Melodia mgieł dziennych

„Melodia mgieł dziennych” – co tu dużo mówić – no nie porwała mnie, jak to jedna z Was powiedziała. Cały czas czytając miałam takie wrażenie, że jest ona o wszystkim i o niczym. I tak naprawdę to do opisania w całości tej książki wystarczył by opis zamieszczony z tyłu książki.

.

Główna bohaterka – Es – jest menadżerką Melodii, wschodzącej gwiazdy muzyki alternatywnej. Melodia jest uzależniona od narkotyków, alkoholu i jak tak na to spojrzeć to w sumie też od seksu. A jej menadżerka to szara myszka podporządkowująca się jej wybrykom, sama jest w głębokiej depresji, wiecznie na lekach. Jej samej nigdy nie wyszło w życiu, mimo że sama tworzyła teksty i grała na fortepianie. I tak spotkanie kobiet stało się początkiem końca Es. A ostatecznie dowiadujemy się jak potoczyło się dalej jej życie, kiedy już wykreowała Melodię.

.

Nie przypadła mi ta książka do gustu, niestety. Styl totalnie mi nie podpasował. Miałam wrażenie, jakby autorka chciała stworzyć prozę, ale zbyt siedziała w niej poezja. Niechronologiczne opowiadanie historii też niezbyt zachęca do czytania. Oczywiście, retrospekcje są zrozumiałe, ale tu skaczemy po wydarzeniach jak króliczek w grze komputerowej. Poza tym nie ma tu żadnych takich szybszych momentów, akcji, która zachęcałaby do czytania. Najzwyczajniej książka mnie znudziła.

„Melodia mgieł dziennych" to potężna porcja emocji i pięknych słów. Psychika bohaterów została nakreślona z ogromną starannością, a zdania zyskały poetyckiego wydźwięku. Nawet chaos chronologii ma tutaj swoją istotną rolę, choć wielu czytelników książka ta może właśnie przez niego odrzucić. Dla mnie jednak było to zabiegiem koniecznym, by w pełni poczuć pozorną pustkę bohaterki, która zepchnęła wszystko, co bolesne, z obszaru świadomości.

Powieść Marty Bijan stanowi zapis duszących uczuć i bolesnych wspomnień. Jest to jeden z tych utworów, które należy czytać sercem, a wtedy oblepia nas brudny nalot, który — ku naszemu zaskoczeniu — dostarcza nam przyjemności.

Jest to jeden z lepszych debiutów, a szczególnie jeden z najciekawszych! Kocham czytać powieści uczuciami, więc liczę na kolejne tego typu utwory w dorobku autorki.

„W moim życiu najpiękniejsze jest to, czego nie ma. "

Pssst, tytuł nawiązuje do wiersza Kazimierza Przerwy-Tetmajera „Melodia mgieł nocnych". Melodia i mgła zdają się być w nim bohaterkami, a podmiot liryczny najwyraźniej obserwuje je zza gór.

Jeżu kolczasty, kto skrzywdził tę powieść taką okładką? Koszmarki graficzne w niebiesko – różowo – "majtkowym" kolorze... To straszne, bo książka jest rewelacyjna, tylko pierwszy odbiór przedziwny. To kolejny dowód na to, że nie można oceniać smaku cukierka po papierku, a książki po okładce.

Es - która prowadzi w powieści narrację - jest bardzo zdolną artystką. Pisze teksty piosenek, śpiewa, komponuje. Wydawałoby się, że jest na prostej drodze do sławy i sukcesu. Nic bardziej mylnego. Jej kompleksy i niskie poczucie własnej wartości powodują, że zamiast błyszczeć na scenie, staje się coraz bardziej niewidzialna. Powoli jej serce i dusza przechodzi na inną osobę, którą poznała na przesłuchaniach. To młoda artystka, Melodia, która jest zupełnym przeciwieństwem Es. Mocna, silna i energetyczna powoli przejmuje z Es wszystko, co dobre. Kiedy Melodia wspina się na szczyty sławy, Es gaśnie i znika. W utrzymaniu własnego ja nie pomaga Es fakt, że została menadżerką artystki. Teraz Melodia bez wyrzutów sumienia przejmuje i wykonuje wszystko to, co Es stworzy Wspina się na szczyty list przebojów i tam delektuje się światłem reflektorów. Niestety pod tym światłem i brokatem kryje się słaba, uzależniona od używek, kobieta, która po bliższym poznaniu okazuje się całkowicie bierna i nijaka.

