Matki i córki

"Dobra śmierć to taka, która nie boli."

Rewelacyjna, niezwykła, wczepiająca się pazurami mocno w duszę i taka, o której nie można tak szybko zapomnieć. Taka właśnie jest najnowsza książka Ałbeny Grabowskiej, czyli „Matki i córki”. To było moje drugie spotkanie z twórczością tej autorki i po świetnych „Kościach proroka” wiedziałam, że po jej książki mogę sięgać już w ciemno. Nie przewidziałam jednego, że tym razem książka rzuci mnie na kolana, nie pozwoli spokojnie spać i jednocześnie towarzyszyć będzie mi pragnienie, by ta książka nigdy się nie skończyła.

Cztery kobiety obciążone klątwą – prababka, babka, matka oraz córka zmagają się ze swoją przeszłością. Maria za swoim mężem zesłańcem podążyła aż na Sybir. Sabina przebywała w obozie koncentracyjnym Ravensbrück i trafiła na blok, gdzie dokonywano eksperymentów medycznych na kobietach. Magdalena, w dniu porodu córki, straciła ukochanego i w czasach PRL-u samotnie wychowywała córkę. Najmłodsza z nich – Lila żyje z piętnem dziecka niekochanego i uwikłanego w tajemnice. A tych nie brakuje, wszystkie uparcie milczą i żadna z kobiet nie chce zdradzić Lilii niczego o swojej przeszłości. Największą tajemnicę stanowią mężczyźni, których po prostu w tym domu nigdy nie było. Ani pradziadka, ani dziadka, ani nawet ojca. Ten temat pomijany jest milczeniem, o mężczyznach się nie mówi i nie można nawet o nich wspomnieć. Dlaczego tak jest? Ta tajemnica gnębi Lilę, głęboko wierzy, że nieobecność w jej życiu męskiego wzorca i surowe wychowanie przez trzy kobiety, ma wpływ na jej życie. Kobieta nie wie, jakie dziedzictwo ona sama przekaże swoim dzieciom, gdy na każde pytanie natrafia na mur niedopowiedzeń, kłamstw oraz przeinaczeń. Bohaterka za wszelką cenę próbuje dociec prawdy, poznać przeszłość, ale czy jej zgłębienie przyniesie jej ulgę, czy może dołoży jedynie cierpienia?

Znacie ten stan, który ogarnia Was po przeczytaniu bardzo, bardzo dobrej książki? Chcecie podzielić się z nią całym światem, bo przeżywaliście, załamywaliście ręce, płakaliście, kibicowaliście i na pewno jeszcze kiedyś wrócicie do tej historii, lecz jednocześnie nie jesteście w stanie opowiedzieć o niej tak, jakbyście chcieli. W takiej sytuacji znajduję się teraz ja, bo wszystko to, co teraz napiszę, nie odda tych emocji, tego, co przeżywałam, jak wstrząsnęła mną ta książka. Każde słowa wydają się banalne, oklepane, a ta książka jest po prostu rewelacyjnie dobra. Mamy tutaj cztery fantastycznie wykreowane bohaterki i każda z nich pomalutku odkrywa karty dotyczące swojej przeszłości. A jest ona niezwykle bolesna i nie ma możliwości, by nie wywołała żadnych emocji. Znajdziemy tutaj zesłanie na Sybir, obóz koncentracyjny w Ravensbrück i to właśnie historie Marii i Sabiny doprowadziły mnie do łez. „Matki i córki” to przede wszystkim opowieść o kobietach, które musiały sobie poradzić bez pomocy mężczyzn, którzy w momencie zagrożenia okazują się słabi i niezdolni do pomocy. Lila chce poznać przeszłość, chce dowiedzieć się, dlaczego mężczyźni w ich domu stanowią temat tabu, chce wiedzieć, czy możliwe jest odziedziczenie strachu i traumy. Co tak naprawdę decyduje o naszej tożsamości? Prawda okaże się bolesna, wszystkie luki wypełnią się i ułożą w zaskakującą opowieść. Zakończenie dało mi wiele do myślenia, zagnieździło się boleśnie i sprawiło, że na pewno o tej historii tak szybko nie zapomnę.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

Pewne historie były naprawdę bardzo ciekawe, szczególnie kiedy nie wiedziałam, co wydarzy się dalej. W przypadku niektórych opowiadań, jestem w stanie dać pełną ocenę 5/5, jednakże oceniając całość, która tak jak powiedziałam nie spełniła moich oczekiwań, stwierdziłam, że ta ocena będzie jak najbardziej w porządku. Polecam, ale bez przekonania.

