Melodia na życie

Ewa podczas podróży samolotem do Ameryki wspomina przeszłość, począwszy od dzieciństwa aż do chwili obecnej. Jako,że jest już dojrzałą kobietą ma co opowiadać i swoje przeżyła.

Czy jakichkolwiek podjętych przez siebie decyzji żałuje?

Czy odnalazła już swoje szczęście, a może nadal go szuka?

Czy każde z marzeń udało się jej spełnić?

Jak ona wspomina lata, które jak to mówią "słusznie minęły"?

Świetna książka, która niewątpliwie spodoba się osobom pamiętającym lata 1960-2000. To sentymentalna, słodko gorzka podróż w przeszłość. Opowiadająca o dopasowywaniu się do coraz to nowszych sytuacji politycznych, gospodarczych i społecznych. Przedstawiająca absurdy życia codziennego, które notabene powracają, a może ciągle były obecne...

To historia kobiety doświadczonej, samotnej pomimo posiadanej rodziny i zdeterminowanej by w końcu coś zmienić, coś jeszcze przeżyć.

Znajdziecie tu mnóstwo cytatów z piosenek, co sprawia,że czyta się jeszcze lepiej, a mnie zaskakuje,że praktycznie wszystkie z nich znam i większość do tej pory nucę.

Na plus jest także znajdująca się na końcu lista utworów przytaczanych w powieści.

Dla niektórych będzie to nostalgiczny powrót do przeszłości, a dla innych poznanie świata w jakim przyszło żyć naszym rodzicom, dziadkom...

Polecam każdemu, czytajcie, słuchajcie i śpiewajcie, byleby sąsiedzi nie zadzwonili w wiadome miejsce😉.

Podróż maluchem w 12 osób? Kolejka po bilety na seans "Szczęk"? Mydełko Fa za bony? Paczki od wujka z zagranicy? Pochody pierwszomajowe i wiece z Jackiem Kuroniem?

Polecam tym, którzy z sentymentem wspominają czasy PRL, i tym, którzy ich nie pamiętają, ale z ciekawością się w nich zanurzą. Bo przygoda to doprawdy przednia! Jest nostalgicznie, jest zabawnie, nie brakuje (wyśmienitej!) ironii.

Ewa, główna bohaterka, otwiera nam drzwi do swojego życia. Życia pełnego momentów mniej i bardziej szczęśliwych, w których miała pieniądze i gdy ledwo wiązała koniec z końcem, z miłością odwzajemnianą i wyjątkowo skomplikowaną. I tak, wspominając i analizując własne przeżycia, Ewa zabiera czytelnika w podróż przez dekady polskiej historii i polityki.

Cóż to za podróż! Świetna lekcja historii ale też zmierzenie się z własną przeszłością czy uporządkowanie tego co w życiu ważne; co stracone, co zyskane. Podzielenie się przez Elżbietę Pytlarz jej osobistymi wspomnieniami w takiej formie było bardzo dobrym pomysłem i zapewniam, że wzruszy i rozbawi niejednego czytelnika.

Ważnym element tej historii są nawiązania do popkultury i teksty piosenek. Przyznam, że one mi i przeszkadzały i uprzyjemniały czytanie. Rozumiem zamysł; spójność z tytułem, teksty idealnie wytyczające etapy w życiu bohaterki, ale do końca nie jestem przekonana do tego pomysłu.

Również konstrukcja i narracja, mogą okazać się dyskusyjne w przypadku tej lektury. Książka została napisana dość specyficznym stylem, panuje chaos, wynikający z licznych rekonstrukcji ale ja biorę to na plus. Bo choć moje wyobrażenie tej powieści było inne to, w ogólnym rozrachunku, zostałam pozytywnie zaskoczona. Oryginalne i zajmujące, czytałam zachłannie.

🎼 „𝓜𝓮𝓵𝓸𝓭𝓲𝓪 𝓷𝓪 ż𝔂𝓬𝓲𝓮” 𝓔𝓵ż𝓫𝓲𝓮𝓽𝓪 𝓟𝔂𝓽𝓵𝓪𝓻𝔃 🎼

 Czy marzenia z młodości mogą przetrwać próbę czasu? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

„Melodia na życie” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że bardzo udane. Autorka w subtelny sposób oddała klimat drugiej połowy XX wieku i pozwoliła mi przenieść się do tamtego okresu, który okazał się być bardzo klimatyczny, pełen surowości i tęsknota za domem rodzinnym. ✨

🎼 Poznajemy Ewę, która powraca do lat swojej młodości, wspominając pierwsze miłości, bunty i nadzieję na lepsze jutro. Czas w jakim przyszło jej żyć, przypadł na okres, gdy społeczeństwo naznaczone było tradycją i określonymi poglądami, a ograniczana wolność przez wyższe władze stawał się dodatkową przeszkodą w próbie życia pełnią marzeń. Mimo iż kobieta pochodzi z zamożnej rodziny i wydawać, by się mogło, że to gwarantuje jej lepszy start, to i tak życie doświadczyło ją na własny sposób. Samotne macierzyństwo, emigracja i osobiste dramaty przekładają się na jej hart ducha i potrzebę wolności.

Autorka bardzo dotkliwie porusza temat emigracji. Nie tylko bazując na przeżyciach głównej bohaterki, ale i tysiącach ludzi, którzy zmuszeni byli opuścić swoje rodzinne pielesze na rzecz lepszego życia i lepszych zarobków. Rozkłada na czynniki pierwsze etapy emigracji, pokazując jak wpływa ona na człowieka, zmuszonego wyjechać z ojczystego kraju. Z niezwykłą wrażliwością opisuje tęsknotę za krajem, za językiem i kulturą.