"Melodię mgieł dziennych" poczyniła młoda, bardzo wszechstronna artystka, Marta Bijan. Autorka odniosła sukcesy w wielu strefach życia i wszystko można o niej powiedzieć tylko nie to, że jej sztuka jest nijaka. Ta książka jest tak przepełniona emocjami, że aż się z niej wylewają. Na pewno nie zachwyci każdego, ja jednak czytałam ją z wielka przyjemnością. To bardzo melancholijna i smutna książka, pełna przenośni i retrospekcji. Nie można było przemknąć przez nią jak przez większość "czytadełek" Tu czytelnik już na pierwszych stronach powieści dostaje emocjami po głowie i nie może liczyć, że dalej będzie łagodniej. Nie. Dalej jest tylko gorzej. Czytelnika frustruje nijakość Melodii i bierność Es. Jedna żyje na plecach drugiej i trudno taką sytuacje zaakceptować. Z powieści bije smutek i żal, że bohaterki nie mogą wysupłać się z tej sieci uzależnień. To poczucie zagubienia potęguje jeszcze sposób pisania autorki, która często używa retrospekcji, przez co powieść wydaje się chaotyczna i bałaganiarska. Ja jednak uważam, że wcale tak nie jest. Dla powieści ważniejsza jest kolejność ukazywania uczuć, ich narastanie i tłumienie, niż porządek i chronologia. To właśnie przez to skakanie po życiu dziewczyn odnosimy wrażenie zagubienia i smutku. Dobrze, że chociaż zakończenie niesie ze sobą nadzieję.

Jeżeli macie ochotę na spróbowanie zupełnie innej literatury niż ta, która nosi przydomek lekkiej, łatwej i przyjemnej to sięgnijcie po Melodię... To dawka zupełnie innej przyjemności, która pozostanie w Was na bardzo długo. Warto.

Na samy początku poznajcie Melodie- niebiesko włosą artystkę, która podbija muzyczną scenę. Jest topową artystką, prezentującą się przez nietypowy wizerunek. Kolorowe włosy, a także poetyczne i magiczne teksty piosenek sprawiają, że szybko zdobywa szczyt, a każdy jej krok śledzi wielu paparazzi. Jedną z ważniejszych osób w jej życiu, jest Es- jej managerka. Kobieta pomaga jej w każdej sytuacji, a parząc jak niesamowitym cyklonem nagłych emocji, energii i uzależnień jest Melodia, pomocy potrzebuje bardzo często. Pamiętajcie jednak, że w życiu nic nie musi być takie na jakie wygląda na początku.

Ta historia jest krótka, posiada zaledwie 170 stron, a ma niesamowity przekaz. Widzimy w niej dużo ludzkich emocji, które zatrzymują niektóre osoby w miejscu. W niepewności. Zaś inne wykorzystują niektóre elementy by lepiej się poczuć. Dzięki nim stają się mocne, czują moc twórczą.

Melodia mgieł dziennych pokazuje jak barwnie można pokazać różnych bohaterów przez same ich myśli. Pełne niepewności, domysłów. Pełna intrygi jest również okładka. Pastelowy róż jest delikatny, ale dodanie kolorowych łez i dłoni dopełnia całość. Prosta delikatna oprawa, która obrazuje środek. Na początku gdy widzimy róż jesteśmy spokojni, a gdy zauważamy kolorowe detale zastanawiamy się głębiej nad jej sensem. Dawno nie widziałam tak ładnie wydanej książki, w twardej oprawie.

Tę książkę czyta się jak niesamowitą powieść. Słowa, które mają poetycki wydźwięk tworzą całość niczym pięknie namalowany obrazek. Na początku czytamy frazy, które rozumiemy albo skłaniają nas do przemyśleń. I to jest niesamowite. Im głębiej w las, tym głębiej we wspomnienia i myśli Es. A wtedy widzimy szerszą paletę zachowań. Odczuć. Poruszające momenty, które sens nabierają dopiero w momencie, gdy przeczytamy całość. Nie wiemy co za chwilę nas spotka w historii, czym zaskoczy nas autorka, ale wiemy jedno. Będziemy czytać i chcieć więcej. Więcej fragmentów, które ułożone w chaosie dopiero później układając się w całość odsłaniają pewną cienką barierę smutku. Wrażliwości na świat.