Wywołała ona u mnie wiele emocji. Musiałam w spokoju ja przemyśleć, wyciągnąć wnioski. A więc.. Matki i córki opowiada o 4 kobietach - prababce, babce, matce i córce. Każda z nich opowiada nam swoją historia i swój punkt widzenia. Na początku byłam dość sceptycznie nastawiona do narracji pierwszoosobowej, ponieważ za nią nie przepadam, ale wraz z kolejnymi rozdziałami coraz bardziej się do niej przekonywałam. W każdej z kobiet możemy znaleźć cząstkę siebie lub swoich bliskich. W każdej z ich historii możemy znaleźć cząstkę naszej tożsamości. Książka wywołuje w nas przemyślenia dotyczące naszej tożsamości, naszych korzeni. Pokazuje nam błędy popełniane przez różne kobiety, ich ciężkie relacje z płcią przeciwną. Uczy nas jak żyć. Pokazuje ona również trudne relacje rodzinne motywowane duchami przeszłości. Najbardziej ujęła mnie historia Marii. Niestety o niej było najmniej ☹️. Polecam z całego serca 💕 , aczkolwiek nie jest to literatura lekka. Ja osobiście nie lubię tracić czasu na lekkie książki, które niczego nas nie uczą. Wg mnie czytamy książki żeby wiedzieć jak żyć i odnaleźć siebie.

Jak zwykle Pani Ałbena zaskakuje..i intryguje.Ciekawa ksiązka,wciąga i ciągle się o niej myśli..w trakcie czytania i po....Polecam ,to jedna zn ajlepszych książek jakie ostatnio przeczytałam..:)

Pozdrawiam wszystkich czytających..

Kobieca rodzina: prababka Maria, babka Sabina, matka Magdalena i córka Lila. Gdzie są mężowie, ojcowie? Nie ma. Lila przyszła na świat, gdy jej ojciec zginął w wypadku. Lila wyrywa po kawałku informacje o nim, pytając matkę, ale ta udziela lakonicznych odpowiedzi. Pytania to też sposób na poznanie skrywanej przeszłości rodziny. W domu nie rozmawiano o przeszłości i mężczyznach, a przecież każda z nich rodziła córkę: prababka na Syberii, babka w obozie koncentracyjnym, matka w PRL-u. Były to dla nich momenty przełomowe. Ich tajemnice zostały schowane, ale uwikłały w nie Lilę. Dzięki studentce nastolatka odkrywa przeszłość babci…

W matriarchalnej rodzinie kobiety są smutne, przygniecione wspomnieniami, traumami. Przytłaczają sobą, patrzą czujnie, nie okazują uczuć. Lila czuje się niekochana, boi się bliskości. Ciągle przebywa z nimi, a one są obecne na swoich miejscach, zdjęciach i wspomnieniach. Też po śmierci. Wtedy żyją podwójnie, potrójnie. W domu żywi i martwi snują opowieści, tajemnice stopniowo wychodzą na jaw. Prawda boleśnie zaskakuje. Jakie dziedzictwo przekaże Lily swojemu dziecku?

Dla Lily ważne są korzenie, dziedzictwo, tożsamość. Życie w tej syberyjsko-obozowej mogile jest nienormalne. Lila błądzi jak dziecko we mgle niewiedzy o swoim pochodzeniu. Milczenie, niedopowiedzenia, przeinaczenia, kłamstwa. Nic dziwnego, że studiuje psychologię. Mitologiczno-filozoficzne analizy, jakim typem, archetypem jest każda kobieta z jej rodziny, to swoiste studium przypadku. Jakim typem jest Lila?