Podążanie za tradycją często nijak ma się do obecnych realiów. Dobitnie przekonała się o tym Ewa, gdy została panną z dzieckiem, co w tamtych czasach ludzie postrzegali, jako coś haniebnego. Wzorzec kobiety został z góry określony i każde uchybienie od tradycji skutkowało pewnym wykluczeniem ze społeczności. Historia Ewy to swego rodzaju pamiętnik, który na kartach tej powieści zapisuje historię lat XX, czasy emigracji, wykluczeń społecznych i czasów, gdzie wolność była mocno ograniczana.

Dodatkowym urozmaiceniem są cytaty z dobrze nam znanych piosenek popkulturowych, które przypominają czytelnikowi o kulturowym dorobku muzycznym. 🎼

Do mnie morał tej powieści naprawdę mocno trafił i pozwolił mi nawet na chwilę zastanowić się nad własnym życiem i własnymi wyborami, które niekiedy okazują się być złym posunięciem. Jednak takie jest życie, nigdy nie wiemy co czeka nas za zakrętem. „Melodia na życie” to bardzo poruszająca opowieść o trudach życia, o dojrzewaniu, o zdradzie, o miłości i niezwykle trudnych wyborach. ❤🌿 Mocno wam ją polecam! Myślę, że wielu czytelników sięgając po tę książkę odnajdzie cząstkę siebie, szczególnie nasi rodzice czy dziadkowie. Wspomnienia to ważna rzecz i trzeba się nimi dzielić z bliskimi, by utrwalać ulotne chwile.

Przeszłość to nie tylko zapis indywidualnych losów, lecz także szerokie tło historyczne i społeczne, które niczym niewidzialna partytura wyznacza rytm życia jednostki. W „Melodii na życie” Elżbieta Pytlarz subtelnie, ale i przekonująco przypomina, że człowiek nie istnieje w próżni – jego decyzje, marzenia i rozczarowania zawsze osadzone są w realiach epoki, które potrafią kształtować nie mniej silnie niż osobiste doświadczenia.

Losy Ewy Chmarzewskiej rozgrywają się na tle przemian, które dotknęły Polskę i Europę w drugiej połowie XX wieku. Młodzieńcze lata bohaterki przypadają na czasy, gdy życie społeczne było jeszcze przesiąknięte tradycją i względną stabilnością, choć nad codziennością unosił się cień systemu politycznego ograniczającego swobodę. Ewa dojrzewa w realiach, w których młodzieńczy bunt i marzenia o wolności nabierały szczególnej intensywności właśnie dlatego, że były ograniczane. Choć można powiedzieć, że i tak jej status był wyjątkowy – jako córka wicedyrektora kopalni i szanowanej nauczycielki miała dużo lepszy start, a przy tym bardziej dotkliwe były te ograniczenia oraz presja oczekiwań. Niespełnione pragnienia, trudne wybory oraz emigracja stają się naturalnym przedłużeniem sytuacji, w jakiej znalazło się całe pokolenie – rozdarte między potrzebą ucieczki ku nowemu światu a lojalnością wobec miejsca i ludzi, z których się wyrosło.

Emigracja wątek, w którym szczególnie mocno wybrzmiewa społeczno-historyczny kontekst powieści. Autorka pokazuje, jak dramatyczne były rozstania z ojczyzną, jak bardzo życie na obczyźnie wymagało kompromisów i jak często wiązało się z poczuciem wykorzenienia. To nie jest jedynie indywidualna historia bohaterki – to także obraz losu tysięcy ludzi zmuszonych przez sytuację polityczną czy gospodarczą do opuszczenia domu rodzinnego i rozpoczęcia wszystkiego od nowa. W opisach codziennych trudności, tęsknoty za językiem i kulturą, a także potrzeby budowania nowej wspólnoty, kryje się uniwersalne doświadczenie pokolenia, które przyszło dorastać w czasach przełomu.

Nie można pominąć również tego, jak autorka odmalowuje relacje społeczne i obyczajowe. Widzimy zmieniające się role kobiet – od oczekiwań wobec młodej dziewczyny, aby wypełniała tradycyjne wzorce, po dojrzewanie do niezależności i odpowiedzialności za własne decyzje. Ewa jest przykładem bohaterki, która, choć związana z tradycją, musi nauczyć się samodzielności i odwagi w świecie, który nie zawsze sprzyjał kobiecej niezależności. Szczególnie, że na pewnym etapie swojego życia, zostaje panną z dzieckiem, co w ówczesnej rzeczywistości oznaczało swego rodzaju piętno.

Na tle tych przemian pojawiają się także nawiązania do muzyki i popkultury, które same w sobie są świadectwem epoki. Utwory towarzyszące bohaterce stają się nie tylko zapisem jej osobistej historii, lecz także dokumentem kulturowym. To melodie słuchane w określonym czasie i miejscu, które odzwierciedlają marzenia całego pokolenia, nadają ton atmosferze buntu, melancholii, radości czy rozczarowania.

„Melodia na życie”, opublikowana nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka nie jest więc tylko opowieścią o jednostce. To także kronika minionych dekad, opowiedziana przez pryzmat osobistych przeżyć. W tle pulsują przemiany społeczne, napięcia polityczne i kulturowe, które sprawiają, że los Ewy staje się obrazem większej całości. A przy tym jest szczególnie bliski osobom wychowanym w tamtej epoce. Autorka z ogromnym wyczuciem przypomina, że jednostkowa historia zawsze wpisana jest w szerszy kontekst, a pełne zrozumienie człowieka możliwe jest tylko wtedy, gdy usłyszymy również echo epoki, w której żył.