Jeśli lubicie się zatracić w duszy, zniknąć i przenieść się do świata pełnego wrażliwości i mroku, polecam. Bardzo. "Melodia mgieł dziennych" z pozoru jest jedną w tłumie, jednak tak naprawdę już okładką przyciąga nas i każe skupić na sobie wzrok. Zwolnić. Pomyśleć. Stać się niewidzialnymi. Albo dopiero się takimi stać. Chociaż myślę, że każdy z nas pragnie być kimś. I dąży do tego bardzo mocno. Nie tylko w jednym momencie. Nie chcemy być tylko czyjąś żoną/ dziewczyną. To nie jedyny moment, kiedy chcemy zaistnieć. Zwłaszcza, że wiemy, że potrafimy. Że możemy, że mamy takie sposobności. Bycie wrażliwym w tym społeczeństwie jest trudne. W końcu nie każdy widzimy to co my czujemy. Mimo tego, że stoi i żyje obok nas. Przeżywa taką samą chwilę. Ale ona pełna uśmiechu, rozwesela całe towarzystwo na spotkaniu. A ty stoisz, tam daleko. Stoisz koło niej, zaledwie dwa kroki obok. Ale wszyscy w pomieszczeniu patrzą na nią. Nie na ciebie. Ani raz. Znikasz. Ale bierzesz tabletkę. Chwilowo odzyskujesz władzę nad swoimi myślami. Ale tylko na chwilę. Jak się czujesz? Cz teraz wszyscy mnie widzą?

Książka bardzo mi się podobała. Nigdy nie czytam poezji , nie jest to mój ulubiony gatunek. Krótkie teksty, które zazwyczaj interpretuję inaczej niż powinnam. Po swojemu. To tak jak pytanie na lekcji polskiego po przeczytaniu jakiegoś tekstu: Co autor miał na myśli? Jak myślicie? Co chciał nam przekazać? No nie wiem. Może po prostu chciał napisać nam opowiadanie? Jednak mimo poetyckiej formy, tutaj nie ma problemu do określenia problemu opisanego w książkę. Jest niesamowita. Subtelna, która zmienia na myśli, nakłania do refleksji. I chociaż momentami poskładana z chaotycznych fragmentów, jest piękna. Zdecydowanie jedna z najlepszych książek przeczytanych w tym roku.

Kiedy byłam małym dzieckiem, moim marzeniem było, że gdy będę dorosła, zostanę piosenkarką. Wtedy wydawało mi się, że wystarczy talent, miłość do muzyki i że nie ma nic przyjemniejszego niż stać na scenie i śpiewać dla ludzi. Dzisiaj już tak nie myślę, a śpiewanie uważam za ciężki kawałek chleba. Marta Bijan, młoda wokalistka i kompozytorka w swojej debiutanckiej powieści "Melodia mgieł dziennych" przedstawia jak wygląda środowisko muzyczne od środka, rozprawia się ze światem show businessu, który wcale nie jest tak idealny jak mogłoby się wydawać.

Marzeniem Es była kariera muzyczna i bycie gwiazdą, jednak życie zaplanowało dla niej całkowicie inny scenariusz. Wychowuje się bez ojca, który nagle zmarł. Matka nie potrafi jej pomoc, więc najlepszą przyjaciółką dziewczyny staje się żyletka. Jej życie zmienia się, gdy poznaje Melodię, która dzięki Es staje się ikoną muzyki.

"Melodia mgieł dziennych" to opowieść o wschodzącej gwieździe muzyki, jak również powieść o walce ze słabościami. Es kształtuje sceniczny wizerunek Melodii, oddaje jej nie tylko swoje teksty, ale też ciało i duszą, jest niczym kopciuszek, jest tłem dla innych, taje się coraz bardziej niewidzialna, przez co traci samą siebie. Te dwie dziewczyny łączy bardzo niepokojąca, wręcz niezdrowa relacja, która dla obu niesie destrukcję, ale i o dziwo satysfakcję. Es może kształtować Melodię tak jak tego chce, jest w jej rękach jak plastyczna masa, z której może budować, Melodia jest spełnieniem marzeń, których ona sama nie zdołała osiągnąć: "Jest jak brudna gąbka, którą właśnie płuczę pod czystym, ciepłym strumieniem moich myśli. Pęcznieje moimi wierszami, sekretami, ulubionymi poetami. Jej pory wypełniają moje dźwięki, skrawki słów, gesty. Pływa teraz w mojej szufladzie z dodatkiem pachnącego płynu do kąpieli."