Losy matek i córek wiążą się z historią Polski XX wieku – zesłanie na Sybir, II wojna światowa, obozy koncentracyjne, PRL. Autorka obrazowo i wiarygodnie opisała trudy życia na Syberii i w obozie w Ravensbrück, zwłaszcza na bloku, w którym przeprowadzano eksperymenty medyczne na kobietach. Podziwiałam prababkę, cierpiałam z babką, szukałam miłości z matką. Niektóre obrazy wstrząsają, przerażają okrucieństwem. Skłaniają do refleksji, jaki los człowiek może zgotować bliźniemu, ile jest w stanie wytrzymać, co go może złamać. Psychika ludzka to nieodgadniona sfera. Jednak skrywanie tajemnic nie służy dobremu. Widać to na przykładzie czteropokoleniowej rodziny kobiet, nad którą ciąży klątwa.

„Matki i córki” to niełatwa powieść składająca się z czterech opowieści kobiet uwikłanych w historię Polski, narracyjnie poprzeplatanych ze sobą. Autorka stopniowo odkrywa prawdę o bohaterkach, zabierając czytelnika w emocjonalną i smutną podróż w czasie. To osobliwa lekcja o rodzinie, skomplikowanych relacjach rodzinnych, wychowywaniu dzieci, poszukiwaniu prawdy o przeszłości i własnej tożsamości. Powieść dla matek i córek.

REWELACJA! Jedna z lepszych książek przeczytanych przeze mnie w tym roku! Przyznam szczerze, że na początku podchodziłam do niej sceptycznie, szczególnie przez zjawiska paranormalne, natomiast później przepadłam i ciężko było mi się od niej oderwać. Cudowne wykreowane postaci głównych bohaterek, rewelacyjne opowiedzenie ich historii na tle różnych wydarzeń historycznych, a do tego zaskakujące, wyrywające z kapci zakończenie. Czego można chcieć więcej? To też jedna z tych książek, przy której warto pomyśleć, chociażby nad własną przeszłością, nad przekazanym nam dziedzictwie i nad tym jaki wpływ na życie przyszłych pokoleń może mieć nasze obecne życie.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Ałbeny Grabowskiej, ale wiem, że nie ostatnie. Książkę oczywiście polecam, szczególnie kobietom, bo myślę, że to dla nich została stworzona ta książka.

Książkę odebrałam za punkty z portalu Czytam Pierwszy.

„Matki i córki” to opowieść o czterech pokoleniach kobiet. Cztery losy różnych kobiet: prababki, babki, matki i córki, przeplatają się z historią XX wieku. Każda z nich żyła w odmiennych czasach, jednak łączyło je bardzo wiele: brak wsparcia w mężczyznach, trudy macierzyństwa, samotność, skrywane sekrety. Wszystkie zostały doświadczone przez los. Ich przeżycia miały wpływ na nie same, ale też na kolejne kobiety w rodzinie.

Główną bohaterką jest Lili, żyjąca z piętnem dziecka niekochanego i uwikłanego w tajemnice rodzinne, które towarzyszą jej od najmłodszych lat. W jej domu nigdy nie było mężczyzny. Ani pradziadka, ani dziadka, ani ojca. Mężczyźni są w jej domu tematem tabu. O nich się nie mówi i nie wspomina się o nich. Są owiani tajemnicami, które Lili bardzo chce poznać. Brak męskiego pierwiastka w domu bardzo jej ciąży. Obecność samych kobiet w domu nie jest dla niej czymś przyjemnym, bo relacje pomiędzy nimi są pełne obojętności i dość surowe, pozbawione typowo kobiecej matczyności i uczuciowości oraz delikatności. Lili jest przekonana, że skrywane tajemnice z ich przeszłości mają wpływ na jej obecne życie. Koniecznie chce poznać historię swojej rodziny, która jest znacznie trudniejsza niż mogłoby się wydawać.

Styl autorki idealnie trafił w mój gust. Cała historia jest nieprzewidywalna, wzruszająca i momentami szokująca. Szczególnie opisy przeżyć prababki zesłanej na Sybir i babki więzionej w obozie koncentracyjnym w Ravensbrück wywołały we mnie wiele emocji. Myślę, że ta powieść jest kwintesencją siły i determinacji, ale i bezsilności i słabości kobiet. Z jednej strony jest delikatna, a z drugiej mocna. Raz wzrusza, by zaraz wzbudzić złość i gniew, na to co spotykało bohaterki. Autorka ukazała w niej świat, który w brutalny sposób doświadcza kobiet. Te delikatne istoty muszą radzić sobie z traumatycznymi przeżyciami, bez pomocy ze strony mężczyzn, którzy w trudnych sytuacjach pokazują swoje słabe lub okrutne oblicza. Każda z bohaterek skrywa bolesne tajemnice, które skrzętnie ukrywa, nie chcąc, aby wypłynęły na światło dzienne.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

Nie wiem gdzie się podziać, co ze sobą zrobić.. Rzucić się w historię kolejnej książki w myśl zasady "zapić i zapomnieć", czy poczekać, aż emocje opadną, a czas zatrze moją pamięć...?

