Melodia tęsknoty

Nie istnieją książki idealne. W każdej znajdzie się coś, co można poprawić lub napisać zupełnie inaczej. Jednakże są takie publikacje, które chwytają za serce i myślę, że pomimo iż tymi ideałami pod wieloma względami nie są, należy im się wysoka ocena. W mojej opinii właśnie jedną z takich książek jest „Melodia tęsknoty”.

Nigdy nie ukrywałam, że uwielbiam książki FortunateEm, a właściwie Moniki Marszałek, ponieważ autorka postanowiła przestać ukrywać się za pseudonimem i swoją kolejną książkę podpisała własnym nazwiskiem. Jednakże nie to ani fakt, iż jest to dziesiąta książka autorki, nie sprawia, iż uważam, „Melodię tęsknoty” za wyjątkową.

Miałam okazje spotkać autorkę dwukrotnie. W zeszłym roku w Krakowie i w tym we Wrocławiu. Zamieniłyśmy ze sobą tylko kilka słów, bo czas gonił, a kolejka oczekujących była długa, ale już po tych kilku minutach rozmowy jestem w stanie zauważyć, ile z siebie Monika pokazała w swojej jubileuszowej książce. I nie mówię tu tylko o czymś, tak oczywistym, jak jej miłość do One Direction i Zayne’a Malika.

Jednak „Melodia tęsknoty” nie jest o muzyce, ta książka jest muzyką i to w dosłownym znaczeniu tego słowa. To poruszająca historia dwójki młodych ludzi, którzy musieli zmierzyć się z przeciwnościami losu, aby po latach znów odnaleźć drogę do swoich serc. Aerith i Westley dostali drugą szansę na szczęście u swego boku, ale czy ją wykorzystają? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury.

Tym razem nie będę rozwodzić się na temat tego, co mi się w tej publikacji podobało, ponieważ nie chciałabym spoilerować, dlatego skupię się na tym, jak pięknie ta książka została wydana. To, co znajdujemy w środku, kawałki obrazków zdobiące poszczególne rozdziały, ich nazwy i to, w jaki sposób utwory zostały przypisane do głównych bohaterów, jest po prostu piękne w swojej prostocie. Pod tym względem publikacja jest dopracowana w każdym możliwym calu, co w połączeniu z opowiedzianą historią tworzy niesamowitą całość, która z pewnością zostanie w mojej pamięci na dłużej.

W „Melodii tęsknoty” z pewnością odnajdziecie wiele skrajnych emocji, a radość, smutek, tęsknota, euforia, rozpacz, śmiech i miłość to tylko niektóre z nich. Dlatego, jeżeli lubicie tego typu historie, serdecznie zachęcam was do lektury.

[współpraca reklamowa wydawnictwo beya]

Melodia tęsknoty to książka w której zakochacie się przez niezwykle piękne wydanie. Oprócz okładki i tytułu, który pojawia się w treści jest tu wiele art printów z głównych bohaterami, wstawek z pamiętnika/ notatnika z tekstami piosenek, rozdziały jako tracki na płycie. Jednym słowem książka jest dopracowana pod każdym względem.

Co znajdziecie w środku;

✿narrację trzecioosobową od strony dwójki głównych bohaterów Aerith oraz Westleya;

♬ mnóstwo nawiązań do grupy One Direction i ich muzyki;

✿ tekst piosenki który można nawet posłuchać na yt nawiązujący do fabuły;

♬ plantacje tulipanów w małym miasteczku;

✿ pierwsza miłość która choć silna okazała się przeszkodą w szczęściu głównych bohaterów;

♬ blaski i cienie bycia wokalistom;

✿ marzenia które nie do końca są Twoje;

♬ trudna przeszłość głównej bohaterki.

"Jeden krok w przód. Cztery do tyłu.

Jeden krok w przód. Ciągle do tyłu.

Stoję pośrodku.

Bijąc się, że każda kolejna próba ruszenia z miejsca skończy się setki mil wstecz".

Jak już wspomniałam na początku mam słabość do historii gdzie główny bohater jest muzykiem i wraca ze złamanym serce w rodzinne strony. Odbudowanie relacji, przebaczenie i życie po drugiej stronie to coś co zawsze zmiękcza moje serce. Tego również nie zabrakło w tej książce. Oprócz tego jest też walka z nałogiem lub obsesją i próba życia gdy druga połówka pozwala nam odejść choć wcale tego nie chcemy.

Główni bohaterowie wcale nie są idealnie, obydwoje mają wady i ich wnioski dlaczego się rozstają w pewnym sensie wydają się właściwe. Tylko, że Westley przypomina kwiat który bez wody powoli usycha, tracąc kolory, inspirację i cząstkę siebie. Proces zdrowienia czyli powrotu do swojej jedynej miłości to droga wypełniona żalem, chwytania się wszystkiego by zapomnieć ale i trzymanie się nadziei jako ostatniej deski ratunku. Co wychodzi dość przewrotnie. Podobała mi się postawa Aerith, jej podejście, ale miałam wrażenie że marzenie zostania gwiazdą jest bardziej jej niż jego. I to jak jasno stawiała sprawę o ich związku, uważam że mogła się trochę ugiąć. Z drugiej strony podziwiam jej odwagę i dążenie do obranego celu.

W książce nie zabrakło rad od babci. Dla mnie to dodatkowy plus bo uwielbiam swoją babcię i jej rady zawsze traktuje jak latarnię morską w ciemności. Tutaj też można było odczuć podobny klimat. Tak jak w przypadku miasteczka i sąsiadów którzy byli sobie przyjaciółmi. Uwielbiam tak przedstawione miejsca. Bliźniaki Aerith też były słodziakami. Mimo to w fabule nie zabrakło momentów wzruszających jak i łamiących serca. Melodia tęsknoty przedstawiona jest jako płyta, na której są utwory ulubione jak i takie do posłuchania w każdym nastroju. Podobało mi się, żałuję że nie ma więcej bonusów. Tekst piosenki trafił w moje serce tak jak bohaterowie ❤❤❤.