Marta Bijan napisała smutną powieść o narodzinach gwiazdy oraz życiu ludzi, którzy nie mają dość odwagi i siły, by zawalczyć o własne życie, którzy poświęcają siebie i swój talent dla tych, którzy nie zawsze są tego warci.

"Melodia mgieł dziennych" to wyróżniająca się poetyckim językiem, smutna, otulona tęsknotą, przesiąknięta śmiercią historia o wzlotach i bolesnych upadkach, niespełnionych marzeniach. Opowieść dziwnie przypominająca kariery dzisiejszych gwiazdek show businessu, przez to jeszcze bardziej przygnębiająca i prawdziwa.

.

Była to dla mnie książka dość osobliwa i do końca nie wiem czy jest to pozycja dla mnie. Podczas lektury, dało się odczuć to, że autorem jest artystka, gdyż większość tekstu brzmiało niczym tekst piosenki i nie do końca to mi się podobało. Gdybym była fanem zaznaczania cytatów, to ta książka byłaby zapewne pełna znaczników, ale nie jestem. I może to jest właśnie problem? Sama historia, również nie za bardzo mnie wciągnęła. Nie była dla mnie niczym ciekawym i odkrywczym, więc czasami musiałam się zmuszać do czytania. Ponadto, autorka wrzuca nas w sam środek akcji, nie wyjaśniając nam, tak naprawdę za wiele, przez co gubiłam się w całej historii. Marta bawi się również linią czasową, skacząc, to do przeszłości, to do teraźniejszości i niestety, nie robi to w sposób umiejetny, przez co wprowadza czytelnika w chaos. Podoba mi się natomiast, kreacja bohaterów. Ich portrety psychologiczne są interesujące i dość oryginalne, dzięki czemu ta historia w moimi oczach nieco zyskuje. Na pochwałę również zasługuje samo wydanie, gdyż szata graficzna jest przepiękna i z pewnością przykuwa uwagę.

.

Kończąc już, nie była to książka zła, po prostu do mnie trafiła. Mimo to, nie żałuję, że ją przeczytałam, ponieważ było to dla mnie coś nowego. Teraz po prostu wiem, że taka literatura nie jest dla mnie.

A wy, mieliścię już okazję przeczytać tę książkę?

Jestem wielbicielką Marty Bijan od wielu lat, dlatego chętnie sięgnąłem po jej debiutancką książkę. Nie zawiodłem się! To dzieło pełne emocji, które przeczytałem w jeden dzień. Lektura zabiera czytelnika w muzyczny świat, który jest przedstawiony realistycznie. Poruszony jest też temat narkotyków i samotności, za co jestem wdzięczna autorce. Książka daje dużo do myślenia, a po przeczytaniu w głowie pozostaje wiele refleksji. Chętnie zobaczyłbym film na podstawie tej lektury. Aż ciężko uwierzyć, że to debiut! Czekam na kolejną lekturę Marty i mam nadzieję, że będzie równie dobra, jak "Melodia mgieł dziennych".

“(...) nie bez powodu mówi się, że jedni mają to coś. Tym czymś nie jest ani talent wokalny, ani umiejętności pisania utworów, ani wyjątkowa charyzma. To coś może być wszystkim, ale nie musi”

“Melodia mgieł dziennych” to debiut Marty Bijan. Autorka przedstawia w nim historię wokalistki i jej menadżerki.

Melodia jest piosenkarką. Zachwyca i porywa tłumy. Jej niezwykle poetyckie utwory wnoszą ją na szczyt. Staje się ikoną muzyki. Jej menadżerką jest Es. Poznają się przez przypadek na parkingu wytwórni muzycznej. To przypadkowe spotkanie rozpoczyna ich współpracę i lawinę wielu, niepokojących zdarzeń.

Melodia jest utalentowana, ma też duże skłonności do uzależnień i autodestrukcyjnych zachowań . Es miała wielkie marzenia. Pisała piosenki, jednak kiedy poznaje Melodie i zaczyna z nią współpracować powoli zaczyna żyć w jej cieniu, staje się niewidzialna.