Pustka. To właśnie teraz czuję. Skończyłam czytać najnowszą powieść Ałbeny Grabowskiej. W mojej głowie kłębią się myśli. Co za historia! Mogłaby być ona wyssana z palca, ale mogłaby i wydarzyć się naprawdę... Kolejny raz jestem pod wrażeniem kunsztu literackiego Autorki, choć trudno mi było przebrnąć przez pierwsze kilkadziesiąt stron "Matek i córek". Teraz dopiero, wszystko o czym przeczytałam, nabrało sensu.

Lila, Magdalena, Sabina i Maria- córka, matka, babka i prababka. Każda z nich opowiada swój los. Jedna przeżyła zesłanie na Sybir. Druga doświadczyła nieludzkiego traktowania w obozie koncentracyjnym Ravensbrück. Trzecia żyła w czasach PRL-u. Najmłodsza, współczesna nam bohaterka, zmierza się z przeszłością swoich przodkiń, szukając swojej tożsamości. Każda z nich przeszła przez piekło. Każda musiała zmierzyć się z macierzyństwem, które nie było łatwe. Każda również dorastała bez ojca i obecności męskiego wzorca.

Smutek, stagnacja, chłód emocjonalny i nieświadomość były podstawą wytworzenia się traumy rodzinnej, powtarzanej w kolejnych pokoleniach. Czy Lila, otoczona aurą kobiet- matki, babci i prababci- będzie w stanie przerwać rodzinną "klątwę"?

Powieść "Matki i córki" porusza ciekawy i ważny temat naszej tożsamości rodowej. W jaki sposób życie naszych przodków ma na nas wpływ dzisiaj? Czy świadomość, kim byli nasi przodkowie, jakie relacje ich wiązały, przez co przeszli, gdzie żyli, ma jakieś znaczenie? Kończąc tę książkę nie zostawicie już tego tematu z obojętnością.

Takie poruszające emocje powieści uwielbiam! A na Ałbenę Grabowską zawsze mogę liczyć w tej kwestii 😉. Ta książka to nr 1 w kategorii Nowości literackie tej jesieni!

[Adres usunięty]

Pierwsze co trzeba stwierdzić o "Matkach i córkach" to fakt, że nie jest to lekka obyczajówka, którą przeczytamy "na raz" i równie szybko zapomnimy. Książka jest momentami napisana w ciężki sposób i może poruszyć wiele serc, nieodpornych na złe wydarzenia związane z przeszłością. Osobiście, musiałam w niektórych momentach odłożyć książkę i ochłonąć, bo moje miękkie serce niektórych rzeczy nie potrafi pojąć. Zdaje sobie sprawę, z faktu, że książka nie jest w stu procentach oparta na faktach, ale z drugiej strony.. tak właśnie było, czy tego chcemy czy nie.

Cóż, najbardziej dołujący jest fakt, że te wszystkie złe chwile miały miejsce, dzięki człowiekowi.

Książkę jak najbardziej ocenię dobrze, bo warto zapoznawać się z takimi historiami, zwłaszcza, że ta jest trafiająca w serce. Oczywiście nie oczekujmy idealnej historii, która nie ma kompletnie żadnego minusa, bo takiej niestety nie znajdziemy. "Matki i córki" po prostu polecam przeczytam i zdać sobie sprawę, że jednak to nasze życie nie jest takie złe.

"Trzeba żywych ratować (...) Martwi należą do Boga. "

Lila dorasta w otoczeniu kobiet. W jej domu nigdy nie było mężczyzn. Nie zna swojego ojca, nie pamięta dziadka. Kiedy próbuje się czegoś dowiedzieć o swojej rodzinie, jest natychmiast zbywana lub karmiona kłamstwami. Cóż takiego jest w przeszłości jej prababki, babki i matki, że nie chcą o tym opowiadać? Czy poznanie prawdy o najbliższych kobietach przyniesie jej w końcu upragniony spokój?

