie przekształcenia negatywności w pozytywność - o pozostawaniu z problemami, konfliktami i traumą, ale jednocześnie o poszukiwaniu alternatywnego porządku.
To książka pionierska, wprowadzająca do akademii nie tylko temat przemocy w teatrze, lecz także nowe metodologie, które pozwalają szerzej myśleć o sztukach performatywnych, dostarczając zarazem narzędzia do ich odbioru. #MeToo stanowi punkt wyjścia do innego pomyślenia o teatrze. Jest to fundamentalny gest dla przyszłości jego i całego środowiska z nim związanego.
Z recenzji dr. hab. Piotra Morawskiego, prof. UW
Monika Kwaśniewska-Mikuła - redaktorka "Didaskaliów. Gazety Teatralnej", adiunktka w Katedrze Teatru i Dramatu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autorka książek Od wstrętu do sublimacji. Teatr Krzysztofa Warlikowskiego w świetle teorii Julii Kristevej (2009), Pytanie o wspólnotę. Jerzy Grzegorzewski i Jan Klata (2016) oraz Między hierarchią a anarchią. Teatr - instytucja - krytyka (2019). Współredaktorka kilku książek, np.: Teatr brzydkich uczuć (2020), Autocenzura i cenzura. Nowe ujęcia (2024).
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii teatr lub z serii Teatr/konstelacje
Czy książka "#MeToo na rzecz przyszłości" skupia się wyłącznie na opisywaniu przypadków przemocy?
Publikacja ta wykracza poza samą dokumentację nadużyć, koncentrując się na artystycznych i systemowych metodach naprawczych w środowisku teatralnym. Autorka analizuje konkretne projekty artystyczne, które służą jako narzędzia do przepracowania traumy i budowania nowych standardów pracy. Treść kładzie nacisk na przekształcanie negatywnych doświadczeń w konstruktywne propozycje zmian organizacyjnych. Dzięki temu czytelnik otrzymuje wgląd w to, jak teatr może ewoluować w stronę bezpieczniejszej i bardziej etycznej instytucji.
Jakie kompetencje autorki wpływają na merytoryczną wartość tej publikacji?
Monika Kwaśniewska-Mikuła łączy wieloletnie doświadczenie redakcyjne w "Didaskaliach" z rzetelnym warsztatem naukowym adiunktki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej dorobek obejmuje liczne monografie dotyczące współczesnej reżyserii i teorii teatru, co gwarantuje głęboką analizę zjawisk performatywnych. Autorka nie tylko obserwuje środowisko, ale aktywnie współtworzy dyskurs o etyce w polskim teatrze poprzez liczne wywiady i badania. Taka perspektywa pozwala na precyzyjne nazwanie problemów, które wcześniej pozostawały w sferze niedomówień.
Czego można się dowiedzieć o nowym podejściu do sztuk performatywnych?
Książka wprowadza innowacyjne metodologie badawcze, które pozwalają na szersze rozumienie mechanizmów władzy i hierarchii w procesie twórczym. Czytelnik poznaje sposoby, w jakie ruch #MeToo staje się punktem wyjścia do redefiniowania relacji między twórcami a instytucją. Analiza projektów artystycznych dostarcza praktycznych narzędzi do krytycznego odbioru spektakli w kontekście ich zaplecza produkcyjnego. Publikacja ta pomaga zrozumieć, że zmiana w teatrze wymaga nie tylko nowych tematów, ale przede wszystkim nowych metod pracy.
Dla jakiego typu odbiorcy ta książka może okazać się zbyt wymagająca?
Ze względu na swój naukowy charakter i osadzenie w teorii teatru, publikacja ta nie jest przeznaczona dla osób poszukujących sensacyjnych reportaży o celebrytach. Autorka posługuje się specjalistycznym językiem akademickim, który wymaga od czytelnika skupienia oraz podstawowej wiedzy o współczesnych sztukach performatywnych. Praca ta unika epatowania skandalem, skupiając się zamiast tego na głębokiej analizie struktur systemowych i procesów artystycznych. Osoby oczekujące lekkiej lektury o kulisach show-biznesu mogą poczuć się przytłoczone teoretycznym ciężarem tej analizy.
W jaki sposób ta pozycja wspiera osoby pracujące w sektorze kultury?
Książka stanowi merytoryczne wsparcie dla pracowników teatrów i instytucji kultury, oferując teoretyczne podstawy do wdrażania procedur antyprzemocowych. Analizowane przez autorkę projekty artystyczne mogą służyć jako inspiracja do tworzenia własnych strategii komunikacji i rozwiązywania konfliktów. Publikacja pomaga nazwać zjawiska nadużyć władzy, co jest pierwszym krokiem do ich skutecznej eliminacji w środowisku zawodowym. Dostarcza ona argumentów i perspektyw niezbędnych w dyskusji o przyszłości i bezpieczeństwie całego środowiska artystycznego.