“Melodia mgieł dziennych” to udany debiut Marty Bijan. Pomysł na fabułę jest genialny, nie czytałam jeszcze książki, która w taki sposób pokazuje ciemną stronę sławy. Chwilami miałam wrażenie, że oglądam (tak! chwilami aż tak mnie wciągała, że nie czułam, że czytam) bardzo dobry dokument. Autorka przedstawia nam świat pełen złudzeń, kłamstw i uzależnień. Historia Melodii i Es intryguje, wciąga, a chwilami nawet przeraża. Nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam całą za jednym razem. Jednak chwilami nie mogłam się w nią do końca wczuć. Styl autorki nadaje mroczny klimat historii bohaterek. Fabuła nie jest ciągła. Są to połączone ze sobą, wydarzenia. Z jednej strony nadaje to jeszcze mocniejszy klimat całej historii ale z drugiej wydaje mi się, że przez to chwilami nie mogłam się w nią wczuć tak bardzo jakbym chciała.

To jeden mały minus, który nie zmienia tego, że już dawno nie czytałam tak dobrego debiutu !

Cała ta książka jest dość specyficzna. Śmiało mogę stwierdzić, że skupiła się na relacji Es z Melodią - choć momentami odnosiłam wrażenie, że to jedna osoba.

[...]

Żadnej z bohaterek nie polubiłam. I mimo że napisałam o nich kilka słów, to były też po prostu jakieś takie nijakie. Owszem, poznajemy przeszłość Es, dowiadujemy się, jak dziewczyny się poznały i w ogóle. Ale czasami to przeplatanie teraźniejszości z przeszłością było bardzo mylące. Trudno było się połapać.

Czyta się średnio. Rozdziały są krótkie i to akurat jest bardzo fajne. Ale styl i język cechuje specyficzność, która niekoniecznie przypadła mi do gustu. Nie byłam jakoś szczególnie zainteresowana. Nie wciągnęłam się, przez co zdarzało mi się kartkować strony. Dokończyłam czytanie, bo sama książka jest krótka i byłam ciekawa, czy może jednak mnie czymś zaskoczy.

Ale tak nie było. Samo zakończenie też było przewidywalne (przynajmniej w części). I jak tak pomyślę, to ta historia to nic nowego.

Świat uzależnień wśród ludzi znanych i tych z tyłu. Historia dzieje się w Warszawie gdzie poznajemy Melody i Es.

Es zostaje menagerką, która swoje marzenia schowała do szuflady. Pisze teksty jednak zostaje menagerką Melody, która ma wszystko czego pragnie wielu. To młoda niebieskowłosa kobieta która jest niesamowicie popularną piosenkarką. Tłumy fanów i reporterów śledzą każdy jej krok. Melody jednak ma duży sekret przed mediami i fanami. Coraz mocniej wchłania ją głębia uzależnienia od narkotyków. Narkotyki są dla niej ratunkiem i pozwalają dostrzec wiele barw życia. Melody jest jedną z wielu młodych osób które wpadły w macki uzależnienia.

Losy Melody i Es splatają się i dziewczyny pracują razem każdego dnia. Świat muzyki, narkotyków, śliskich przyjaźni. W tej cienkiej książce znajdziecie wiele rzeczy i wiele tematów.

Jest to interesująca książka. Krótka i treściwa, która nie ma w sobie nadmiaru zbędnych pogadanek i innych takich rzeczy. Jest to co powinno być i jest to dopracowane. Książka zawiera dużo uczuć jakie przechodzą bohaterowie.

"Ten krótki moment między myślą a wypowiedzeniem słów na głos jest błogosławieństwem. Moment, w którym myślisz, że to, co powiesz, coś odmieni. Sprawi, że poruszysz tłumy, coś drgnie na woskowych twarzach twoich słuchaczy. Spojrzą na ciebie i zauważą twoją obecność, zajmiesz niewielkie miejsce w ich umyśle na krótką chwilę."

Bardzo trudno jest napisać cokolwiek o tej książce, historia Melodi i Es jest tajemnicza, niejednoznaczna, miejscami dziwna, ale jednocześnie też niezwykła, hipnotyzująca i wciągająca. Z pewnością nie każdemu przypadnie ona do gustu, ale mnie autorka urzekła zarówno swoim stylem jak i wrażliwością, wydaje mi się też, że w każdym czytelniku, ta opowieść wzbudzi inne emocje, jednych zachwyci, a drugich wprost przeciwnie. Ja osobiście jestem oczarowana, jak dla mnie jeden z najciekawszych debiutów roku.