Ałbena Grabowska opowiada w tej książce niesamowitą historię. Trudno się od niej oderwać. Zaczyna się tak łagodnie, zabawnie nawet. Im dalej, tym więcej wzruszeń, tym trudniej. Niewyobrażalne jest, co musiały przejść te kobiety, a były przecież tylko jednymi z wielu, bardzo wielu.

Prababcia, babcia, matka i córka, wszystkie mieszkają w jednym mieszkaniu, zmagają się ze swoją przeszłością. Najmłodsza z nich Paulina próbuje dowiedzieć się czegokolwiek o swoim pochodzeniu, o swoim ojcu, który ponoć zmarł w dniu jej urodzin. Jednak ciągle napotyka jakieś przeszkody, niedopowiedzenia i kłamstwa. Zadając pytania matce, ona unika odpowiedzi w każdy możliwy sposób.

Maria za mężem wyjechała na Sybir i tam musiałam rozpocząć nowe życie.

Sabina, słynna skrzypaczka, więźniarka obozu koncentracyjnego w Ravensbrück jest świadkiem eksperymentów medycznych na kobietach.

Magdalena straciła miłość swojego życia. Sama wychowuje córkę w czasach PRL-u.

Lila, czyli Paulina odnosi wrażenie, że nikt jej nie kocha. Nie rozumie, czemu w jej życiu nie ma żadnych mężczyzn ani ojca, dziadka, nikogo. Wychodzi z założenia, iż matka ją urodziła tylko po to, by ktoś podał jej herbatę na starość. Sama nie chce mieć potomstwa.

Jak to jest wychowywać samemu dziecko?

Dlaczego nikt nie chce opowiedzieć Paulinie prawdy?

Co kryje się za ową prawdą?

Oraz co los przygotował dla Lili?

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem Pani Ałbeny i przyznam, że się nie spodziewałam. Na początku czytało mi się dosyć opornie, lecz z czasem, gdy coraz bardziej zagłębiałam się w lekturę nie mogłam się doczekać poznania prawdy. Kompletnie nie spodziewałam się jak ta historia się zakończy.

Losy czterech kobiet mieszkających pod jednym dachem, wydawać by się mogło, co może być w tym ciekawego. Jednak każda z nich skrywa jakąś tajemnicę, której nie chce wyjawić najmłodszej członkini rodziny. Zadziwiające jest również to, iż w tej rodzinie nie ma żadnego mężczyzny. Zero zdjęć ojca, dziadka, zero wspomnień. Oraz na każdym kroku kłamstwa i niedopowiedzenia.

Historia godna polecenia, naprawdę warto przeczytać tę książkę. Ja z pewnością sięgnę po inne książki tej autorki.

Ałbena Grabowska – polska pisarka, lekarz neurolog i epileptolog; posiada stopień doktora nauk medycznych. Jest sekretarzem Polskiego Towarzystwa Epileptologii. Na rynku wydawniczym zadebiutowała powieścią Tam, gdzie urodził się Orfeusz. Pisze książki dla dzieci i młodzieży oraz dorosłych. W 2015 roku wyróżniona nagrodą „Pióro” na Festiwalu Literatury Kobiet za powieść Stulecie winnych – ci, którzy przeżyli. Na podstawie jej powieści powstał serial Stulecie winnych.

Prababka, babka, matka i córka zmagają się z przeszłością. Maria podążyła za mężem zesłańcem na Sybir. Sabina była więźniarką obozu koncentracyjnego Ravensbrück. Magdalena straciła ukochanego i samotnie wychowywała córkę w PRL-u. Lila żyje z piętnem dziecka niekochanego i uwikłanego w tajemnice. Każda z nich mierzy się z macierzyństwem w innych okolicznościach i dla każdej jest to doświadczenie przełomowe. W domu bez mężczyzn kłębią się sekrety, niewyjaśnione historie opowiadane przez żywych i martwych.