„Melodia mgieł dziennych” jest bardzo smutną powieścią, pokazującą drugą stronę sławy. Jest przygodny seks, jest alkohol, są narkotyki i tabletki odurzające. Znajdziecie tutaj również myślenie o śmierci i bycie niewidzialnym. Dwie bohaterki Es i Melodia. Pierwsza po nieudanym, muzycznym debiucie postanawia być niewidoczna dla wszystkich. Pisze teksty dla Melodii i zazdrości jej kariery. Nikt o niej nie pamięta. Przykre. Do czego to może doprowadzić? Melodia, dzięki niesamowitym tekstom Es robi karierę. Jednak to jej nie wystarcza. Stacza się. Idzie do łóżka z każdym chętnym, pije alkohol aż do upadłego, bierze narkotyki i silne tabletki. Do czego to może doprowadzić?

Powieść Marty Bijan „Melodia mgieł dziennych” jest jej debiutem. Czy udanym? Patrząc po ocenach innych czytelników bardzo udanym. Jednak ja nie za bardzo podzielam ich zdanie. Książka jest bardzo krótka – zaledwie 176 stron. Do tego bardzo smutna i trudna historia, pisana bardzo trudnym językiem. Nie jestem pewna czy młodzież zrozumie ten styl autorki. Czytając tą powieść miałam wrażenie, że całość jest jednym wielkim muzycznym utworem. Czy tylko ja mam takie wrażenie? Niestety nie polubiliśmy się, ale może akurat wam przypadnie do gustu.

Przez jakiś czas wydawało mi się, że Es i Melodia to jedna i ta sama osoba. Myślałam, że Es jest chora na schizofrenie, a Melodia jest tylko jej wyobrażeniem. Melodia i Es żyją w toksycznym związku. Jak się to dla nich skończy musicie przeczytać sami. Jak spotkały się te dwie panie dowiecie się z książki „Melodia mgieł dziennych”. Czy polecam? Powiem tak, drugi raz jej nie przeczytam, ale to jest tylko moje zdanie. Możecie ją przeczytać i dać mi znać, czy podzielacie moje zdanie, a może akurat dla was będzie to strzał w dziesiątkę.

Sięgnęłam po tę książkę z ciekawości. Najpierw przyciągnęła mnie wyróżniająca się na tle innych okładka, a następnie nazwisko autorki, które gdzieś tam mi w głowie świtało. Oczywiście, szybko sobie przypomniałam co i jak, no i przepadłam. Musiałam się z nią zapoznać.

Książka opowiada o losach Melodii, ekscentrycznej wokalistki, będącej u szczytu kariery. Wspiera ją w tym wszystkim Es, jej menadżerka, z której perspektywy, swoją drogą jest prowadzona narracja. Niestety pozory mogą mylić, o czym możemy się szybko przekonać.

Mam do tej książki tak ambiwalentny stosunek, że całkowicie nie wiem od czego zacząć. Nie wiem czy ona mi się podoba, czy też nie. Serio, nie wiem. Uwielbiam w niej lekki, przyjemny język, intertekstualność, prostotę. Jednak czasem jak ją czytałam, odczuwałam coś na kształt dyskomfortu. Ale nie był ON spowodowany, tak jak przy ,,Normalnych ludziach” tematyką, lecz raczej przerysowaniem i nadużywaniem słowa ,,artystycznie”. Takim poczuciem, że ,,Melodia” z założenia miała być literaturą piękną, więc musi nas zaskakiwać nas na każdym kroku poetyckimi zwrotami. Nie mówię, zaznaczyłam masę cytatów, ale jednak musiałam się gdzieś tam przez ten patos (w mojej opinii oczywiście) przekopać. Książka porusza temat ,,niewidzialności”, co jest dla mnie bardzo ciekawe i serio do mnie trafia. Zamysł świetny, jednak forma nie do końca przypadła mi do gustu. Chciałabym również powiedzieć, że uwielbiam autorkę za dotykanie wielu dziedzin i szczerze trzymam kciuki za jej twórczość. Myślę, że jeśli Marta Bijan napisze kolejną książkę to z przyjemnością ją przeczytam.

Dla mnie rok 2020 był pod sztandarem debiutów. Z chęcią sięgałam po różne gatunki, formy, jak i nowości. Ostatnio udało mi się zamówić Melodię mgieł dziennych z księgarni TaniaKsiąż[Adres usunięty] i miałam okazję przeczytać bardzo ciekawą, ale również wyjątkową książkę.

Autorką Melodii mgieł dziennych jest Marta Bijan, czyli uczestniczka jednej z edycji X factora. Podchodziłam do tego tytułu z dużym dystansem i nie za bardzo wiedziałam, czego mogę spodziewać się po książce napisanej przez wokalistkę. Na szczęście wszystkie moje obawy zostały rozwiane bardzo szybko. Co więcej pani Bijan skłoniła mnie do wielu przemyśleń, przez co do napisania recenzji usiadłam po czasie.

Melodia mgieł dziennych to książka poetycka. Została napisana w specyficzny i artystyczny sposób. Niestety ten zabieg nie trafi do każdego. Mi ON przypadł do gustu, ponieważ była to dla mnie nowość i dosłownie płynęłam przez książkę. Rozumiem jednak osoby, którym się to nie spodoba. Dla mnie to był powiew świeżości na polskim rynku czytelniczym i czekam na dalszą twórczość Marty Bijan, ponieważ bardzo mnie sobą zaintrygowała.

Fabuła Melodii mgieł dziennych jest napisana niechronologicznie. Dla mnie był to duży plus i przez to zupełnie inaczej poznawało się nasze dwie główne bohaterki. Dzięki temu zabiegowi czasem wydawało nam się, że jedna rzecz przydarzyła się Es, a rodział później docierało do nas, że kompletnie źle zinterpretowaliśmy sytuację. Jednak wiem, że taka niechronologiczność może nie wszystkim przypaść do gustu. Dla mnie historia była świetna oraz zostawiła po sobie słodko-gorzki posmak. Jednak myślę, że z tej historii dało się jeszcze parę rzeczy wycisnąć.

Głównymi bohaterkami są Melodia i Es. Piosenkarka i jej menadżerka. Narratorką jest Es, a jej spostrzeżenia bardzo mi się podobały. Była zdecydowanie najlepszą osobą do opowiadania tej historii, a jej postać polubiłam najbardziej. Jakbym miała porównywać do siebie Melodię i Es porónałabym je do nocy i dnia. Z każdą kolejną stroną poznajemy ich charaktery, a dzięki temu nasze zdanie jest w stanie być jak najbardziej trafne. Bardzo ciekawym i przyjemnym zabiegiem było uwidocznianie natury bohaterek poprzez zachowanie w różnych sytuacjach, zamiast o pisaniu nam wprost.

Myślę, że zakończenie było zaskakujące i pasujące do książki. Melodia mgieł dziennych ma jedynie 174, więc mogłoby się wydawać, że będzie to niedopracowana historia. Na szczęście tak nie było. Zdecydowanie jest to bardzo dobry pomysł na świąteczny prezent.

Czasami w życiu bywa tak,że ktoś jest mega zdolny,ale jego wiersze trafiają do szuflady,a śpiew umila jazdę samochodem.Życie toczy się dalej i nic z tego nie wynika.

Czasami jednak ta maleńka zadra osiąga rozmiary ogromnego guza i powoduje zgorzknienie i żal...dlaczego się nie udało?

Tym bardziej,kiedy stoi się blisko i widzi jak ktoś pusty i destrukcyjny nie potrafi uszanować tego,co dostał od losu i zajmuje ,,nasze" miejsce tylko dlatego,że w swoim wyglądzie ma to COŚ,ten niewidoczny magnez,który przyciąga tłumy.

Tak było w przypadku Es.Niewinne spotkanie Melodii wywołało lawinę zdarzeń,które nie będzie nas prowadzić do udanego zakończenia.

Melodia,niebanalna osobowość,korzystając z utworów Es wzbija się na wyżyny sławy.

Im bardziej staje się popularna,tym mniej widoczna jest Es,która zaczyna żyć w swoim świecie przeszłości,w którym nadzieja dawała jej siły do spełnienia ukrytych pragnień.

Jak zakończy się relacja tak różnych kobiet?

Tego dowiecie się z tej drżącej,trochę dziwnej i czasem chaotycznej książki.

Ja nie potrafię jednoznacznie jej określić.

Jednocześnie fascynuje mnie i smuci.

Na pewno przywołuje wspomnienia,bo w końcu każdy z nas kiedyś o czymś marzył.

I nie zawsze te marzenia się spełniły...