Cztery spokrewnione kobiety: prababka, babka, matka, córka – Maria, Sabina, Magda, Lila. Cztery historie. Cztery dramaty. Ktoś spyta, gdzie są mężczyźni w tych historiach? Są, ale schodzą na drugi plan. To postaci żeńskie zostały dopuszczone do głosu i uwierzcie mi, mają naprawdę sporo do opowiedzenia. Jednak te opowieści wydają się niekompletne. A wszystko przez niejedną głęboko skrywaną tajemnicę. Czytelnik po kolei odkrywa poszczególne elementy układanki, które wchodzą na swoje miejsce, tworząc pełny obraz. Obraz samotnych kobiet. Obraz bardzo trudnego życia. Obraz podejmowanych decyzji i dokonywanych wyborów.

Ałbena Grabowska naprzemiennie przedstawia nam losy każdej z nich. Losy obfitujące we wszystkie możliwe nieszczęścia. Aż wierzyć się nie chce, że tyle złych rzeczy może się przydarzyć w jednej rodzinie. Czy ktoś przeklął te kobiety? A dodatkowo żałosne wydaje mi się to, że nawet po śmierci nie zaznają one odpoczynku i spokoju. Są ciągle obecne i znajdują różne sposoby, aby o sobie przypomnieć.

Matki i córki to moje pierwsze spotkanie z twórczością Ałbeny Grabowskiej. Po lekturze stwierdzam, że chyba mam sporo do nadrobienia. Najnowsza powieść autorki Stulecia winnych porwała mnie, wciągnęła swoją historią. Przeczytałam bardzo szybko, ale gdy usiadłam przy komputerze, żeby sklecić kilka słów o niej, miałam pustkę w głowie. Musiałam chwilę odpocząć i poukładać sobie wszystko w głowie. Książka naprawdę robi duże wrażenie i wiem, że szybko o niej nie zapomnę.

Powieść Matki i córki polecam wszystkim bez wyjątku, ale najbardziej kobietom w różnym wieku. Historie tych wyjątkowych, silnych kobiet wzruszają i wywołują cały wachlarz skrajnych emocji. Nie tylko silnie wrażliwym osobom przydadzą się chusteczki, bo niejednokrotnie łzy cisną się pod powiekami. Nie umiem w tej chwili nic więcej napisać, a nie zamierzam „lać wody”. Ode mnie jeszcze tylko dwa słowa – zdecydowanie polecam.

Maria, Sabina, Magda i Lila, cztery kobiety, cztery pokolenia i cztery niesamowite historie, które na pewno mocno Was poruszą. Razem z nimi przejdziemy przez kolejne ważne wydarzenia, które miały miejsce w naszym kraju i które go ukształtowały. Wszystko tak blisko nas, a wydające się tak nieprawdopodobne i przerażające.

Maria spędziła lata swojego życia wraz z mężem tyranem na zesłaniu na Sybirze. To tam musiała walczyć o przetrwanie, o jedzenie i urodzić swoje pierworodne dziecko. Sabina, jej córka musiała przetrwać lata więzienia w Ravensbruck. To tam trafiła do bloku kobiet, gdzie poddawane były one eksperymentom medycznym, a ich dzieci oddawane były do niemieckich rodzin. Jej córka, Magdalena musiała samotnie w czasach PRL wychować swoją córkę. Ta właśnie, po stracie bliskich sobie kobiet, pozostała sama w życiu i chce się dowiedzieć czegoś o swojej przeszłości oraz o rodzinie. Na jaw wychodzą kolejne tajemnice, które przez lata były ukrywane przez Marię i Sabinę. Czy oby na pewno wszystko da się ukryć? Czy nad kobietami i rodziną ciąży jakaś klątwa? Czy w życiu Lili może pojawić się jakiś mężczyzna?

Mnie książka porwała całkowicie i sprawiła, że ciężko mi się było od niej oderwać. Historia o kobieta i dla kobiet. Pokazująca jak przeszłość, potrafi przeplatać się z teraźniejszością i jak mocno na nią wpływa i kształtuje ją. Tajemnice jakie odkryje Lila mną osobiście wstrząsnęły i sprawiły, że książka wpada na listę książek, które chciałabym przeczytać jeszcze nie jeden raz! Szczerze ją Wam polecam. Jest bardzo wartościowa i mocna. Oby więcej takich pozycji na naszym rynku!