Dla mnie to był ciekawy i intrygujący debiut,który rozbudził we mnie melancholijny nastrój,więc z pewnością będę wypatrywać kolejnej książki autorki,bo lubię czasami tak samą siebie podręczyć

Marta Bijan to nie tylko wszechstronna artystka, której płyta „Melancholia” spotkała się z zachwytem miłośników muzyki. Pani Marta to również poetka. W ubiegłym roku wydała tomik poezji „Kwiat wielu nocy”. W październiku pojawiła się jej debiutancka powieść „Melodia mgieł dziennych”. Książka, jakże bogata w muzykę i słowa płynące prosto z serca. Słowa szczere, głębokie, intymne. Słowa, które są zwierzeniem jakże poruszającym i trafiającym do naszej wyobraźni.

Książka ta jest magiczna, czytając ją wyruszamy do świata przepełnionego melancholią oraz muzyką, która rozbrzmiewa w naszych sercach. „Melodia mgieł dziennych” jest zapisana nie tylko słowami, które połączone w zdania, tworzą głęboki przekaz, lecz również nutami, które rozbrzmiewają w naszej wrażliwości. Dotykają jej głęboko dając możliwość do przemyśleń, rozważań. Pozwala nam zatrzymać się na chwilę.

W historii tej poznajemy Melodię, która jest u szczytu sławy. Jest ikoną muzyki, zbuntowaną i samotną. Niestety nie tylko muzyka wypełnia jej życie, gdyż w poczuciu pustki popada w uzależnienie od narkotyków. Pani Marta ukazuje nam również losy trzydziestodwuletniej Es. Poznajemy jej niespełnione marzenia, ból po straconej miłości i śmierci ojca. Es pisze teksty piosenek, lecz to za mało, by mogła zaistnieć na wielkiej scenie. Dwa przedstawione światy, są skrajne, odmienne niczym dwa przeciwne bieguny. Lecz tym, co je do siebie przyciąga jest miłość do muzyki. Los sprawia, że bohaterki spotykają się. Czy wspólnie będą mogły realizować swoje pasje? Czy może jednak będą rywalkami? Czy zazdrość wywoła burzę w ich relacji?

Ta krótka historia, którą poznajemy jest bogata w przekaz, który z niej płynie. Marta Bijan udowodniła, że nie trzeba pisać opasłych tomiszczy, by dać czytelnikowi ważny przekaz. Najważniejsze jest trafić w punkt emocji, które autorka poruszyła niczym kropla skałę. To, co zapisało się w mojej pamięci, to cytaty, głębokie, inspirujące, które warto zapisać w swym sercu i umyśle, podążając drogą zwaną życie. O tak, ta książka jest bardzo życiowa. Zdecydowanie polecam!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Po "Melodii mgieł dziennych" nie wiedziałam czego się spodziewać. Z jednej strony liczyłam na coś mocnego, z drugiej na coś pięknego. Dostałam tą mroczną stronę Muzyki, czyli świat złudzeń, hipokryzji i uzależnień.

Autorka przedstawia nam Es, utalentowaną kobietę, która pisze teksty, stara się zabłysnąć, jednak nic z tego nie wychodzi. Przypadkiem poznaje Melodię, widzi w niej to czego brakuje jej samej. Zostaje menadżerką wschodzącej gwiazdy, jednak drogą na szczyt wybrukowana jest potknięciami, trudnymi decyzjami i używkami. Czy Es i Melodia mają szansę na długotrwały sukces?

Zewsząd słyszymy że to co widzimy na ekranach to tylko ułamek z życia gwiazd, rzeczywistość często nie bywa tak kolorowa jaką sobie wyobrażamy. Druga strona medalu mogłaby zszokować nie jedną osobę.

Ta książka ma w sobie "to coś", co przyciąga czytelnika już od pierwszych stron, ciężko się od niej oderwać, co sprawia że całość można spokojnie przeczytać w jeden wieczór.

@marta_bijan napisała świetną opowieść, mimo że kartki nie są wypełnione akcją, to jestem pewna że większość czytelników znajdzie w historii Melodii i Es coś dla siebie.

Ta cienka książka przepełniona jest bólem, cierpieniem, ale również marzeniami zarówno tymi spełnionymi i tymi po których zostały już tylko ulotne wspomnienia.

🎶"Zostaliśmy skazani na wieczny niedosyt już w chwili narodzin, już wtedy obraliśmy sobie nieosiągalny na tym świecie cel. Pragniemy czegoś wyimaginowanego, co być może istnieje, ale na pewno nie tutaj."🎶

Jestem zakochana w okładce, nie wiem jak wy, ale ja lubię takie niebanalne i niepowtarzalne okładki. ♥️