Książkę odebrałam z serwisu czytam Pierwszy! :)

"Matki i córki" to nowa powieść Ałbeny Grabowskiej, znanej między innymi z zekrenizowanego ostatnio Stulecia Winnych. Przyznam, że książka już na pierwszy rzut oka mnie zaciekawiła, nie tylko opisem przede wszystkim piękną, symboliczną okładką. Są na niej bowiem róże, piękne, delikatne, lecz z kolcami - odzwierciedlają duszę kobiety - a to one są bohaterkami tej opowieści. Cztery niezwykłe osobowości i ich historie, które śledzimy na kartach książki.

Na uwagę zasługuje świetny styl autorki oraz to, w jaki sposób prowadzi opowieść. Historie kobiet przedstawione są z perspektywy czterech różnych postaci. Jednak zapadają one mocno w pamięć, nie odczułam tych przeskoków między opowieściami, wręcz płynęłam wraz z bohaterkami. Podobały mi się te zmiany klimatu - ze współczeności przenosimy się w dawne dzieje. Poczucie nostalgii towarzyszło mi podczas lektury, ale mimo tego była w pewien sposób przyjemna. Myślę, że każda kobieta (i nie tylko) powinna ją przeczytać.

Postaci przedstawione w "Matkach i córkach" to kobiety, które wyjątkowo mocno doświadczył los. Najstarszej z nich przyszło opuścić rodzinne strony i wyruszyć na zesłanie na Syberię. Jej córce również nie było łatwo, przeżyła prawdziwe piekło w obozie Ravensbruck. Na szczęście udało się przeżyć i wrócić do kraju. Tutaj w czasach PRL swoje losy przedstawia trzecia z postaci, natomiast najmłodsza z nich, Lila, to już współczesna opowieść.

Najbardziej właśnie polubiłam tą bohaterkę. Lila dąży od poznania prawdy, a my wraz z nią. Nie można oderwać się od kart książki, tak ogromna jest chęć poznania prawdy. Odkrycia głęboko ukrytej tajemnicy kobiet oraz powodów nieobecności w ich rodzinie mężczyzn. Wydarzenia skłaniają do myślenia, głębszej refleksji. Niezwykła opowieść i zaskakujące zakończenie. Wszystko w końcu staje się jasne, a cała historia układa się w całość.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

Cztery kobiety, cztery historie, odmienne czasy, w których przyszło im żyć i mnóstwo tajemnic. Prababcia Maria przeżyła razem z mężem zsyłkę na Syberię, babcia Sabina była jedną z więźniarek obozu Ravensbrück. Matka Magdalena musiała samotnie wychowywać swoją córkę w czasie PRL-u. Za to Paulina, dla bliskich Lilka szuka właśnie swojej tożsamości. Jest już dojrzałą kobietą i nie umie poradzić sobie z białą kartką jaką jest jej dziedzictwo, ponieważ kobiety z jej rodu nie dzieliły się z nikim swoimi tajemnicami, nawet ze swoimi córkami.

Ałbena Grabowska. Autorka, która znana jest głównie ze swojej bestsellerowej trylogii Stulecie winnych (ciągle w moich planach). Ja, miałam przyjemność czytać Lot nisko nad ziemią. Do tej pory pamiętam ogrom emocji, przede wszystkim smutku, który wywołała we mnie tamta lektura. Musiałam sięgnąć i po tę historię, ponieważ każde słowo opisu mówiło mi, że to książka idealna dla mnie. Trafiłam w dziesiątkę i cieszę się, że mogłam poznać ją przedpremierowo, chociaż z tego też powodu piszę i kasuję ten tekst już kolejny raz.

Matki i córki to historie czterech kobiet umieszczone w niezwykle burzliwych, na swój sposób trudnych i ważnych czasach w dziejach naszej historii. To opowieść, gdzie przeszłość miesza się i przeplata z teraźniejszością. Kocham takie przenoszenie się za pomocą kolejnych rozdziałów do różnych czasów i poszczególnych członków rodu, zwłaszcza jeśli chodzi o postacie kobiece, bo to one emanują siłą i hardością ducha. Tutaj możemy wszystko to odnaleźć. Cztery kobiety połączone więzami krwi, które życie i historia postawiły przed niewyobrażalnie trudnymi wyborami i moralnymi dylematami. Wszystko rozpoczęło się od Marii – dziewczyny z dobrego domu, której jedynym zmartwieniem były do tej pory stroje i kawalerowie. Młoda żona musiała opuścić rodzinny dom i udać się z mężem na Syberię. Cierpieć głód, zimno, zmęczenie. Jej córka – Sabina znalazła się w obozie Ravensbrück. W miejscu, gdzie człowiek upodlił drugiego człowieka w najbardziej dotkliwy i odrażający sposób. Nasza bohaterka doznawała przemocy, cierpienia. Patrzyła na bestialskie eksperymenty medyczne. Magdalena wychowywała swoją córkę w czasach PRL-u i chociaż jej losy nie były tak traumatyczne i pełne okrucieństw to zostały tak intrygująco poprowadzone, że czytałam je z wypiekami na twarzy. Paulina, Lilka – przedstawicielka naszych czasów. Muszę się przyznać, że najmniej polubiłam tę postać, nie jest tak wyrazista jak starsze przedstawicielki jej rodu. Mam jednak takie wrażenie, że to uczucie towarzyszy mi podczas czytania każdej książki tego typu. Tak jakby współczesność sprawiała blade wrażenie, w porównaniu z tym co działo się kilka lub kilkadziesiąt lat temu. A może sprawia to fakt, że historia jest dla nas tylko opowieścią, nie przeżyłam tego na własnej skórze i jest to dla mnie tak poruszające i ciekawe zarazem?

Książce Matki i córki z całą pewnością nie można odmówić klimatu. Autorka pokusiła się o rozrysowanie całkiem wyrazistego wątku ze świata zmarłych, gdzie nasi przodkowie sprawują nad nami pieczę, przebywają wśród nas, próbują dać nam jakieś wskazówki, a czasami po prostu psocą. Bardzo lubię w powieściach tę subtelną duchową obecność, przenikanie się świata nadprzyrodzonego z naszymi realiami, ponieważ dodaje to zawsze sporo emocji i bardzo ciekawego dla mnie kolorytu.

Powinnam wspomnieć o tym już na początku, ale jak wskazuje tytuł powyższa powieść obok ciekawej historii czterech kobiet to przede wszystkim historia o matkach i córkach. O macierzyństwie, miłości pomiędzy matką, a córką, tej specyficznej relacji jaka pomiędzy nimi panuje. Nie chcę za wiele zdradzić, ale w tym tytule nic nie jest takie jakie nam się wydaje, tajemnice kłębią się i kotłują na każdej stronie sprawiając nawet czasami, że atmosfera staje się ciężka i oblepiająca. To taka historia, której czytanie sprawia nawet pewien emocjonalny i psychiczny dyskomfort, nazwałabym to takim uwieraniem. Oj, nie jest to książka, którą przez ten ładunek cierpienia mogłabym nazwać przyjemną, ale to coś co pozostanie w pamięci na długo. Książka pokazuje jaki ogromny wpływ ma na nas nasza tożsamość, przeszłość, życiorysy naszych przodków. Nie zdajemy sobie z tego sprawy, a wszystko to nas kształtuje.

W związku z tym, że dopiero zakończenie przynosi nam odpowiedzi na wszystkie pytania, możemy wtedy zauważyć, że te relacje matka-córka są naprawdę wielobarwne i po przeczytaniu ostatniej strony wszystkie pola zostają wypełnione, klepki wskakują na swoje miejsca, a nam ukazuje się obraz całej sytuacji. Po przeczytaniu całości wybory bohaterek wydały mi się uzasadnione, ale w dalszym ciągu wywołują sporo emocji.

Polecam, bo to naprawdę dobra rzecz. O kobietach, dla kobiet. O trudnych wyborach, o których podczas komfortowego siedzenia w fotelu możemy tylko pomyśleć. Tak naprawdę to czasy, w których ktoś się znajduje i ciężkie sytuacje generują to jak się zachowamy i tego chyba nikt nie jest w stanie przewidzieć. Myślę, że to naprawdę bardzo ciekawa propozycja na jesień, ponieważ świat zmarłych, który ciągle przenika się z naszym w połączeniu z tą ciężką i pełną tajemnic atmosferą sprawiają, że Matki i córki świetnie czyta się podczas długiego wieczoru.